Κινηματογράφος | Ταινίες

Ευτυχισμένος Όσκαρ , 2018 (The Happy Prince)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρούπερτ Έβερετ
Σενάριο
Ρούπερτ Έβερετ
Πρωταγωνιστούν
Ρούπερτ Έβερετ, Κόλιν Μόργκαν, Έντουιν Τόμας, Κόλιν Φερθ, Έμιλι Ουότσον, Τομ Ουίλκινσον
Διάρκεια
105
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο, Γερμανία, Ιταλία
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
29 Νοεμβρίου 2018

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Όσκαρ Ουάιλντ, με τα πάθη, την φτώχια και την αυτοεξορία, δοσμένα από τον Έβερετ μέσα από ατμοσφαιρική, όλως εξπρεσιονιστική και ενίοτε μελοδραματική αφήγηση.

Ο 59χρονος Έβερετ έχει υποδυθεί ξανά και ξανά, στο πανί και στο σανίδι, τον μέγιστο ιρλανδό (θεατρικό και μη) συγγραφέα, Όσκαρ Ουάιλντ (1854-1900). Δανειζόμενος στοιχεία από το θεατρικό του Ντέιβιντ Χέρ «Το φιλί του Ιούδα», στο οποίο πρωταγωνίστησε το 2012 αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές, ο Έβερετ πραγματοποιεί εδώ το σεναριογραφικό και σκηνοθετικό ντεμπούτο του, παραδίδοντας μια μη γραμμική και βαθιά εξπρεσιονιστική κατάδυση στα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του Ουάιλντ, διανθισμένη από φλασμπάκ με λιγότερο οδυνηρές και στερημένες περιόδους. Στην έναρξη του φιλμ, δίνονται γραπτές πληροφορίες για τη δίκη-σκάνδαλο του 1895 και την καταδίκη του Ουάιλντ σε διετή φυλάκιση με καταναγκαστικά έργα για «σοδομισμό και προσβολή της δημοσίας αιδούς». Τυπικά, ό,τι ακολουθεί είναι η φυγή του Ουάιλντ (Έβερετ, εξαιρετικός) στην Γαλλία (δεν επέστρεψε ποτέ ξανά στη Βρετανία), το σμίξιμο με τον χειριστικό και κακομαθημένο εραστή του, λόρδο Άλφρεντ Ντάκγλας (Μόργκαν), και η ολιγόμηνη παραμονή τους στη Νάπολη, πριν περάσουμε στο Παρίσι, στην ένδεια και την κλονισμένη υγεία που οπισθογράφησαν το φινάλε αυτού του υπέρλαμπρα ταλαντούχου μα δημόσια ατιμασμένου ομοφυλόφιλου.

Τα παραπάνω, βέβαια, δεν ακολουθούν χρονολογική σειρά. Ούτε υποκύπτουν σε καμιά συμβατική αφήγηση. Ως μαχητικός ομοφυλόφιλος και δεδηλωμένος λάτρης του Ουάιλντ, ο Έβερετ μοιάζει να έχει ως πρώτιστο μέλημα την σκιαγράφηση της αντισυμβατικής, ηδονοθηρικής και τεατράλε στα όρια του drag show προσωπικότητας του δηκτικού λογοτέχνη. Έτσι, βλέπουμε, ας πούμε, τον προ σκανδάλου Ουάιλντ να διαβάζει τον υπέροχο «Ευτυχισμένο πρίγκιπά» του στους δυό γιούς του, αλλά και παρακμιακά όργια μεταξύ πληρωμένων και μη ανδρών με αψέντι, κόκα και αλκοόλ. Ρίχνουμε κλεφτές ματιές στην ταλαίπωρη γυναίκα του (Ουότσον σε πολύ μικρό ρόλο), αλλά και στην τραυματική δημόσια λοιδορία του Ουάιλντ σε σιδηροδρομικό σταθμό. Μπαίνουμε στα ενδότερα του ερωτικού τριγώνου μεταξύ του Ουάιλντ, του λόρδου Άλφρεντ, και του Ρόμπι Ρος (Τόμας, πολύ καλός), του καναδού λογοτεχνικού εκπροσώπου, έμπιστου φίλου, και τέως εραστή του Όσκαρ. Σερνόμαστε μαζί με τον Ουάιλντ-Έβερετ σε παρισινά καταγώγια και σκοτεινά σοκάκια πληρωμένου έρωτα και ανείπωτης φτώχειας. Και κάθε τόσο, απολαμβάνουμε διάσημες ή λιγότερο γνωστές αποστροφές του Ουάιλντ, σαν το αμίμητο «Η ταπετσαρία μου κι εγώ δίνουμε μια μάχη μέχρι θανάτου: ένας από μας πρέπει να φύγει», που ξεστόμισε στο νεκροκρέβατό του, τον Νοέμβριο του 1900. Προσεγμένη, με ωραία φωτογραφία (Τζον Κόνροϊ) και λαμπρό καστ, η πρώτη ταινία του Έβερετ σίγουρα δεν είναι αψεγάδιαστη. Αλλά ούτε κι ο Ουάιλντ ήταν…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες