Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Ρομπέν των Δασών , 2018 (Robin Hood)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ότο Μπάθχερτ
Σενάριο
Μπεν Τσάντλερ, Ντέιβιντ Τζέιμς Κέλι
Πρωταγωνιστούν
Τάρον Έτζερτον, Τζέιμι Φοξ, Μπεν Μέντελσον, Ιβ Χιούσον, Τζέιμι Ντόρναν, Τιμ Μίντσιν
Διάρκεια
116
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπέτεια εποχής
Πρεμιέρα
29 Νοεμβρίου 2018

Η καινούρια εκδοχή του μύθου των Ρομπέν των Δασών είναι μια απωθητικά εκμοντερνισμένη προχειράντζα, με εξυπνακίστικους αναχρονισμούς και άστοχες «ελευθερίες», με μέτρια ψηφιακά εφέ, σαχλές ατάκες κι εφάμιλλες ερμηνείες.

«Θα σου’ λεγα τι χρονολογία έχουμε, αλλά… δεν θυμάμαι», αμολάει στο ξεκίνημα της ταινίας ο ευγενής Ρόμπιν του Λόξλι (Έτζερτον, εκτός τόπου, χρόνου και ρόλου), καθώς πολεμάει στη Μέση Ανατολή στο πλαίσιο της Τρίτης Σταυροφορίας. Κατόπιν τούτου, υποτίθεται, οποιαδήποτε ελευθερία/ αυθαιρεσία της ταινίας περί την εποχή, τα ήθη, τους χαρακτήρες, την αρχιτεκτονική, τα κοστούμια απλά επιτρέπεται. Και άντε, ετεροχρονισμένες μαγκιές είχε κι ο κατά Γκάι Ρίτσι «Βασιλιάς Αρθούρος», και δεν πάθαμε και τίποτα. Δυστυχώς, όμως, βλέποντας τούτην δω την και-καλά μοντέρνα ανάγνωση του Ρομπέν των Δασών, πολλά μπορεί να πάθεις. Από σκυλοβαρεμάρα έως εγκεφαλικό…

Δειγματοληπτικά, καλείσαι να καταπιείς α) ότι ένας Μαυριτανός (Φοξ) ακολούθησε, λέει, ως λαθρεπιβάτης τον Ρόμπιν στο ταξίδι επιστροφής στο Νότινχαμ, για να χριστεί πάραυτα ο εμψυχωτής-γκουρού που πείθει τον ευγενή να σταθεί στο πλευρό του χαρατσωμένου πόπολου κλέβοντας από τους πλούσιους και ευεργετώντας τους φτωχούς, β) ότι το καραψηφιακό σκηνικό της μεσαιωνικής πόλης θυμίζει άλλοτε πίνακα του Ιερώνυμου Μπος κι άλλοτε το ντεκόρ από τον «Ποπάυ» του Όλτμαν, γ) ότι η Μάριαν (Χιούσον, κακή), η χωριάτα αγαπητικιά του Ρομπέν των Δασών, εμφανίζεται μονίμως μακιγιαρισμένη και χτενισμένη ωσάν σημερινή γκόμενα, δ) ότι τα κοστούμια που σχεδίασε ο καταξιωμένος Τζούλιαν Ντέι μιξάρουν φουτουριστική κοψιά κι ανάλογα υλικά με το décontracté ύφος της σημερινής παγκοσμιοποιημένης νεανικής γκαρνταρόμπας, ε) ότι η κουκούλα του Ρόμπιν Χουντ θυμίζει περισσότερο… hoodie παρά το κλασικό πράσινο μυτερό σκουφί του μυθικού ήρωα, στ) ότι σε χαρακτήρες όπως ο πάστορας Τακ (Μίντσιν), ή ο παραδόπιστος μοχθηρός Σερίφης του Νότινχαμ (Μέντελσον), τους έχουν αλλάξει τα φώτα  –και κάμποσα άλλα. Το κακό, βέβαια, δεν είναι ότι καλείσαι να τα δεχτείς όλα αυτά. Το απάλευτο εν προκειμένω είναι ότι όλο αυτό το συμπίλημα φαντάζει φτιαχτό, σόλοικο και ξεπατικωτούρα από άλλα, πιο εμπνευσμένα φιλμ. Η μόνη αναχρονιστική πινελιά που κάπως σώζεται είναι η σύγκρουση μεταξύ εξεγερμένου όχλου και στρατιωτών του Σερίφη, που είναι στημένη σε στιλ σημερινής σύγκρουσης διαδηλωτών και μπάτσων (μέχρι και μεσαιωνικό μολότοφ παίζει). Συμπερασματικά, το πέρασμα του παινεμένου σκηνοθέτη του τηλεοπτικού «Peaky Blinders» στο σινεμά ε, δεν το λες και πετυχημένο. Μολαταύτα, το φινάλε υπαινίσσεται ξεκάθαρα και… σίκουελ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες