Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Υποψήφιος , 2018 (The Front Runner)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζέισον Ράιτμαν
Σενάριο
Ματ Μπάι, Τζέι Κάρσον, Τζέισον Ράιτμαν, Κρις Κόι, Άλεξ Καρπόβσκι
Πρωταγωνιστούν
Χιού Τζάκμαν, Βέρα Φαρμίγκα, Τζέι Κέι Σίμονς, Σάρα Πάξτον, Μόλι Έφρεμ, Κρις Κόι, Άλφρεντ Μολίνα, Τομ Ντιούι, Μαμουντού Άτιε
Διάρκεια
113
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Βιογραφικό πολιτικό δράμα
Πρεμιέρα
06 Δεκεμβρίου 2018

Πολυπρισματική εστίαση, θαυμάσια ατμόσφαιρα, και εντυπωσιακή αμεροληψία οπισθογραφούν την ιστορία του γερουσιαστή Γκάρι Χαρτ, που μέσα σε λίγες μέρες έγινε από προπορευόμενος προεδρικός υποψήφιος των Δημοκρατικών, ένας παραιτηθείς μοιχός (ίσως).

Βασισμένη στο βιβλίο του τέως πολιτικού συντάκτη του New York Times Magazine, Ματ Μπάι –ο οποίος συνυπογράφει το σενάριο μαζί με τον άλλοτε πολιτικό σύμβουλο του Κλίντον, Τζέι Κάρσον– η πολύ ενδιαφέρουσα ταινία του Ράιτμαν ξεκινάει με μια τρίλεπτη, κατάδυση στο Συνέδριο των Δημοκρατικών το 1984, όταν ο σχετικά άγνωστος γερουσιαστής του Κολοράντο, Γκάρι Χαρτ, νικήθηκε από τον Ουόλτερ Μοντέιλ στην κούρσα για το προεδρικό χρίσμα. Μεταπήδηση τέσσερα χρόνια αργότερα, με τον χαρισματικό Χαρτ (Τζάκμαν, καλός) φαβορί πια για τη θέση του προεδρικού υποψηφίου των Δημοκρατικών στις επερχόμενες εκλογές του 1988 (παρεμπιπτόντως, ο Ρεπουμπλικάνος πατήρ Μπους τις κέρδισε νικώντας τον Μάικλ Ντουκάκις). Εξωτερικά, θέμα της ταινίας είναι το πώς μέσα σε 20 μέρες ο λαοπρόβλητος Χαρτ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη διεκδίκηση του χρίσματος, εξαιτίας της υπόνοιας ότι είχε εξωσυζυγική σχέση με την μοντέλα-επίδοξη ηθοποιό και υποστηρίκτρια της εκστρατείας του, Ντόνα Ράις (Πάξτον, καλή). Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που αναδεικνύει η ταινία (όπως και το βιβλίο) είναι η άνευ προηγουμένου ανατροπή των μέχρι τούδε απαράβατων δημοσιογραφικών πρακτικών που συντελέστηκε εκείνες τις μέρες. Διότι μέχρι τότε, τα ξενοπηδήματα ενός πολιτικού ανδρός αποσιωπούνταν από τον «σοβαρό» πολιτικό Τύπο –συνεπώς, δεν έφταναν ποτέ ούτε στον κίτρινο. Η υπόθεση Χαρτ-Ράις ανήγαγε το τι κάνει ο καθείς στην κρεβατοκάμαρά του σε είδηση πρώτης γραμμής, η οποία δεν ενδιέφερε μόνο την σύζυγο, Λι Χαρτ (έξοχη η Φαρμίγκα), αλλά σύσσωμη την αμερικανική κοινή γνώμη. Το πόσο αυτή η πρακτική ισχύει μέχρι σήμερα δεν χρειάζεται καν να ειπωθεί. Ή το πόσο τα ιντερνετικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης το έχουν τερματίσει το ζήτημα…  

Υιοθετώντας ίσες αποστάσεις και χωρίς διόλου να ασχοληθεί με το αν ο Χαρτ την έκανε ή όχι τη λαδιά του, η ταινία, με αρωγό το δυνατό μοντάζ (Στέφαν Γκρούμπε), παρακολουθεί α) το πώς δυο δημοσιογραφίσκοι της Miami Herald έστησαν παπαρατσικό καρτέρι έξω από το σπίτι του γερουσιαστή φωτογραφίζοντας την Ράις να μπαίνει μέσα, β) τον αντίκτυπο που είχε η αποκάλυψη στα «σοβαρά» δημοσιογραφικά γραφεία, γ) την αναστάτωση στο επιτελείο και το σπιτικό του Χαρτ, και δ) τον ανένδοτο, ρομαντικό αγώνα του φημολογούμενου μοιχού-πολιτικού να αντισταθεί στην κίτρινη λαίλαπα –«Στη δημόσια ζωή», ανέφερε ο Χαρτ στην ομιλία παραίτησής του, «κάποια πράγματα μπορεί να είναι ενδιαφέροντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι είναι σημαντικά»… Ή, όπως θαυμάσια επισήμανε κι ο Μπάι, «Το θέμα δεν είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να μιλάμε για προσωπικά ελαττώματα στην πολιτική, αλλά να αναρωτηθούμε τι δεν αναφέρουμε, όταν επικεντρωνόμαστε μόνο σ’ αυτά».

 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες