Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Μυστικό της Πέτρα , 2018 (Petra)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Χάιμε Ροσάλες
Σενάριο
Μισέλ Γκασταμπιντέ, Κλάρα Ρόκετ, Χάιμε Ροσάλες
Πρωταγωνιστούν
Μπάρμπαρα Λένι, Μαρίσα Παρέδες, Χοάν Μποτέι, Αλέξ Μπρεντέμουλ, Πέτρα Μαρτίνες, Κάρμε Πλα, Τσέμα ντελ Μπάρκο
Διάρκεια
107
Χώρα
Γαλλία, Ισπανία, Δανία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
08 Νοεμβρίου 2018

Το αγροτόσπιτο ενός τυραννικού διάσημου καλλιτέχνη, η νεαρή ζωγράφος που αναζητά τον βιολογικό πατέρα της, κι ένα κάρο ανατροπές και μυστικά σε μια άνιση μίξη με ωραίο καστ.

Το ψυχολογικό δράμα του Ροσάλες ακολουθεί τον ίδιον τελειοθηρικό φορμαλισμό, που ξέρουμε από τις προηγούμενες (πέντε) ταινίες του καταλανού σκηνοθέτη. Εκείνο που κάνει τούτην δω πιο προσιτή στο απροπόνητο κοινό, είναι το στόρι της. Που μέχρι τα 3/5 της ταινίας το πάει μια χαρά –με καθοριστική τη συμβολή του πολύ καλού καστ. Όσο οδεύει, όμως, προς το ανοιχτό φινάλε, το πράγμα αρχίζει να μπάζει φανερά… Διαρθρωμένο σε τιτλοφορούμενα ξεχωριστά κεφάλαια, αλλά χωρίς χρονολογική σειρά, το σενάριο ξεκινάει από το δεύτερο κεφάλαιο, όταν η 30άρα ζωγράφος Πέτρα (Λένι, καλή κι όμορφη φιγούρα) φθάνει στο μεγάλο οικογενειακό αγρόκτημα του ηλικιωμένου, καταξιωμένου εικαστικού Χάουμε Ναβάρο (Μποτέι, θαυμάσιος καίτοι πρωτοεμφανιζόμενος) για μαθητεία. Στο σπίτι του εγωκεντρικού κι αφόρητα τυραννικού καλλιτέχνη ζουν η σύζυγός του (Παρέδες, πάντα υπέροχη), η οικονόμος (Πλα) με τον σύζυγο (ντελ Μπάρκο) και τον γιό τους, και ο Λούκας (Μπεντεμούλ), ο φωτογράφος γιός των Ναβάρο, που ζει στη σκιά του αυταρχικού διάσημου πατέρα του. Το φλερτ που αρχίζει να θεριεύει μεταξύ της Πέτρα και του Λούκας, όμως, θα προσκρούσει σε όσα μας αποκαλύπτει πρωθύστερα το 1ο κεφάλαιο: έχοντας πρόσφατα χάσει τη μάνα της (Μαρτίνες), που έως το νεκροκρέβατό της αρνιόταν να μολογήσει την ταυτότητα του πατέρα της κόρης της, η Πέτρα βουτάει στην αναζήτηση του άγνωστου μπαμπά της. Και έχει βάσιμες υποψίες πως ο αντιπαθέστατος Χάουμε είναι εκείνος που αναζητά. Μετά, έπονται κι άλλες αποκαλύψεις…

Η ρέουσα, ατμοσφαιρική φωτογραφία της Ελέν Λουβάρ δραπετεύει από τα πρόσωπα που συνεχίζουν να μιλάνε για να εστιάσει στα υπέροχα τοπία της Ζιρόνας (το αγροτόσπιτο, λέει, όπου γυρίστηκε η ταινία ανήκει στον συμπρωταγωνιστή Μποτέι). Άλλοτε, πάλι, ακολουθεί την ακριβώς αντίθετη πορεία –η εικόνα καθυστερεί να συναντήσει και να εικονοποιήσει τον διάλογο που ήδη ακούμε. Αυτό το αφηγηματικό παιχνίδισμα, μαζί με τα χρονικά άλματα και την εν γένει αποστασιοποιημένη ματιά του Ροσάλες, προοδευτικά χάνουν την αρχική τους γοητεία –και κουράζουν. Κι εκείνο που ξεκίνησε ως μια σύγχρονη καταλανική ανάγνωση αρχαιοελληνικής τραγωδίας, γίνεται μαξιμαλίζον μελόδραμα –που ευτυχώς επιπλέει, χάρη στις ερμηνείες και την συγκρατημένη σκηνοθεσία. 

 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες