Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Ντιλίλι στο Παρίσι , 2018 (Dilili à Paris)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μισέλ Οσελό (στην μεταγλώττιση, Κώστας Αποστολίδης)
Σενάριο
Μισέλ Οσελό
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Πρινέλ Σαρλ-Αμπρόν, Ενζό Ρατσιτό, Ναταλί Ντεσέ, Ελιζαμπέτ Ντιντά, Ολιβιέ Βουαζάν. Στην μεταγλώττιση, Αναστασία Γουλιάμου, Βαγγέλης Ευαγγέλου, Άννα Κουτσαφτίκη, Τζίνη Παπαδοπούλου
Διάρκεια
95
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο
Είδος
Κινούμενα σχέδια (και μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
24 Ιανουαρίου 2019

Υπέροχος συνδυασμός φωτογραφίας και δισδιάστατου ή τρισδιάστατου σκίτσου, μια-δυο καθηλωτικές σκηνές, αλλά και αρκετό ακαδημαϊκό αράδιασμα ιστορικών προσωπικοτήτων στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, με οδηγό μια συμπαθέστατη έθνικ μικρούλα.

Όπως και στο υπέροχο «Αζούρ και Ασμάρ» (2007) του, ο Οσελό βάζει και πάλι στο κέντρο της αφήγησής του ένα μελαμψό κοριτσάκι που, σαν την πριγκίπισσα Σαμσού Σαμπάχ εκείνης της ταινίας, έχει σγουρό μαλλί, μικρό δέμας, συμπαθέστατη κίνηση και κάτι λαμπερά ματάκια που μαρτυρούν κάργα περιέργεια. Πρόκειται για την Ντιλιλί, μια μικρή μιγάδα από την Νέα Καληδονία που βρίσκεται ως ζωντανό έκθεμα στο Παρίσι της Μπελ Επόκ μαζί με ομόφυλούς της. Η Ντιλιλί ξεκινάει μια εκ των έσω περιήγηση στο Παρίσι και τα εικαστικά, επιστημονικά, φιλοσοφικά, θεατρικά, πολιτικοκοινωνικά, αρχιτεκτονικά, και μουσικά επιτεύγματά του παρέα με τον 18χρονο μεταφορέα Ορέλ και το τρίκυκλο ποδήλατό του. Συγχρόνως, όμως, σε μια πιο σκοτεινή (και ουσιαστική) πτυχή του στόρι, η Πόλη του Φωτός, στα ντουζένια της εκείνη την εποχή, τρομοκρατείται από την συμμορία Κυρίαρχοι Άντρες, που απάγει γυναίκες και μικρά κοριτσάκια –άγνωστο γιατί. Οπότε Ντιλιλί και Ορέλ προσπαθούν να ξεδιαλύνουν την υπόθεση. Για να το πετύχουν, χάρη στα κονέ του κοινωνικότατου μεταφορέα, γνωρίζουν και παίρνουν συμβουλές ή πρακτική βοήθεια από εμβληματικές προσωπικότητες σαν (έτοιμοι;) τον Μονέ, τον Ντεγκά, την Καμίλ Κλοντέλ, τον Ροντέν, τον Πικάσο, την Κολέτ, τον Προυστ, τον Ντεμπισί, τον άγγλο πρίγκηπα Εδουάρδο Ζ’, τον Παστέρ, την Κιουρί, τον Άιφελ (όχι τον πύργο, τον δημιουργό του), την Σάρα Μπερνάρ (υπέροχη φιγούρα, σε στιλ Αλφόνς Μούχα), τον Τουλούζ-Λοτρέκ και τις καν-κανατζούδες του, αλλά κυρίως την σοπράνο Εμά Κλαβέ (που ρίχνει κι ένα άσμα μες στο πολύ προσεγμένο και ρυθμικό σάουντρακ).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λεπτολόγος αισθητιστής Οσελό έχει κάνει παπάδες σε οπτικό επίπεδο: το γνωστό λιτό, κάπως ναΐφ σκίτσο ανθρώπων και αντικειμένων τοποθετείται πάνω σε θαυμάσιες φωτογραφίες του Παρισιού (που ο σκηνοθέτης έχει τραβήξει μόνος του). Σε επίπεδο στόρι, όμως, αν και πολύ θα ήθελα να πω το αντίθετο, η ταινία δεν ικανοποιεί πλήρως. Η ωραία ιδέα του «εξανθρωπισμού» όλων αυτών των μυθικών μυαλών που με το έργο τους άνοιξαν το δρόμο για το σήμερα γρήγορα εξαντλείται –και μάλιστα, μέσα από ολίγον ακαδημαϊκές μίνι διαλέξεις που προσφέρουν στην Ντιλιλί όλοι αυτοί οι διάσημοι καθώς προωθούν την έρευνα. Από την άλλη, οι απαγωγές γυναικών κρύβουν μια πολύ σαφή προβληματική περί της προαιώνιας παγκόσμιας καταπίεσής τους, που εικονοποιείται αριστουργηματικά σε μια συγκλονιστική σκηνή ανθολογίας με θηλυκά διαφόρων ηλικιών να έρπουν ρυθμικά στα τέσσερα καλυμμένες από πάνω έως κάτω με κατίμαυρη μπούρκα… Δυστυχώς, αυτή η τρομερή σκηνή με τις καταπιεσμένες γυναίκες-σκαραβαίους έρχεται κάπως αργά. Όταν έχει χαθεί λίγο το ενδιαφέρον για την Ντιλιλί και τον διδακτισμό των διάσημων γνωστών της...

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες