Κινηματογράφος | Ταινίες

Η στολή του λοχαγού , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρόμπερτ Σβέντκε
Σενάριο
Ρόμπερτ Σβέντκε
Πρωταγωνιστούν
Μαξ Χουμπάχερ, Μίλαν Πέσκελ, Φρέντερικ Λάου, Μπερντ Χέλσερ, Βάλντεμαρ Κόμπους, Αλεξάντερ Φέλινγκ
Διάρκεια
118
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Κίνα, Πολωνία, Πορτογαλία
Είδος
Πολεμικό δράμα Α/Μ
Πρεμιέρα
10 Ιανουαρίου 2019

Η αληθινή ιστορία γερμανού στρατιώτη που, παραμονές της πτώσης του Γ’ Ράιχ, μεταμορφώθηκε από παρ’ ολίγον λιποτάκτης σε αιμοσταγή λοχαγό-τιμωρό μετουσιώνεται σε μια οπτικά εντυπωσιακή, αλλά ουσιαστικά τζούφια παραβολή.

Η επιστροφή του Σβέντκε στην κινηματογραφία της πατρίδας του –μετά από πεντέξι χολιγουντιανές παπάτζες τύπου «Η τριλογία της απόκλισης: Ανταρσία» εμπνέεται από ένα αληθινό, και αληθινά σοκαριστικό, γεγονός: την μετάλλαξη ενός 19χρονου γερμανού λιποτάκτη σε ανάλγητο εκτελεστή, που, δυο βδομάδες πριν την οριστική πτώση του Γ’ Ράιχ, λιάνισε καμιά 170αριά «προδότες» συμπατριώτες του στο όνομα του Φίρερ… Στην εναρκτήρια σεκάνς, βλέπουμε τον νεαρότατο γερμανό στρατιώτη, Βίλι Χέρολντ (Χουμπάχερ, καλός), να τρέχει αλαφιασμένος προσπαθώντας να ξεφύγει από τα πυρά των ομοεθνών διωκτών του. Λιποτάκτης και πανικόβλητος, νηστικός και πουντιασμένος, ο Χέρολντ βρίσκει ένα παρατημένο στρατιωτικό αυτοκίνητο. Και μέσα του, μια βαλίτσα με την πλήρη στολή ενός (παρασημοφορημένου) λοχαγού της Βέρμαχτ. Ο νεαρός λιποτάκτης φοράει τη στολή για να προστατευτεί από το κρύο –και αυτοστιγμεί μεταλλάσσεται, γίνεται ένα με τη στολή, και παριστάνοντας πλέον τον αξιωματούχο των Ες Ες διατάζει ή διαπράττει εκτελέσεις και απαγχονισμούς Γερμανών που θεωρούνταν κατάσκοποι, που έκαναν πλιάτσικο, ή που λιποτάκτησαν (σαν κι αυτόν) για να σωθούν… Η ιστορία του επονομαζόμενου «εκτελεστή του Έμσλαντ» είναι αναμφίβολα αποτρόπαια. Και φαίνεται πως υπήρξαν εκατοντάδες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις απλών Γερμανών, που στο λυκόφως του χιτλερισμού μεταλλάχθηκαν σε στυγερούς εγκληματίες πολέμου.

Δυστυχώς, παρά την ωραία ερμηνεία του Χουμπάχερ, και την ατμοσφαιρική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Φλόριαν Μπάλχαους, η ταινία του Σβέντκε δεν πείθει. Αποφεύγοντας –και πολύ καλώς– να κρίνει τον ήρωά του, ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος καταλήγει να μην μας τον συστήσει καθόλου. Έως το τέλος, αγνοούμε τα κίνητρα, τον ψυχισμό, το παρελθόν, τις απόψεις περί Ναζισμού αυτού του αυτόκλητου εκτελεστή. Οκέι, οι πράξεις του είναι από μόνες τους αδιανόητες, αλλά, βρε αδελφέ, δεν χρειάζεται και λίγη εμβάθυνση; Αντ’ αυτής, ο Σβέντκε προκρίνει μια κάπως διφορούμενη σκωπτική ειρωνεία, που κορυφώνεται μαξιμαλιστικά στο φινάλε με το μοναδικό έγχρωμο (και σημερινό) πλάνο της ταινίας. Μια σκωπτική ειρωνεία που θέλει να λειτουργήσει αλληγορικά (μάλλον), αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να χαραμίσει ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες