Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο τελευταίος παρτιζάνος , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ανδρέας Χατζηπατέρας
Σενάριο
Ανδρέας Χατζηπατέρας
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
74
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Ντοκιμαντέρ
Πρεμιέρα
25 Οκτωβρίου 2018

Η πολύ ανθρώπινη και εντελώς σημερινή πλευρά του Μανώλη Γλέζου –του θρύλου, του αγωνιστή, του ευρωβουλευτή– μέσα από την ανάλαφρη, αυθόρμητη και καθόλου παρελθοντολάγνα ματιά ενός πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη.

Ο αγγλοθρεμμένος γιός της παραγωγού (και ψυχής του Exile Room), Βάλερυ Κοντάκος, και του εικαστικού Μαρκ Χατζηπατέρα παίρνει το βάπτισμα του πυρός με ένα σίγουρα ξεχωριστό ντοκιμαντέρ (σε παραγωγή της Κοντάκος). Με βάση, ας πούμε, το πρόσωπο-θέμα της ταινίας, θα περίμενε κανείς μια αφήγηση σε σοβαροθριαμβευτικό τόνο, απόδειξη ερευνητικής σοβαρότητας, αλλά και δείγμα σεβασμού προς κοτζάμ Μανώλη Γλέζο, ε; Πιθανόν... Έλα όμως, που ο νεαρός Χατζηπατέρας πρωτόμαθε τι εστί «Μανώλης Γλέζος» το 2015 ως φοιτητής κινηματογράφου στη Νέα Υόρκη; Καμία σοβαροφάνεια, το λοιπόν. Μόνο αμερικανότροπη, indie ανοιχτοσύνη και καλοπροαίρετη περιέργεια. Με την κάμερα (Γιάννης Μισουρίδης, Παντελής Μαντζανάς) ορθάνοιχτη, και διάθεση ολίγον πειραματική, η ταινία επιχειρεί με πάσα αθωότητα να μπει ντουγρού στην ψυχή του εμβληματικού αγωνιστή της ελευθερίας και της Αριστεράς. Και, φυσικά, τρώει πόρτα! Ο άνθρωπος-σύμβολο του αντιχιτλερικού αγώνα, ο Απειραθίτης που, όπως δηλώνει παιχνιδιάρικα στην κάμερα, ποτέ δεν συμμορφώνεται με όσα του υπαγορεύονται, δεν είναι τόσο πρόθυμος να ξαναπεί την ιστορία με τη ναζιστική σημαία, λόγου χάρη. Ή να αρχίσει να αναπολεί, έτσι, μονάχος του, χωρίς σαφώς διατυπωμένες ερωτήσεις. Το έξυπνο μοντάζ (Χρόνης Θεοχάρης) έχει αφήσει στο τελικό κόψιμο όλες τις ντρίμπλες και τις απειραθίτικες κόνξες που τους έκανε ο Γλέζος –αρχικά τουλάχιστον. Διότι, μέσα από όμορφη κλιμάκωση, που υποδηλώνει το χτίσιμο της εμπιστοσύνης μεταξύ σκηνοθέτη και συνεντευξιαζόμενου, σιγά-σιγά ο Γλέζος θα ανοίξει και τα οικογενειακά φωτογραφικά άλμπουμ, και τα (άψογα οργανωμένα) κιτάπια του, και πρωτίστως την καρδιά του.

Με εξαίρεση ένα μικρό σημείο, όπου συντοπίτες του Γλέζου από τον Απείρανθο της Νάξου μιλάνε από βήματος καφενείου (και πολύ διαφωτιστικά…) για τον περιλάλητο «δικό» τους, όλο το ντοκιμαντέρ είναι πάνω στον Γλέζο. Ο Χατζηπατέρας τον ακολουθεί, χωρίς δέος αλλά με ουμανιστικό σεβασμό, από το σπίτι του με τις λεμονιές, με το χιούμορ του και τα χάρτινα αρχεία του, έως το Ευρωκοινοβούλιο, όπου ο γηραιότερος βουλευτής στην ιστορία του σώματος (92 ετών ήταν, όταν θήτευσε από τον Μάιο 2015 έως τον Ιούλιο 2016) επιδεικνύει μετεφηβικό πατριωτικό οίστρο αγορεύοντας περί κρίσης. Η ταινία του Χατζηπατέρα παρακολουθείται ευχάριστα και είναι ενδιαφέρουσα. Κορυφαίο της επίτευγμα, ωστόσο, είναι ότι καταφέρνει, ανάμεσα στις γραμμές, πίσω από τις φωτοσκιάσεις, να αναδείξει και αδυναμίες του εμβληματικού αριστερού. Μια αδιόρατη μεθόδευση της προβολής του, ξερωγώ;

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες