ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Κινηματογράφος | Ταινίες

Το βαποράκι , 2018 (The Mule)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κλιντ Ίστγουντ
Σενάριο
Νικ Σενκ
Πρωταγωνιστούν
Κλιντ Ίστγουντ, Μπράντλεϊ Κούπερ, Λόρενς Φίσμπερν, Μάικλ Πένια, Νταϊάν Ουίστ, Άντι Γκαρσία, Άλισον Ίστγουντ, Τάισα Φαρμίγκα, Ιγνάσιο Σερίτσιο
Διάρκεια
116
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα αγωνίας
Πρεμιέρα
03 Ιανουαρίου 2019

Η βασισμένη στην πραγματικότητα ιστορία ενός 90άρη που μετέφερε κοκαΐνη για μεξικανικό καρτέλ, δοσμένη μέσα από στιβαρή σκηνοθεσία και ωραία ερμηνεία του Ίστγουντ, παρά το σόλοικο σενάριο.

Ο 88χρονος Κλιντ ντεμπουτάρισε στο σινεμά το 1955 (!), είχε έξι χρόνια να παίξει σε ταινία, και αυτή εδώ είναι η 37η που σκηνοθετεί… Κρατώντας όλα αυτά τα τουλάχιστον εντυπωσιακά υπ’ όψιν, πάμε στην ιστορία του Ερλ Στόουν (Ίστγουντ), ενός 90άρη Αμερικανού που, λόγω οικονομικού αδιεξόδου, έγινε ένα από τα πιο πετυχημένα βαποράκια του μεξικανικού καρτέλ της Σιναλόα. Πρόκειται για αληθινή ιστορία, με το σενάριο να βασίζεται στο άρθρο του Σαμ Ντόλνικ για λογαριασμό των NewYork Times. Δυστυχώς, το εν λόγω σενάριο, (που υπογράφει ο Σενκ, συν-σεναριογράφος του θαυμάσιου «Gran Torino» του Ίστγουντ) αποδεικνύεται λίγο για το υποκριτικό και σκηνοθετικό ταλέντο του Κλιντ, καταφεύγοντας σε παιδαριώδεις επεξηγήσεις-συνόψεις, ή σε φλαταρισμένους διαλόγους. Η πλοκή μοιράζεται μεταξύ του αστυνομικού ενδιαφέροντος –ο νεοφερμένος στο σώμα δίωξης ναρκωτικών, Κόλιν Μπέιτς (ο Κούπερ, σε μικρό ρόλο), το’ χει βάλει σκοπό να τσακώσει το βαποράκι-φάντασμα–, και των σοβούντων οικογενειακών προβλημάτων του Ερλ, οι συνέπειες των οποίων τον πιέζουν αναπόδραστα τώρα στα γεράματα…

Η πρώην σύζυγος (Ουίστ, τι καλή!), η χολωμένη κόρη (Ίστγουντ, ένα από τα επτά παιδιά του σκηνοθέτη), και η εγγονή (Φαρμίγκα) που αποδέχεται τον «ατελή» παππού της, συνθέτουν τον οικογενειακό περίγυρο, που ο Ερλ επιχειρεί να κερδίσει, έστω και την τελευταία στιγμή, εξαγοράζοντας με ναρκωχρήμα τον χρόνο και τη παρουσία που δεν τους πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια. Σε μια ιδιαίτερα κατηχητική πτυχή του σεναρίου, και ο αστυνόμος Μπέιτς πάσχει από την ίδια «ασθένεια»: αφιερώνει πολύ περισσότερο χρόνο στη δουλειά και την κοινωνική του καταξίωση, παρά στην οικογένειά του. Συγχρόνως, όμως, ο Ερλ χρησιμοποιεί τα λεφτά που του αποφέρει η μεταφορά κοκαΐνης για να βοηθήσει, ως άλλος Ρομπέν των Δασών, αναγκεμένους φίλους. Άσε που, δυο φορές στη διάρκεια της ταινίας, ο 90άρης επιδίδεται σε τριολέ με αιθέριες υπάρξεις –τα οποία δεν βλέπουμε (ευτυχώς). Βλέπουμε, όμως, κάποια στιγμή μια συρραφή από χορευτικούς κώλους –για ποιο λόγο, δεν κατάλαβα. Κοντολογίς, δεν πρόκειται για μια από τις αξιομνημόνευτες ταινίες του σπουδαίου Ίστγουντ. Αλλά και πάλι, δεν είναι για πέταμα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες