Κινηματογράφος | Ταινίες

Εγώ, η Όλγα , 2016 (Já, Olga Hepnarová)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πετρ Κάζντα, Τομάς Βέινρεμπ
Σενάριο
Πετρ Κάζντα, Τομάς Βέινρεμπ
Πρωταγωνιστούν
Μιχάλινα Ολσάνσκα, Μάρτιν Πέχλατ, Κλάρα Μελίσκοβα, Μάρικα Σοπόσκα, Γιουράι Νβότα, Μάρτιν Φίνγκερ, Μάρτα Μάζουρεκ
Διάρκεια
105
Χώρα
Γαλλία, Πολωνία, Σλοβακία, Τσεχική Δημοκρατία
Είδος
Βιογραφικό δράμα Α/Μ
Πρεμιέρα
24 Ιανουαρίου 2019

Οι πρωτοεμφανιζόμενοι σκηνοθέτες αφηγούνται το αληθινό… εποχούμενο μακελειό, που προξένησε μια διαταραγμένη νεαρή Τσεχοσλοβάκα στην Πράγα του 1973, με αναίτια κατηφή, πολύ δήθεν και τελικά αδιάφορο τρόπο.

Στις 10 Ιουλίου 1973, στο κέντρο της κομμουνιστικής Πράγας, η 22χρονη Όλγκα Χεπνάροβα –μια κοινωνικά απροσάρμοστη, μουτρωμένη λεσβία με έναν γρύλο να, απέναντι σε οικογένεια και παλιοκενωνία– πήγε κι έριξε επίτηδες το φορτηγό που οδηγούσε (επαγγελματικά) πάνω σε καμιά 25αριά ανθρώπους που περίμεναν το τραμ. Οκτώ πέθαναν, 12 τραυματίστηκαν. Μέσα από δυο επιστολές που η Χεπνάροβα είχε στείλει σε εφημερίδες λίγο νωρίτερα, η κοινή γνώμη της εποχής ανακάλυψε μια πληγωμένη, αλλά κυρίως μια ανισόρροπη ψυχή που είχε αποφασίσει να εκδικηθεί τον κόσμο που την λοιδόρησε, την κακοποίησε και την κλώτσησε στο περιθώριο δηλώνοντας, «Μια μέρα θα πληρώσετε για τα γέλια σας –και για τα δάκρυά μου». Με αυτήν την πασίγνωστη στους συμπατριώτες τους υπόθεση και βασισμένοι στο βιβλίο του Ρομάν Τσίλεκ, οι πρωτοεμφανιζόμενοι Κάζντα και Βέινρεμπ ντεμπουτάρουν σκηνοθετικά με μια ταινία που δεν με έπεισε στιγμή. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Άνταμ Σίκορα, σε ξεθωριασμένους τόνους σέπια και με ελάχιστα κοντράστ, παρακολουθεί με κατήφεια και μια αργοκίνητη ομοιομορφία την Όλγκα από την πρώτη εφηβεία της έως την καταδίκη της σε θάνατο δια απαγχονισμού.

Υποτίθεται ότι πριν φτάσουμε στα μισά της ταινίας έχουν καταδειχθεί τραυματικά συμβάντα που χάραξαν την ηρωίδα –παγωμένη σχέση με την οδοντίατρο μαμά (Μελίσκοβα), μπούλινγκ στο σχολείο, απόπειρα αυτοκτονίας με χάπια, εγκλεισμός σε ψυχοκλινική, κοινωνικό περιθώριο, «πρωτογονοποίηση»… Οι σχετικές σκηνές α) είναι θεόψυχρες και οριακά αφύσικες και β) καθόλου δεν χτίζουν έναν πιστευτό κλονισμένο ψυχισμό που οδηγήθηκε στο μαζικό φονικό. Και γι’ αυτό δεν ευθύνεται μόνο η αρτιστίκ μα σι-θρού αφήγηση, αλλά και η ερμηνεία της Ολσάνσκα. Πανέμορφη (με υπέροχα μελαγχολικό βλέμμα που θυμίζει την επίσης Τσέχα τοπ μόντελ, Πολίνα Πορίζκοβα) αλλά ανέκφραστη (ίσως και λόγω σκηνοθετικής οδηγίας;), πολύ πιο φίνα και θηλυκή από την αληθινή Χεπνάκοβα (το αλά Λουίζ Μπρουκς καρέ της ηθοποιού, ας πούμε, καμία σχέση με το απρόσωπο κούρεμα της πραγματικής Όλγκα), η Ολσάνσκα περπατάει αφύσικα, μιλάει αφύσικα (είναι κι οι ατάκες, όμως…), καπνίζει διαρκώς εντελώς αφύσικα και επιδίδεται σε τρία-τέσσερα τζιβιτζιλίκια, στα οποία επιμένει σε διάρκεια και… τέχνη ο σκηνοθέτης.

Ακολουθήστε το www.tospirto.net στο instagram! 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες