Κινηματογράφος | Ταινίες

Ψυχρός πόλεμος , 2018 (Zimna wojna)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πάβελ Παβλικόφσκι
Σενάριο
Πάβελ Παβλικόφσκι, Γιάνους Γκλοβάτσκι
Πρωταγωνιστούν
Τζοάνα Κούλιγκ, Τομάς Κοτ, Αγκάτα Κουλέζα, Μπορίς Στις, Σεντρίκ Καν, Ζαν Μπαλιμπάρ, Άνταμ Βορόνοβιτς, Άνταμ Φέρεντι
Διάρκεια
84
Χώρα
Πολωνία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Ρομαντικό δράμα
Πρεμιέρα
25 Οκτωβρίου 2018

Ένα παλλόμενο κομψοτέχνημα με καταπληκτικό σάουντρακ και εικόνα, που ακολουθεί σε διαδοχικούς τόπους και χρονολογίες τον θνησιγενή, πυρακτωμένο έρωτα δυο Πολωνών, ενός πιανίστα και μιας τραγουδοχορεύτριας, στην μεταπολεμική Ευρώπη.

Στην Πολωνία του 1949, ο εκλεπτυσμένος πιανίστας Βίκτορ (Κοτ, πολύ καλός) και η συνεργάτης-σύντροφός του (η Κουλέζα της «Ida») αναζητούν στην κατεστραμμένη πολωνική επαρχία ταλαντούχα παιδιά που τελικά θα στελεχώσουν ένα ονομαστό φολκλορικό μουσικοχορευτικό συγκρότημα, ταγμένο στην δια της τέχνης κομουνιστική προπαγάνδα. Σε μια ακρόαση, ο Βίκτορ γνωρίζει την Ζούλα (Κούλιγκ, εξαιρετική), μια προκλητικά σέξι και ολίγον τυχοδιωκτική έφηβη, που μπορεί να μην έχει τέλεια φωνή, έχει, όμως, εκρηκτική παρουσία και σκηνικό ταμπεραμέντο. Γίνονται εραστές. Τρία χρόνια αργότερα, σε ένα ταξίδι του συγκροτήματος για παραστάσεις στο Ανατολικό Βερολίνο, οι δυό τους αποφασίζουν να αυτομολήσουν στη Δύση. Τελευταία στιγμή, η Ζούλα μετανιώνει –δεν είναι σίγουρη ότι θα βρει στην «άλλη» πλευρά όσα της διασφαλίζει η εύνοια του κομουνιστικού καθεστώτος… Βίκτορ και Ζούλα θα συνεχίσουν χωριστά τις ζωές τους –με νέους συντρόφους ή και συζύγους, εκείνος ως τζαζ πιανίστας στο Παρίσι, αυτή πάντα στο μουσικοχορευτικό συγκρότημα. Θα αναζητούν, όμως, εσαεί ο ένας τον άλλον –στο Παρίσι το 1954, στο Σπλιτ ένα χρόνο μετά, αργότερα ξανά στο Παρίσι, και τελικώς στην Πολωνία του 1964. Πρόκειται για μια καρμική, παθιασμένη και προδήλως ανέφικτη σχέση, που δεν χτυπήθηκε από την μοίρα, ή τις συγκυρίες, όσο από τον εγωισμό και το στραβό κεφάλι των δυο εραστών…

Εμπνευσμένος από την ταραχώδη σχέση των γονιών του (τα ονόματα των δυο εραστών είναι τα ονόματά εκείνων, ενώ η ταινία αφιερώνεται στην μνήμη τους), ο πολωνός auteur παραδίδει μια πολυδιάστατη, σφιχτή, χυμώδη και αισθητικά πανέμορφη ταινία. Πολυδιάστατη, διότι ο μυθιστορηματικός έρως συνδυάζεται με την πρόσφατη πολιτικοκοινωνική ιστορία της Ευρώπης, για να δώσει, στην πραγματικότητα, ένα ακόμη συνταρακτικό πορτρέτο της πατρίδας του. Σφιχτή, και λόγω μικρής διάρκειας, αλλά και λόγω της υποδειγματικής οικονομίας (και μαεστρίας) με την οποία η αφήγηση περνάει από τη μια χρονολογία στην άλλη, από τον ένα τόπο στον επόμενο. Χυμώδης, διότι σε αντίθεση με τον ακαδημαϊσμό της οσκαρικής του «Ida», εδώ το συναίσθημα δεν υποτάσσεται στη φόρμα. Τέλος, εικόνα και ήχος συνυπογράφουν μια πραγματική αισθητηριακή και αισθητική απόλαυση –με το γνωστό ασπρόμαυρο, τετράγωνο κάδρο του Παβλικόφσκι (και του διευθυντή φωτογραφίας, Λούκας Ζαλ, βέβαια) να ζωγραφίζει κανονικούς πίνακες, και την μουσική να σολάρει πρωταγωνιστικά, με υπέροχα φολκλορικά πολωνικά τραγούδια, ύμνους της κομουνιστικής προπαγάνδας, μέχρι κλασικά τζαζ κομμάτια (ο Παβλικόφσκι, λέει, είναι και ο ίδιος τζαζ πιανίστας), ή το «Rock Around the Clock» του Μπιλ Χάλεϊ… Υπέροχο σινεμά.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες