Κινηματογράφος | Ταινίες

Η αρχή της ισότητας , 2018 (On the Basis of Sex)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μίμι Λέντερ
Σενάριο
Ντάνιελ Στίπλμαν
Πρωταγωνιστούν
Φελίσιτι Τζόουνς, Άρμι Χάμερ, Τζάστιν Θερού, Κάθι Μπέιτς, Σαμ Ουότερσον, Τζακ Ρέινορ, Κάιλε Σπένι, Κρίστιαν Μάλκι
Διάρκεια
120
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Βιογραφικό-δικαστικό δράμα
Πρεμιέρα
24 Ιανουαρίου 2019

Η δικαστής Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ, η άνοδος και ο δικαστικός αγώνας της για την κατάργηση των διακρίσεων βάσει φύλου, σε μια ενδελεχή, εύληπτη, μα συμβατική ταινία με λάθος πρωταγωνίστρια.

Όποιος ενδιαφέρεται να γνωρίσει πραγματικά την 85χρονη σήμερα Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ –την εμβληματική, φιλελεύθερη αμερικανίδα νομικό που πολέμησε τις έμφυλες διακρίσεις της αμερικανικής νομολογίας, και που από το 1993 είναι μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ– ας προτιμήσει το «RBG», το πολύ καλό περσινό ντοκιμαντέρ των Τζούλι Κόεν και Μπέτσι Ουέστ. Δυστυχώς, η βιογραφική μυθοπλασία που υπογράφει η Λέντερ, εκτός από ειδωλολατρική και συμβατική, μοιάζει να τελείως τσακωμένη με το χαρακτηριστικό δαιμόνιο χιούμορ της βιογραφούμενης. Αλλά πες, μικρό το κακό. Το μεγάλο κακό με την ταινία είναι πως αυτήν την πανέξυπνη, δυναμική και ρηξικέλευθη νομικό, σύζυγο, μάνα, και γυναίκα από το Μπρούκλιν κλήθηκε να την ενσαρκώσει η στρογγυλεμένα γλυκοκάτι, Φελίσιτι Τζόουνς από το Μπέρμινχαμ της Αγγλίας. Λάθος καστινγκ (αρχικά, είχε επιλεγεί η Νάταλι Πόρτμαν, λέει), αναποτελεσματική η αμερικανική προφορά, τίμιες οι υποκριτικές προθέσεις και η ενέργεια αλλά από εμβάθυνση, ντιπ. Η αφήγηση ξεκινάει το 1956, όταν η 23χρονη Ρουθ, ήδη παντρεμένη με τον εκκολαπτόμενο δικηγόρο, Μάρτι(ν) Γκίνσμπεργκ (Χάμερ, πολύ καλός) και μητέρα ενός μωρού, γίνεται η μια από τις μόλις εννιά φοιτήτριες που γίνονται δεκτές στο νομική σχολή του Χάρβαρντ εκείνη τη χρονιά. Η σχέση της Ρουθ με τον Μάρτι –ένα πραγματικά ζηλευτό κράμα απεριόριστης αλληλοεκτίμησης, βαθιάς συμπόρευσης και ασίγαστης ερωτικής έλξης– κυριαρχεί στο πρώτο μέρος του φιλμ, με τις διακρίσεις που υφίσταται λόγω φύλου η Ρουθ στην επαγγελματική της εξέλιξη, με τον καρκίνο στους όρχεις του Μάρτι, του Μάρτι που μαγείρευε και έκανε δουλειές στο σπίτι (πράγμα πρωτόγνωρο για την εποχή).

Η ιδανική, θαρρείς, συζυγική σχέση των Γκίνσμπεργκ διαποτίζει και το πιο… μαχητικό δεύτερο μέρος. Αρχές δεκαετίας του ’70 πιά, η Ρουθ οιστρηλατημένη από το φεμινιστικό κίνημα αλλά και τις διασυνδέσεις της με την Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες (τον νομικό σύμβουλο της οποίας υποδύεται όμορφα ο Θερού), και επιθυμώντας διακαώς να αφήσει τη διδασκαλία στο πανεπιστήμιο και να βγει στα δικαστικά έδρανα, «επενδύει» σε μια ασήμαντη φορολογική υπόθεση που της υπέδειξε ο Μάρτι: ο ανύπαντρος 60άρης, Τσαρλς Μόρτις (Μάλκι, πολύ καλός), από το Κολοράντο, ακάματος κατ’ οίκον φροντιστής της άρρωστης μητέρας του, διεκδικούσε από την πολιτεία καμιά 300 δολάρια από φορολογικές ελαφρύνσεις που εκείνος δεν καρπώθηκε, επειδή κατά τον νόμο ως «φροντιστής συγγενών» αναγνωριζόταν μόνο μια γυναίκα. Η διάκριση του νόμου εις βάρος των ανδρών έγινε στα χέρια της ασταμάτητης Ρουθ ιδανικό δεδικασμένο για την αντισυνταγματική διάκριση μεταξύ πολιτών βάσει φύλου. Όπως λέει ένας από τους δικαστές, στην τελική θριαμβευτική σκηνή, «Η λέξη “γυναίκα” δεν αναφέρεται ούτε μια φορά στο Σύνταγμα, κυρία Γκίνσμπεργκ». «Ούτε η λέξη “ελευθερία”, your honor», του απαντάει ακαριαία εκείνη. Κρίμα που η επιλογή της πρωταγωνίστριας και η τυπολατρικά ακριβής αφήγηση δεν πολυαντιπροσωπεύουν την αληθινή Ρ.Μπ.Γκ.. Πάντως, μια ιδέα για το σπουδαίο έργο της –και λίγο το ποιόν της– θα σας δώσει η ταινία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες