Κινηματογράφος | Ταινίες

Destroyer , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Καρίν Κουσάμα
Σενάριο
Φιλ Χέι, Ματ Μανφρέντι
Πρωταγωνιστούν
Νικόλ Κίντμαν, Τόμπι Κέμπελ, Τατιάνα Μασλάνι, Σκοτ ΜακΝίρι, Σεμπάστιαν Σταν, Μπράντλι Ουίτφορντ
Διάρκεια
121
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Αστυνομικό δράμα
Πρεμιέρα
03 Ιανουαρίου 2019

Μια τσακισμένη αστυνομικός του Ελ Έι ταλανίζεται από παρελθοντικά επαγγελματικά τραύματα και γονικές ενοχές, σε αυτό το νέο-νουάρ που δεν πείθει, παρά την μαυρίλα, και το όλο αρτιστίκ περιτύλιγμα…

Όταν πρωτοβλέπουμε την Έριν Μπελ (Κίντμαν), αντικρύζουμε μια γυναίκα-ρημαδιό που ξυπνάει από μεθύσι μέσα στο αυτοκίνητό της. Παραπατώντας, πάει σε έναν τόπο εγκλήματος –είναι αστυνομικός του Λος Άντζελες–, ο οποίος ξυπνάει μέσα της ένα σημαδιακό τραύμα: πριν από καμιά 15αριά χρόνια, η Έριν και ο σύντροφός της, Κρις (Σταν), είχαν διεισδύσει ως μυστικοί αστυνομικοί στην συμμορία του πανύκακου Σίλας (Κεμπέλ). Και μέσα από φλασμπάκ (η ταινία καταφεύγει διαρκώς σε δαύτα) αντιλαμβανόμαστε γιατί η επανεμφάνιση του Σίλας μέσω του προρηθέντος εγκλήματος πιέζει την Έριν να αντιμετωπίσει επιτέλους τις προσωπικές της Ερινύες. Ταυτόχρονα, δίπλα σε όλα αυτά τα σκληροτράχηλα και τραυματικά, παρακολουθούμε και την προσπάθεια της Έριν να πλησιάσει την αποξενωμένη κόρη της (Μασλάνι).   

Γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε φυσικούς –και ελάχιστα λαμπερούς– χώρους της Πόλης των Αγγέλων, η ταινία της Κουσάμα εντυπωσιάζει σίγουρα με την θηλυκή εκδοχή ενός ρόλου που κατά κανόνα υπηρετείται από άντρες. Η Έριν είναι καραβοτσακισμένη, κυνική, σκληρόπετση, αλκοολική, περπατημένη, και σε πλήρη αδυναμία να εκφράσει τα πραγματικά συναισθήματά της. Η Κίντμαν, με κοντό καφέ μαλλί, ελάχιστο μακιγιάζ και ένα φαρδύ τζιν, τα φέρει όντως όλα τα παραπάνω, ενσαρκώνοντας με πειθώ την Έριν –καθώς έρχεται στα χέρια με τον γλοιώδη γκόμενο της κόρης, ή «ξαλαφρώνει» με το χέρι της κατάκοιτο πληροφοριοδότη… Πλην όμως, την βρήκα αναίτια υπερβολική. Ειδικά το μακιγιάζ της (δια χειρός του οσκαρούχου Μπιλ Κόρσο), με τους μαύρους κύκλους, την τονισμένη μύτη, και τα σκασμένα χείλια (παρεμπιπτόντως, πάλι τα «φούσκωσες» τα χειλάκια σου, Νικόλ;), μοιάζει περισσότερο με μεταμφίεση, παρά με το πρόσωπο μιας ταλαιπωρημένης, σκληρής γυναίκας. Η ίδια αίσθηση ψευτιάς και υπερβολής διαποτίζει, φοβάμαι, όλη την ταινία, την οποία η σκηνοθέτιδα χαρακτηρίζει ως «ηλιόλουστο νουάρ». Βέβαια, η φωτογραφία της Τζούλι Κέρκγουντ αναδεικνύει τα αληθοφανή location, τις μίζερες ζωές, ή το γλαρό τιρκουάζ βλέμμα της Έριν-Νικόλ, αλλά πολύ ζουμί δεν υπάρχει από πίσω…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες