Κινηματογράφος | Ταινίες

Το πάρκο του τρόμου , 2018 (Hell Fest)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γκρέγκορι Πλότκιν
Σενάριο
Σεθ Εμ Σέργουντ, Μπλερ Μπάτλερ, Ακέλα Κούπερ
Πρωταγωνιστούν
Έιμι Φόρσαϊθ, Ρέιν Έντουαρντς, Ρόμπι Ατάλ, Μπεξ Τέιλορ-Κλάους, Κρίστιαν Τζέιμς, Στίβεν Κόνροϊ
Διάρκεια
89
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
06 Δεκεμβρίου 2018

Οι παροιμιώδεις καυλαντίζοντες φοιτητές πέφτουν πάνω στον απαραίτητο μασκοφορεμένο ψυχάκια σε λουναπάρκ τρόμου, σε μια βαρετά σκηνοθετημένη, τηλεοπτικά παιγμένη ταινία της σειράς, που χαραμίζει την έξυπνη κεντρική ιδέα.

Μοντέρ σε τρομοδιαμαντάκια σαν το «Τρέξε!», ή το «Γενέθλια θανάτου», ο Πλότκιν κάθεται για δεύτερη φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη υπογράφοντας μια αξιολησμόνητη ταινία τρόμου, που, όμως, εξυφαίνεται γύρω από μια ξύπνια ιδέα: η νύχτα φρίκης και αίματος, που βιώνει η κλασική ειδοποιός παρέα νεαρών, εκτυλίσσεται σε λουναπάρκ τρόμου. Με αποτέλεσμα, ο μασκοφορεμένος μανιακός δολοφόνος της υπόθεσης να μπερδεύεται εύκολα με τους δεκάδες, επίσης μασκοφορεμένους, ηθοποιούς, που (παραμονή Χαλογουίν, νομίζω) έχουν προσληφθεί από τους διοργανωτές για να κοψοχολιάζουν τους επισκέπτες σε τρενάκια τρόμου, ημιφωτισμένους λαβυρίνθους, ή οπουδήποτε αλλού μες στο θεματικό πάρκο. Εύκολα, λοιπόν, μπαίνεις στη θέση των πρωταγωνιστών, που αργούν να πάρουν χαμπάρι ότι αυτός εκεί που ξεκοιλιάζει, ξερωγώ, μια κοπελιά που ουρλιάζει, δεν είναι μέρος του στημένου σκηνικού, αλλά ο αιμοσταγής παλαβός της υπόθεσης.

Το κακό είναι ότι αυτή είναι και η μόνη καλή ιδέα του φιλμ. Που αναπόφευκτα, από ένα σημείο και μετά, κουράζει. Βάλτε από δίπλα και τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες –χαζομπίμπο η μία (Έντουαρντς), φύτουλας και επιφυλακτική η ευειδής πρωταγωνίστρια (Φόρσαϊθ), ρομαντικός ο δικός της (Ατάλ), πιο γαμήκουλας ο άλλος (Τζέιμς), κλπ–, και το πράμα έρχεται και μπατάρει ανεπανόρθωτα. Υπάρχουν, βέβαια, κάνα-δυο ενδιαφέρουσες στο στήσιμό τους σκηνές (όπως εκείνη η σχεδόν αρτιστίκ, λίγο πριν το τέλος, με τις άσπρες μάσκες σε μια θάλασσα από μαύρα πανιά και τις δυο φιλενάδες να κρύβονται εκεί προσπαθώντας να ξεγελάσουν τον δολοφόνο), αλλά συνολικά, πολύ σκοτάδι, πολλά φώτα νέον, και πολύς καπνός (χωρίς φωτιά). Η δε τελευταία-τελευταία σκηνή –που αφήνει χώρο για σίκουελ– απλά δεν υπάρχει! Με την καλή και την κακή έννοια ταυτόχρονα…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες