ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ρόμα , 2018 (Roma)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλφόνσο Κουαρόν
Σενάριο
Αλφόνσο Κουαρόν
Πρωταγωνιστούν
Γιαλίτζα Απαρίσιο, Μαρίνα δε Ταβίρα, Ντιέγο Κορτίνα Αούτρεϊ, Κάρλος Περάλτα, Μάρκο Γκραφ, Νάνσι Γκαρσία Γκαρσία, Χόρχε Αντόνιο Γκερέρο, Ντανιέλα Ντεμέσα
Διάρκεια
Χώρα
Μεξικό, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κοινωνικό δράμα Α/Μ
Πρεμιέρα
13 Δεκεμβρίου 2018

Ένας χρόνος στη ζωή μιας μεσοαστικής οικογένειας στο Μέξικο Σίτι του 1970, το προσωπικό και το πολιτικό, το φευγαλέο και το ιστορικό, το ανάλαφρο και το ασήκωτο σε μια μοναδικά κινηματογραφημένη ελεγεία.

Πέντε χρόνια μετά το οσκαρικό του «Gravity», o 56χρονος μεξικανός σκηνοθέτης επιστρέφει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στις ρίζες του. Και μεγαλουργεί –υποδόρια, σχεδόν ανεπαίσθητα, όπως κυλάει συνήθως η ζωή… Αναλαμβάνει ο ίδιος την (κα-τα-πλη-κτι-κή) ασπρόμαυρη διεύθυνση φωτογραφίας, βάζει μια ερασιτέχνη ηθοποιό από τη φυλή Μιξτέκο στο κέντρο της ιστορίας του, και καταδύεται στις αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια στην συνοικία Κολόνια Ρόμα της μεξικανικής πρωτεύουσας. Παρακολουθούμε μια μεσοαστική οικογένεια μεταξύ 1970-71. Ο γιατρός Αντόνιο (Φερνάντο Γκρεδιάγα), η οικουρούσα σύζυγος, Σοφία (δε Ταβίρα, καλή) και τέσσερα μικρά φασαριόζικα παιδιά (Αούτρεϊ, Περάλτα, Γκραφ και Ντεμέσα). Κυρίως, όμως, παρακολουθούμε την καθημερινότητα της Κλέο (η ερασιτέχνης Απαρίσιο, εξαιρετική), της αγράμματης, καλόβολης και πειθήνιας εσωτερικής οικιακής βοηθού, που μαζί με την επίσης Μιξτέκο, Αντέλα (Γκαρσία, καλή), φροντίζουν το σπίτι, τα παιδιά, τον σκύλο που, παρκαρισμένος στην είσοδο-γκαράζ του σπιτιού, λερώνει διαρκώς με τα κακά του –η υπέροχη σεκάνς των τίτλων έναρξης ακριβώς εκεί επικεντρώνεται: στο σαπουνόνερο που πέφτει πάνω στα ασπρόμαυρα πλακάκια της εισόδου, ξανά και ξανά, μέχρι που στη λιμνούλα που σχηματίζεται καθρεφτίζεται ένα αεροπλάνο που πετάει… Ζωή ατόφια, από το αμελητέο έως το… ουράνιο.     

Μέσα στο σκάρτο 12μηνο που «διαρκεί» η ταινία, θα συμβούν πολλά στις ζωές των ηρώων, όπως πάντα συμβαίνουν στις ζωές των ανθρώπων. Συζυγικά αδιέξοδα, μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, καυγάδες και σιωπές, μια πυρκαγιά στο δάσος παραμονή Πρωτοχρονιάς (πανέμορφη σκηνή), τα κακά του σκύλου, οι καληνύχτες των παιδιών, μια παρ’ ολίγο τραγωδία στην παραλία της Βερακρούθ, αλλαγές και ακινησία… Και κάθε τόσο, απροειδοποίητα και απαλά, έτσι όπως κυλάει και η κάμερα του Κουαρόν, στο πλάνο μπαίνουν κοινωνικοπολιτικά γεγονότα –η σφαγή των φοιτητών στο Κόρπους Κρίστι, διαδηλώσεις στον απόηχο του μεξικανικού Μουντιάλ του ’70… Είναι πέραν περιγραφής το πώς ο Κουαρόν καταφέρνει να κάνει ακόμη και το σιχτιρισμένο παρκάρισμα του οικογενειακού αυτοκινήτου στο θεόστενο γκαράζ μια σημαίνουσα εύγλωττη πινελιά από τη ζωή και την ψυχή αυτών των ανθρώπων. Το πώς συνδυάζει το κατεπείγον της στιγμής με την ηρεμία της μακροσκοπικής θεώρησης∙ το συνταρακτικό γκροπλάν με το καθησυχαστικό γενικό πλάνο∙ το ατομικό με το βαθιά πολιτικό –εξάλλου, το ότι στο κέντρο της ιστορίας τοποθετείται η «ανύπαρκτη» Κλέο συνιστά από μόνο του πολιτική δήλωση. Κι όλο αυτό το προσεκτικά διαλεγμένο υλικό του –που πραγματικά «μυρίζει» σέβεντις μες στη διαχρονικότητά του– ο Κουαρόν το προσεγγίζει με τολστοϊκή διαύγεια και ηρεμία. Στο «Ρόμα» δεν συμβαίνει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την ίδια τη ζωή.      

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες