Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Ασπροδόντης , 2018 (Croc-blanc)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλεξάντρ Εσπιγκάρες
Σενάριο
Φιλίπ Λιορέ, Σερζ Φριντμάν, Ντομινίκ Μονφερί
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Γιάννης Στεφόπουλος, Νέστωρ Κοψιδάς, Φώτης Πετρίδης, Σοφία Παναηλίδου, Ντίνος Σούτης, Χρήστος Πλαΐνης, Γιάννης Υφαντής
Διάρκεια
85
Χώρα
Γαλλία, Λουξεμβούργο, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κινούμενα σχέδια (μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
13 Δεκεμβρίου 2018

Όμορφο σκίτσο, ζώα που δεν μιλούν, και η καθηλωτική ομορφιά της χιονισμένης φύσης επιστρατεύονται για να αφηγηθούν την κλασική ιστορία του λύκου, σε μια καλαίσθητη, «ήσυχη» ταινία κινουμένων σχεδίων.

Βραβευμένος με το Όσκαρ μικρομηκάδικου ανιμέισον το 2014 για το υπέροχο «Mr Hublot», ο ισπανο-λουξεμβούργιος σκηνοθέτης μεταφέρει για πρώτη φορά σε κινούμενα σχέδια το κλασικό μυθιστόρημα που ο Αμερικανός Τζακ Λόντον εξέδωσε το 1906. Υιοθετώντας πολύ όμορφες φωτοσκιάσεις και πλάνα που θυμίζουν περισσότερο φυσιοδιφικό ντοκιμαντέρ, ή τρισδιάστατη ελαιογραφία, παρά σπιντάτο καρτούν, η ταινία ξεδιπλώνει το στόρι μέσα από τη ματιά του λύκου. Παρεμπιπτόντως, η ομορφιά του καναδέζικου τοπίου αναδεικνύεται μέσα από λήψεις σινεμασκόπ, ενώ η κίνηση ανθρώπων και ζώων έχει πριμοδοτηθεί με την τεχνική του motion capture. Μετά από έναν σύντομο πρόλογο –όπου ο λύκος εξαναγκάζεται σε κυνομαχία από το λαμόγιο αφεντικό του, Μπιούτι Σμιθ, και σώζεται τελικά από έναν σερίφη– επιστρέφουμε στην αρχή της ζωής του Ασπροδόντη. Τότε που υιοθετήθηκε από τον ινδιάνο αρχηγό, Γκρέι Μπίβερ, ο οποίος τον βάφτισε και τον εκπαίδευσε να σέρνει έλκηθρο, πριν αναγκαστεί να τον πουλήσει στον δολοπλόκο Σμιθ…

Όπως και στο βιβλίο, η επαφή του Ασπροδόντη με τους ανθρώπους εξυψώνει θριαμβευτικά το θάρρος, την πίστη και την αφοσίωση του… τετράποδου. Σε αντίθεση με το βιβλίο, οι περιγραφές ωμής βίας, μεταξύ ζώων ή/ και ανθρώπων, έχουν απαλειφθεί κι απλώς υπονοούνται –χριστουγεννιάτικη ταινία για παιδιά είναι, άλλωστε. Εντάξει: η πάσα αλήθεια είναι ότι, σε σύγκριση με προγενέστερες  κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές μεταφορές ζωντανής δράσης, αυτός ο «Ασπροδόντης» είναι λιγότερο πειστικός στις σκηνές με τους ανθρώπους –οι διάλογοι φαντάζουν ολίγον στραμπουληγμένοι (χώρια η μεταγλώττιση…), ενώ η δράση χάνει κάπως τη σπίθα της. Μικρό το κακό. Είναι τόσο όμορφο το εικαστικό σκέλος της ταινίας, τόσο ευπρόσδεκτες οι σεκάνς σιωπής με πρωταγωνιστές ζώα τα οποία (επιτέλους!) δεν μιλάνε ανθρωπινά, που πραγματικά αξίζει τον κόπο να πάτε με τα (μικρά) παιδιά της ζωής σας.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες