ΤΡΙΤΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Peppermint , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πιέρ Μορέλ
Σενάριο
Τσαντ Σεν Τζον
Πρωταγωνιστούν
Τζένιφερ Γκάρνερ, Τζον Ορτίζ, Τζον Γκάλαχερ Τζούνιορ, Χουάν Πάμπλο Ράμπα, Άνι Ιλόνζεχ, Τζεφ Χέφνερ, Πελ Τζέιμς, Κάιλι Φλέμινγκ
Διάρκεια
101
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Χονγκ Κονγκ
Είδος
Θρίλερ δράσης
Πρεμιέρα
18 Οκτωβρίου 2018

Συμβατική αμερικανίδα χήρα μεταμορφώνεται σε ανίκητο τιμωρό-πιστολέρο, εξαπολύοντας αιματηρή δικαιοσύνη στους δολοφόνους συζύγου και μικρής κόρης, σε αυτή την σπιντάτη, καλογυρισμένη αλλά εντελώς απαράδεκτη αμερικανιά, του κερατά…

Βρε, πουλάκι μου, Τζένιφερ, γιατί αυτό; Ξέρω, από ταινίες δράσης ξεπήδησες, 11 χρόνια είχες να κάνεις ακροβατικά, μπαμ-μπουμ και σαματά, αλλά αυτή η φάτσα-κάρτα ωδή στην οπλοκατοχή του MAGA, αυτός ο κλωτσομπουνικός ύμνος στον απλό πολίτη που μεταλλάσσεται σε ασυγκράτητο βιτζιλάντε, ε, την λες και σόλοικη επιλογή. Από την άλλη, είναι πράγματι θαυμάσια η πρώην μαντάμ Άφλεκ (η Γκάρνερ, καλέ) στο ρόλο της ευτυχισμένης και ολίγον «αθώας» νοικοκυράς, Ράιλι Νορθ, η οποία, ένα βράδυ που ευτυχεί στο λουναπάρκ, μαζί με τον μηχανικό άντρα της, Κρις (Χέφνερ), και την κορούλα τους (Φλέμινγκ), βλέπει και τους δύο να πέφτουν νεκροί από σφαίρες διερχόμενου αμαξιού. Ξεκαθάρισμα για ντιλ, από το οποίο ο Κρις είχε τελευταία στιγμή αποχωρήσει… Η Ράιλι γλιτώνει και νοσηλεύεται απαρηγόρητη. Άλμα πέντε χρόνια αργότερα. Στο Σκιντ Ρόου, την διαβόητη ζουγκλο-φαβέλα των αστέγων του Ελ Έι, μεσουρανεί μια γυναικεία φιγούρα, η Πέπερμιντ (η Γκάρνερ, βρε σεις), που με όπλα και μπράτσα (έριξε ιδρώτα η Τζένιφερ…) αποδίδει δικαιοσύνη υπέρ αδυνάτων. Δηλαδή, όχι ακριβώς. Η επανακάμψασα νοικοκυρα-χήρα, που επί πέντε χρόνια γυμναζόταν σωματικά και ψυχικά, έχει έρθει βασικά για να σκοτώσει (έτσι, στην ψύχρα) τους γκάνγκστερ που έφαγαν τους δικούς της (μέχρι τον ναρκωβαρώνο του Ράμπα θα φτάσει…), τους δικαστές που δεν έστειλαν σε δίκη τους εκτελεστές που εκείνη αναγνώρισε (το’χε το χάρισμα κι από πριν, άρα…), και φυσικά τους διεφθαρμένους αστυνομικούς.

Δεν εξετάζω καθόλου την δράση-βία αυτήν καθ’ εαυτήν. Μια χαρά στο είδος της. Η Τζένιφερ, εξάλλου, είναι συμπαθέστατη και πειστικότατη, ακόμα κι όταν κάνει αψυχολόγητες μαγκιές (που πάντα της βγαίνουν…), ή ξεστομίζει ατάκες-τσιτάτα από το όντως πρωτότυπο σενάριο. Ζήτω και το φεμινιστικό του πράματος, ή ο συμπαθής καλός μπάτσος του Ορτίζ. Το εντελώς απαράδεκτο, ωστόσο, είναι το ότι όλη η ταινία ουσιαστικά λιβανίζει την κατά Τραμπ φιλοσοφία περί δικαιώματος στην οπλοχρησία. Στο όνομα της ύψιστης αξίας της οικογένειας (μας το ξαναθυμίζει το δακρύβρεχτο «ταφικό» φινάλε), μια χαροκαμένη μάνα-σύζυγος δικαιούται να αποδώσει δικαιοσύνη με όσο πιο αιμοσταγή τρόπο γουστάρει. Θαύμα!

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες