Κινηματογράφος | Ταινίες

Peterloo , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μάικ Λι
Σενάριο
Μάικ Λι
Πρωταγωνιστούν
Ρόρι Κινίερ, Μαξίν Πικ, Νιλ Μπελ, Φίλιπ Τζάκσον, Πιερς Κουίγκλι, Ντέιβιντ Μουρστ, Ρέιτσελ Φίνεγκαν, Ρομ Μέρεντιθ
Διάρκεια
154
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Ιστορικό δράμα εποχής
Πρεμιέρα
01 Νοεμβρίου 2018

Εξονυχιστικά λεπτομερές, με πολύ μεγάλη διάρκεια, πολλά πρόσωπα, και ακόμη περισσότερο λόγο, το ιστορικό δράμα του Λι φωτίζει με ενδελέχεια την ένοπλη καταστολή προλετάριων διαδηλωτών στο Μάντσεστερ του 1819.

Η νέα ταινία του χαρισματικού σκηνοθέτη του βρετανικού κοινωνικού ρεαλισμού είναι με διαφορά η πιο κοστοβόρα του. Αλλά δεν είναι μια τυπική «ταινία του Λι». Είναι, επίσης, μια όχι εύκολη ταινία, αφού η ιστορική ακρίβεια και η πιστή αποτύπωση των κοινωνικών συνθηκών υποσκελίζουν συνειδητά τις προσωπικές ιστορίες και την «συναισθηματική» κινηματογραφική αφήγηση. Είναι, αν το καλοδείς, ένα μεγάλο οπτικοποιημένο μάθημα Ιστορίας –που ενδεχομένως να είχε ευτυχήσει περισσότερο ως μίνι τηλεσειρά. Θέμα της ταινίας, η αιματηρή κατάπνιξη μιας διαδήλωσης σχεδόν 100.000 προλετάριων στην πλατεία Σεντ Πίτερς Φιλντ του Μάντσεστερ στις 16 Αυγούστου 1819. Το Πίτερλου (του τίτλου) είναι το παρατσούκλι με το οποίο το σημαδιακό αυτό συμβάν έμεινε στην Ιστορία, παραφράζοντας το Ουότερλου (Βατερλό) και την εκεί ναπολεόντεια ήττα. Δεκαοκτώ πολίτες έπεσαν νεκροί από τα σπαθιά του βασιλικού ιππικού, ενώ εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Μα τι στο καλό φοβόταν η συντηρητική κυβέρνηση και το παλάτι και διέταξαν την επίθεση κατά άμαχων εργατών; Ουσιαστικά, τον απόηχο της Γαλλικής, κι ακόμη περισσότερο της Αμερικανικής Επανάστασης, που είχαν καταδείξει ότι οι πολλοί μπορούν να διεκδικήσουν από τους λίγους δικαιότερη φορολόγηση, μέτρα κατά της φτώχειας, ψήφο στην εργατική τάξη, δημοκρατικότερη διακυβέρνηση…

Η ταινία ξεκινάει με μια συγκλονιστική σκηνή στο πεδίο μάχης του Βατερλό, παρακολουθώντας τον άγγλο στρατιώτη Τζόζεφ (Μουρστ) –ένα ψυχικό ράκος. Επιστρέφοντας στο γενέθλιο Μάντσεστερ, βλέπουμε μεν την μητέρα του (Πικ) και τον εργάτη πατέρα (Κουίγκλι) του Τζόζεφ να εμπλέκονται στις ζυμώσεις για την κοινωνική αντίδραση, γρήγορα, ωστόσο, καθίσταται σαφές ότι κανένα πρόσωπο δεν ξεχωρίζει σε αυτή την πολυπρόσωπη αληθινή ιστορία –μοναδική, ίσως, εξαίρεση ο Χένρι Χαντ (Κινίερ, εξαιρετικός), ένας μοσχοαναθρεμμένος Λονδρέζος, δεινός ρήτορας και μαχητικός υποκινητής της κοινωνικής αλλαγής. Συγχρόνως, ο Λι δίνει χώρο σε όλους τους παράγοντες που οδήγησαν στη σφαγή του Πίτερλου: σπιούνους που καρφώνουν κοινωνικούς αγωνιστές, μεγαλόσχημους δικαστές αντιλαϊκών αποφάσεων, βουλευτάδες, παλατιανούς και λοιπούς δερβέναγες που υπερασπίζουν το status quo με κάθε κόστος… Ναι, η ταινία έχει πολύ λόγο, λίγο χιούμορ, ακόμη λιγότερες ατομικές πινελιές. Ο Λι –που έχει επανειλημμένα τονίσει ότι το Πίτερλου δεν διδάσκεται αρκετά στα βρετανικά σχολεία– επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία του μέσα από το τεράστιο, πολυφασματικό πρίσμα της Ιστορίας.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες