Κινηματογράφος | Ταινίες

Οι στάχτες μιας αγάπης , 2018 (Jiang hu er nv)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζία Ζανγκ-κέ
Σενάριο
Τζία Ζανγκ-κέ
Πρωταγωνιστούν
Ζάο Τάο, Λιάο Φαν, Ξου Ζενγκ, Κάσπερ Λιάνγκ, Ντιάο Γινάν, Φενγκ Ξιαόγκανγκ
Διάρκεια
141
Χώρα
Κίνα, Γαλλία, Ιαπωνία
Είδος
Πρεμιέρα
01 Νοεμβρίου 2018

Μέσα από την χαρακτηριστική του παραβολική ιδιόλεκτο, και την ιστορία μιας κωλοπετσωμένης και ερωτευμένης μικροαπατεώνισσας, ο Ζανγκ-κέ ανατέμνει και πάλι εξαιρετικά την νεότευκτη καπιταλιστική και ηθικά ανερμάτιστη Κίνα.

Εν έτει 2001, σε μια γκρίζα επαρχιακή πόλη της Κίνας, η οποία επιβίωνε χάρη στο ανθρακωρυχείο που έχει μόλις βάλει λουκέτο, η νεαρή Τσιάο (Τάο, θαυμάσια η σύντροφος-μούσα του σκηνοθέτη) απολαμβάνει το ρόλο της ως ερωμένη του Μπιν (Φαν, καλός), του ωραίου μικρογκάνγκστερ-μάγκα της περιοχής. Αρχικά, νομίζεις ότι θα δεις μια, πειραγμένη έστω, ταινία για τον υπόκοσμο «τζιανγκ-χού» της Κίνας –με φιλονικίες, παιχνίδια εξουσίας, ιδιαίτερους κώδικες... Σύντομα, όμως, διαφαίνεται πως το κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης είναι η Τσιάο. Η Τσιάο, που έσωσε τον Μπιν από λιντσάρισμα των ανταγωνιστών του πυροβολώντας στον αέρα, και έφαγε για χατίρι του πέντε χρόνια φυλακή για παράνομη οπλοκατοχή-οπλοχρησία… Η Τσιάο, που αποφυλακιζόμενη το 2006, έρχεται αντιμέτωπη με μια προ-ολυμπιακή χώρα που θυσιάζει τα πάντα στο βωμό της ανάπτυξης και του πλουτισμού. Αλλά και με τον Μπιν, που έχει βρει άλλη γκόμενα… Χωρίς επεξηγηματικές χρονολογίες στην οθόνη, με μοναδικό οδηγό αληθινά γεγονότα της πρόσφατης κινεζικής ιστορίας –ή, καλύτερα, τις κομμώσεις, το ντύσιμο και της ρυτίδες της Τσιάο– διατρέχουμε τα χρόνια φτάνοντας έως το σήμερα. Βλέπουμε τους ήρωες να αλλάζουν –την Τσιάο να ταξιδεύει ανά την χώρα επιβιώνοντας με παγαποντιές (σούπερ το κόλπο με την ατάκα «Είμαι η αδελφή της… Μόλις απέβαλε»), το δε Μπιν καθηλωμένο πια σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από εγκεφαλικό.

Προφανώς στο κέντρο της ιστορίας υπάρχει η αμφίθυμη, σχεδόν αυτοκαταστροφική αγάπη της Τσιάο για τον Μπιν. Εκείνο, ωστόσο, που ουσιαστικά ενδιαφέρει τον Ζανγκ-κέ είναι το ίδιο που διερευνούσε και στην προηγούμενη ταινία του, το επίσης θαυμάσιο «Πέρα από τα βουνά»: η μετάλλαξη της πατρίδας του σε έναν περίπου καπιταλιστικό, ανταγωνιστικό «παράδεισο», όπου παραδοσιακές αξίες χιλιετιών ποδοπατούνται άκριτα και βιαστικά αφήνοντας στην απέξω ανθρώπους σαν την Τσιάο και τον Μπιν. Κι όλα αυτά, ειπωμένα όχι με σκέτο ρεαλισμό, αλλά με μια ιδιότυπη ποιητική και παραβολική διάθεση, που τρυπώνει κάθε τόσο σε σεκάνς-πίνακες αφήνοντας τον θεατή να καταλάβει μόνος του ό,τι κατάλαβει…

Φωτογραφίες