Κινηματογράφος | Ταινίες

Aquaman , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζέιμς Γουάν
Σενάριο
Ντέιβιντ Λέσλι Τζόνσον-ΜακΓκόλντρικ, Ουίλ Μπιλ
Πρωταγωνιστούν
Τζέισον Μομόα, Άμπερ Χερντ, Ουίλεμ Νταφόε, Νικόλ Κίντμαν, Ντολφ Λούντγκρεν, Πάτρικ Ουίλσον, Γιάχια Αμπντούλ Ματίν ΙΙ, Τεμουέρα Μόρισον
Διάρκεια
143
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Αυστραλία
Είδος
Περιπέτεια φαντασίας
Πρεμιέρα
13 Δεκεμβρίου 2018

Η ομολογουμένως αναπόφευκτη καταφυγή σε ψηφιακά εφέ για τα υποθαλάσσια βασίλεια Ατλαντίδας και περιχώρων συνδυάζεται με μια αφελή μανιχαϊστική ιστορία με παιδαριώδεις διαλόγους, μέτριες ερμηνείες και αναιμικό χιουμοράκι.

Μπα, ούτε και τώρα θε να δει άσπρη μέρα η DC Comics. Δηλαδή, αν ο προπέρσινος «Batman v Superman: Η αυγή της δικαιοσύνης» τα είχε τα θεματάκια του, τούτη δω η παρθενική σόλο ταινία του Άκουαμαν (εμφανιζόταν στην προαναφερθείσα «Αυγή της δικαιοσύνης» και στο περσινό «Justice League») είναι κανονικά για γέλια ∙ή για κλάματα. Εδώ, λοιπόν, μαθαίνουμε πώς ο Άρθουρ Κέρι (Μομόα, όχι κακός) έγινε ο υπερήρωας Άκουαμαν, με την αντρουά κορμοστασιά, το ξέπλεκο ομπρέ μαλλί, την ικανότητα να αναπνέει υποβρυχίως, να κολυμπάει πιο γρήγορα από ταχύπλοο, να επικοινωνεί τηλεπαθητικά με την ωκεάνια πανίδα, και γενικά να κερδάει τους πάντες σε ξηρά και βαθιά θάλασσα. Αμ, ο τύπος είναι γιός του φαροφύλακα  Τομ Κέρι (Μόρισον) και της βασίλισσας Ατλάνα (Κίντμαν, εμφανώς έξω απ’ τα νερά της…), την οποία είχε βρει θαλασσοπνιγμένη ο Κέρι –μετά ερωτεύτηκαν, το «έκαναν», να τος ο γιός ο σένιος και γονιδιακά ενισχυμένος. Τέλος πάντων, η μαμά Ατλάνα επέστρεψε με βαριά καρδιά στην Ατλαντίδα (είναι πλέον μόνο υποβρύχια, να ξέρετε), παντρεύτηκε κι έκανε τον Ορμ (Ουίλσον, σε γυμνασμένη βερσιόν). Τούτος ο ετεροθαλής μικραδελφός του Άρθουρ-Άκουαμαν είναι πολύ σκατένιος, γιατί θέλει να αφανίσει τους κατοίκους της ξηράς. Βέβαια, έχει κι ένα δίκιο ο ετεροθαλής, αφού οι άνθρωποι όλο μολύνουν τους ωκεανούς –πάρ’ το σωστό μήνυμα, το οικολογικό… Τέλος πάντων, θα τα βάλει με όλους ο Άκουαμαν, εκεί στης θάλασσας (και όχι μόνο) τον πάτο, στην προσπάθειά του να βρει την χαμένη Τρίαινα του Άτλαντα και να εναρμονίσει ξηρά και θάλασσα. Από κοντά τον έχουν η πριγκίπισσα Μίρα (Χερντ, μέτρια), κόρη του βασιλιά Νηρέα (Λούντγκρεν), και ο Βάλκο (Νταφόε, άνευ σχολίου), βασιλικός σύμβουλος της Ατλαντίδας αλλά και εκπαιδευτής-παιδαγωγός του Άκουαμαν –κάτι σαν τον Αριστοτέλη του Μεγαλέξαντρου, στο πιο μπρούτο…

Στην πραγματικότητα, ό,τι και να συμβαίνει σε επίπεδο στόρι, η σκηνοθεσία (Γουάν, γιατί τέκνο μου;), η υποκριτική, και πρωτίστως οι διάλογοι είναι τόσο χάλια, που τα συμβάντα δεν σώζουν την κατάσταση. Τίγκα ψηφιακό, με τα μαλλιά των υποβρύχιων ηρώων να κυματίζουν αφύσικα, την βασίλισσα-μαμά της Κίντμαν να επιδίδεται σε κλωτσομπουνίδι, την σπίθα μεταξύ Άκουαμαν και Μίρα να μην ανάβει με τίποτα, και το βεβιασμένο χιουμοράκι να εναλλάσσεται με γκράντε δηλώσεις, όπως «Η Ατλαντίδα πάντα είχε βασιλιά. Χρειάζεται κάτι ανώτερο από βασιλιά∙ χρειάζεται έναν ήρωα», η ταινία μοιάζει να απευθύνεται σε βλαμμένους που δεν έχουν πάει σινεμά τα τελευταία 20 χρόνια…  

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες