Κινηματογράφος | Ταινίες

Οι Κληρονόμοι , 2018 (Las herederas)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαρσέλο Μαρτινέσι
Σενάριο
Μαρσέλο Μαρτινέσι
Πρωταγωνιστούν
Άνα Μπρουν, Μαργκαρίτα Ιρούν, Άνα Ιβάνοβα, Νίλντα Γκονθάλες, Μαρία Μαρτίνς
Διάρκεια
97
Χώρα
Γερμανία, Βραζιλία, Νορβηγία, Ουρουγουάη, ΠαραγουάηΠερού
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
15 Νοεμβρίου 2018

Σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μαρτινέσι με ένα γυναικοκρατούμενο, χαμηλότονο δράμα και κεντρικό πρόσωπο μια καλοζωισμένη ομοφυλόφιλη 60άρα, που ανακαλύπτει νέες προοπτικές, όταν η σύντροφός της φυλακίζεται κι εκείνη αναγκάζεται να δουλέψει.

Η εσωστρεφής Τσέλα (Μπρουν, εξαιρετική) και η σαφώς πιο αλέγρα Τσικίτα (Ιρούν), ζευγάρι εδώ και 30 χρόνια, ανήκουν στην προνομιούχα ελίτ της Ασουνσιόν, που ουσιαστικά γαλουχήθηκε στα χρόνια της παραγουανικής χούντας (1954-1989). Καθώς, όμως, διανύουν την έβδομη δεκαετία τους, τα χρέη τις αναγκάζουν να αρχίσουν να πουλάνε έπιπλα, σερβίτσια και πίνακες του αρχοντικού τους (οι σκηνές με ευυπόληπτες κυρίες-αρπακτικά που έρχονται να τσεκάρουν την προς πώληση οικοσκευή είναι υπέροχες). Σα να μην έφτανε αυτό, η Τσικίτα καταδικάζεται και φυλακίζεται για οικονομική απάτη περί το χρέος (άλλες ντοκιμενταρίστικα δυνατές οι σκηνές στη φυλακή). Ξαφνικά, η τυπολατρική και άκρως σπιτίσια καθημερινότητα της Τσέλα διαταράσσεται. Πώς θα συνεχίσει τώρα; Διστακτικά, σχεδόν ανεπαίσθητα, αρχίζει να ανοίγεται… Με την παλιά Mercedes της –που επίσης πήγαινε για πούλημα– αρχίζει να κάνει την ντεμέκ ταξιτζού για διάφορες κοσμικές κυρίες. Μια από τις «πελάτισσες», η 40άρα φλογερή και ορθάνοιχτη Άντζι (Ιβάνοβα, καλή), συνεπαίρνει με τον δυναμισμό και τον απενοχοποιημένο αισθησιασμό της την Τσέλα. Πάντα υπόκωφα, αδιόρατα... Κι ενώ η συγκρατημένη κι εξαιρετικά ολιγόλογη Τσέλα συνεχίζει να επισκέπτεται την Τσικίτα στις γυναικείες φυλακές, αρχίζει να φλερτάρει με έναν κάποιο επαναπροσδιορισμό της ύπαρξής της –χώρια που περιποιείται περισσότερο την εμφάνισή της…

Με τους άντρες να απουσιάζουν σχεδόν ολοκληρωτικά από το κάδρο, ο πρωτοεμφανιζόμενος Μαρτινέσι υπογράφει μια απερίγραπτα νατουραλιστική ταινία, που πατάει γερά στις πολύ καλές ερμηνείες του καστ. Συγχρόνως, πίσω από το βαθύ και γεμάτο πινελιές ψυχογράφημα αυτών των γυναικών, η ταινία καταθέτει κι ένα εξίσου διεισδυτικό πορτρέτο της κοινωνίας της Παραγουάης –με τις ταξικές ανισότητες, τα ήθη, την καθημερινότητα… Μολαταύτα, παρά την τεχνική της αρτιότητα, το πρωτότυπο θέμα, και την εξαιρετική πρωταγωνίστρια, η ταινία ομολογώ ότι με κούρασε από ένα σημείο και μετά με όλο αυτό το υπέρμετρα υπόκωφο, συγκρατημένο κι εσωτερικοποιημένο... Πάντως, απέσπασε τρία βραβεία στο Βερολίνο και την Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες