Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Κοιλάδα των Σκιών , 2018 (Skyggenes dal)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιούνας Μάτζοφ Γκούλμπραντσεν
Σενάριο
Κλεμάν Τουρφό, Γιούνας Μάτζοφ Γκούλμπραντσεν
Πρωταγωνιστούν
Άνταμ Έκελι, Κάτρινε Φάγκερλαντ, Γιον Όλαβ Νίλσεν, Γιόργκεν Λάνγκχελε, Λέναρντ Σάλαμον
Διάρκεια
91
Χώρα
Νορβηγία
Είδος
Δράμα μυστηρίου
Πρεμιέρα
08 Νοεμβρίου 2018

Η περιπλάνηση ενός φοβισμένου αγοριού σε πανάρχαιο νορβηγικό δάσος μετατρέπεται σε ζοφερό γκόθικ παραμύθι από τον πρωτοεμφανιζόμενο Γκούλμπραντσεν, μέσα από μια αριστοτεχνική μίξη ρεαλισμού και παιδικής φαντασίας.

Τι θα γινόταν άραγε, αν έβαζες μαζί στο μπλέντερ το γνωστό μουσικό παραμύθι του Προκόφιεφ, «Ο Πέτρος και ο λύκος», και μια γερή δόση από εκσυγχρονισμένο σκανδιναβικό γκόθικ; Η ενδιαφέρουσα απάντηση, που δίνει με αξιοπρόσεκτη σιγουριά στο ερώτημα ο πρωτοεμφανιζόμενος Γκούλμπραντσεν, είναι μια ταινία με θαυμάσια ατμόσφαιρα. Πράγμα που πιστώνεται σε σημαντικό βαθμό και στην φωτογραφία του Μάριους Μάτζοφ Γκούλμπραντσεν, αδελφού του σκηνοθέτη, αλλά και στην μουσική του πασίγνωστου, Σμπίγκνιεφ Πράισνερ, που εδώ χρησιμοποιεί για πρώτη φορά και ηλεκτρονικούς ήχους. Στο συγκλονιστικά όμορφο τοπίο των νοτιοδυτικών παράλιων της Νορβηγίας, σ’ ένα χωριουδάκι, ζει ο εξάχρονος Άσλακ (καταπληκτικός ο Έκελι) μαζί με την άγαμη μητέρα του (Φάγκερλαντ) –αλλά και υπό την σκιά του απόντα ναρκομανή μεγάλου αδελφού του. Ένα βράδυ, ο φίλος του, Λάσε (Σάλαμον), φωνάζει τον Άσλακ για να δουν κάτι σκοτωμένα πρόβατα –λύκοι, το δίχως άλλο, λένε οι μεγάλοι. Τα παιδιά, όμως, λένε άλλα. Για λυκανθρώπους, πανσελήνους και τρομακτικά δάση, σαν αυτά που μεσουρανούν στις εικονογραφήσεις βιβλίων με παλιούς σκανδιναβικούς γκόθικ θρύλους… 

Δεδομένου ότι θέλημα του σκηνοθέτη ήταν, λέει, να φτιάξει μια ταινία αποκλειστικά μέσα από την οπτική ενός παιδιού, καταδυόμαστε μαζί με τον σκιαγμένο Άσλακ στο χιλιόχρονο απειλητικό δάσος, όπου ο μικρός πάει για να ψάξει τον σκύλο του –αλλά και για να ξεφύγει από τα κακά μαντάτα για τον αδελφό του, ή ακόμη από το σοκ της εικόνας με τα νεκρά αρνιά… Πρόκειται, όμως, μόνο για το αληθινό δάσος που περιβάλλει το χωριό, ή μήπως είναι το δάσος της σκοτισμένης φαντασίας του Άσλακ; Γυρισμένη όμορφα σε 35άρι φιλμ, με ελάχιστο διάλογο, αλλά πρόδηλη σιγουριά, η ταινία ισορροπεί στο μεταίχμιο μεταξύ αλήθειας και υποσυνείδητου, επιστρέφοντας κάθε τόσο στην εικόνα του κοιμώμενου ή αγουροξυπνημένου αγοριού για να τονίσει την φροϋδική διάσταση αυτής της ενδιαφέρουσας και πρωτότυπης ταινίας.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες