Κινηματογράφος | Ταινίες

Το βράδυ που έφαγε τον κόσμο , 2018 (La nuit a dévoré le monde)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντομινίκ Ροσέ
Σενάριο
Γκιγιόμ Λεμάν, Ντομινίκ Ροσέ
Πρωταγωνιστούν
Άντερς Ντάνιελσεν Λι, Γκολσιφτέ Φαραχανί, Ντενί Λαβάν, Ζιγκρίντ Μπουαζί, Νταβίντ Καμενό
Διάρκεια
94
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
10 Ιανουαρίου 2019

Μια διαφορετική, «σκεπτόμενη» ταινία με ζόμπι, όπου το ενδιαφέρον δεν επικεντρώνεται στις κλασικές επιθέσεις των αιματολάγνων απέθαντων, αλλά στο πώς ένας μοναχικός επιζών επιβιώνει κλεισμένος σε μια παρισινή πολυκατοικία.

Ο Σαμ (Ντάνιελσεν Λι, ο καλός νορβηγός ηθοποιός-μουσικός σε εντυπωσιακό σόλο) φτάνει στο παρισινό διαμέρισμα της πρώην του για να πάρει εναπομείναντα πράματά του. Ανακαλύπτοντας με δυσφορία ότι η έτσι και ο νυν της κάνουν φασαριόζικο πάρτι, ο ούτως ή άλλως μοναχικός Σαμ αποσύρεται σε απόμερο δωμάτιο του μεγάλου διαμερίσματος. Τον παίρνει ο ύπνος –κι ας βαράει η μουσική ντάπα-ντούπα. Ξυπνώντας, αντιλαμβάνεται πως το διαμέρισμα είναι α) άδειο από ανθρώπους, β) γεμάτο με αίματα και φύρδην μίγδην. Μια ματιά από το παράθυρο επιβεβαιώνει το αδιανόητο: κάτω στον δρόμο, που είναι σπαρμένος με προσωπικά αντικείμενα, τσάντες, σακούλες, και σπασμένα αυτοκίνητα, άνθρωποι-ζόμπι κινούνται αργά και σπασμωδικά, έτοιμοι να σαλτάρουν προς την παραμικρή θέα/ υποψία ανθρώπου. Η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Ροσέ δεν ασχολείται καθόλου με εξηγήσεις για την προέλευση των ζόμπι. Βασικά, δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με τα ζόμπι. Αυτά υπάρχουν εκεί έξω –ξεκάθαρα και δεδομένα. Το θέμα (της ταινίας, και του ομότιτλου μυθιστορήματος του Μαρτάν Παζ, στο οποίο βασίζεται) είναι τι σκατά θα κάνει από δω και πέρα ο Σαμ. Και πώς θα επιζήσει αποκλεισμένος σε έναν κόσμο άδειο από ανθρώπους –τουλάχιστον, μέχρι την αιφνίδια, σύντομη εμφάνιση της πάντα καλής Φαραχανί.

Βλέπουμε τον Σαμ να συλλέγει τροφή κι άλλα χρειώδη από τα έρημα διαμερίσματα της πολυκατοικίας, ή να επινοεί πατέντες για να λύσει πρακτικά προβλήματα της σχεδόν άλαλης καθημερινότητάς του. Διότι ο μόνος στον οποίον μιλάει (χωρίς να παίρνει απάντηση) ο πολιορκημένος απ’ τα ζόμπι άντρας είναι ο συνταξιούχος γιατρός του τελευταίου ορόφου (ο υπέροχος Λαβάν, σε μια σωματικότατη, σιωπηρή ερμηνεία), που έχει μεν ζομποποιηθεί, αλλά παραμένει εγκλωβισμένος μες στο παλιό ασανσέρ. Προκύπτουν και κάτι ωραίες σκηνές, όπου ο μουσικός στο επάγγελμα Σαμ παίζει ντραμς ή αυτοσχέδια κρουστά (στ’αλήθεια παίζει ο Λι) σε μια προσπάθεια να αποφορτίσει την αφόρητη ένταση που τον δέρνει. Και πού και πού, πέφτουν και κάτι αρτίστικα «χορογραφημένες» σκηνές με τα χαζοδώς κινούμενα ζόμπι σε εντυπωσιακά πλάνα από ψηλά, ή φευγαλέα γκροπλάν με ξασπρισμένα, απλανή μάτια και αδηφάγα, ματωμένα στόματα. Όλα δε τα παραπάνω υπηρετούνται από την φωτεινή φωτογραφία του Ζορντάν Σουζενού, και το καθόλου νευρωτικό μοντάζ της Ιζαμπέλ Μανκιγιέ, που υπογραμμίζουν το ασυνήθιστο αυτής της διαφορετικής ζομποταινίας.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες