Κινηματογράφος | Ταινίες

Κλέφτες Καταστημάτων , 2018 (Manbiki kazoku)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Χιροκάζου Κορέεντα
Σενάριο
Χιροκάζου Κορέεντα
Πρωταγωνιστούν
Λίλι Φράνκι, Σακούρα Άντο, Τζίο Κάιρι, Μιγιου Σασάκι, Κιρίν Κίκι, Μάγιου Ματσουόκα, Σοσούκε Ικεμάτσου, Γιούκι Γιαμάντα
Διάρκεια
121
Χώρα
Ιαπωνία
Είδος
Κοινωνικό δράμα
Πρεμιέρα
06 Δεκεμβρίου 2018

Οι αληθινοί οικογενειακοί δεσμοί, ακόμη και χωρίς εξ αίματος συγγένεια, σε αντιδιαστολή με τον εύρυθμο κυνισμό της χρηστής ιαπωνικής κοινωνίας, μετατρέπονται από το Κορέεντα σε μια πολυεπίπεδη, γλυκόπικρη, βαθιά ανθρώπινη ταινία.

Μετά το περσινό, θαυμάσια στιλιζαρισμένο δικαστικό θρίλερ «Το τρίτο έγκλημα», ο σπουδαίος ιάπωνας σκηνοθέτης επιστρέφει στο προσφιλές του θέμα: την έννοια της οικογένειας, και την σημασία των ανθρώπινων δεσμών. Σε ένα παράπηγμα (έστω, ιαπωνικό παράπηγμα) πίσω από τις μοντέρνες πολυκατοικίες του Τόκιο, ζουν, όλοι μαζί, ανάκατα, αντισυμβατικά, πλην αγαπησιάρικα και μονιασμένα, ο 50άρης Οσάμου (Φράνκι), η γυναίκα του, Νομπούγιο (Άντο), ο 10χρονος γιός Σότα (Κάιρι), η μετέφηβη Άκι (Ματσουόκα), και η γιαγιά (η μακαρίτισσα Κίκι στο κύκνειο άσμα της). Καίτοι ο Οσάμου δουλεύει κάθε τόσο ως οικοδόμος, η Νομπούγιο με μειωμένο ωράριο σε πλυντήριο ξενοδοχείου, η δε Άκι σε σεξομάγαζο (ντυμένη με στολή μαθήτριας, κάνει πως αυνανίζεται μπρος στο τζάμι που την χωρίζει από τον πελάτη), βασικός πόρος της οικογένειας (εκτός από την σύνταξη χηρείας της γιαγιάς) είναι οι μικροκλοπές από καταστήματα και σουπερμάρκετ, με τα κλοπιμαία είτε να μεταπωλούνται, είτε να καλύπτουν διατροφικές και ενδυματολογικές ανάγκες της οικογένειας. Ένα παγωμένο βράδυ που ο Οσάμου και ο Σότα γυρίζουν από την κλεφτογύρα τους, βρίσκουν έξω ένα τουρτουρίζον κοριτσάκι (Σασάκι). Την παίρνουν στο δωμάτιο-σπίτι τους. Την αγκαλιάζουν κυριολεκτικά και μεταφορικά –η μικρή έχει σημάδια κακοποίησης στο κορμάκι της…

Επί σχεδόν μιάμιση ώρα, βλέπουμε την καθημερινότητα τούτης της αντισυμβατικής οικογένειας του ιαπωνικού περιθωρίου. Να κάνει τις παρανομίες της (η νεοφερμένη μικρή μυείται στην τελετουργία της κλοπής από τον Σότα), να βιώνει εξ αντανακλάσεως την παγκόσμια κρίση, και να γεύεται χαλαρά τη ζωή και τις εποχές, με τις καταιγίδες και τις λιακάδες. Α, και κάθε τρεις και λίγο τους βλέπουμε να τρώνε –όλοι μαζί οκλαδόν στο πάτωμα, γελώντας, μιλώντας, προεκτείνοντας μοναδικά τη στιγμή… Η εξαιρετική φωτογραφία (Κόντο Ριότο), αγκαζέ με την λυρική μουσική επένδυση (Χοσόνο Χαρουόμι) σιγοντάρουν σεκάνς υψηλής σκηνοθετικής αισθητικής, όπως η σκηνή με τα πυροτεχνήματα, ας πούμε, (όπου δεν βλέπουμε ούτε μισό πυροτέχνημα, μόνο τα θαυμαστικά, ενθουσιασμένα μέλη της οικογένειας ιδωμένα από ψηλά, σαν τα πυροτεχνήματα να κοιτάνε αυτούς). Ή την άλλη, όπου το ζευγάρι κάνει έρωτα (τι τέλεια οπτική μεταφορά, το αναποδογυρισμένο μπολ με τα νουντλς που στάζουν…). Οι δε ερμηνείες όλων, ειδικά των παιδιών (ο σκηνοθέτης έχει παράδοση στην καθοδήγηση ανηλίκων), είναι άλλο πράμα –φυσικές, μεστές, ρέουσες...

Αν η ταινία τέλειωνε κάπου εδώ, πάλι καλή θα ήταν. Όχι σπουδαία, μα καλή. Πλην όμως, μέσα από ανεπαίσθητες πληροφορίες-λεπτομέρειες που ξεπηδάνε κάθε τόσο σχετικά με τη σύνθεση της οικογένειας, έχουμε ασυνείδητα υποψιαστεί πως κάπου αλλού πάει το πράμα. Κι όταν, εντελώς ξερά και ξαφνικά, από μια αναποδιά στη διάρκεια μιας κλοπής, αρχίζουν οι αποκαλύψεις (ενώπιον των ανακριτικών αρχών), τότε το πράμα απογειώνεται. Το υπόκωφο τρυφερό χιούμορ, που φοδράριζε έως εκείνη τη στιγμή την αφήγηση, δίνει τη θέση του σε ένα σπαρακτικό, θεόβαθυ σχόλιο για τους ανθρώπινους δεσμούς. Βραβευμένο με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, και ήδη προτεινόμενο για το ξενόγλωσσο Όσκαρ, το φιλμ του μάστορα Κορέεντα (που εδώ υπογράφει και το μοντάζ) αποτελεί μια σπουδή πάνω στο φαίνεσθαι και το είναι της ανθρώπινης επαφής. Ένας ύμνος στη ζωή, που εγκολπώνει μεγαλόθυμα την φτώχεια, την παρανομία, το ψέμα, τη λαμογιά, ακόμη και το έγκλημα, αρκεί το βαθύ συναίσθημα να ρέει γάργαρο. Σπεύστε.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες