Κινηματογράφος | Ταινίες

Αποδημητικά πουλιά , 2018 (Pájaros de verano)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σίρο Γκέρα, Κριστίνα Γκαγέγο
Σενάριο
Μαρία Καμίλα Αρίας, Ζακ Τουλμόντ Βιντάλ
Πρωταγωνιστούν
Καρμίνια Μαρτίνες, Τζον Ναρβάες, Χοσέ Ακόστα, Χοσέ Βισέντε Κότες, Χουάν Μπαουτίστα Μαρτίνες, Νατάλια Ρέγιες
Διάρκεια
125
Χώρα
Δανία, Κολομβία, Μεξικό
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
31 Ιανουαρίου 2019

Η εκμαυλιστική επίδραση του ξενόφερτου εμπορίου κάνναβης σε δυο φατρίες γηγενών Κολομβιανών, σε μια ποιητική, βίαιη, και ανθρωποκεντρική αφήγηση που συνδυάζει μαφιόζικη ταινία με εθνογραφικό δράμα μακραίωνων παραδόσεων.

Η νέα ταινία του Γκέρα –εδώ, σε συν-σκηνοθεσία με την Γκαγέγο, που ήταν παραγωγός στο οσκαροϋποψήφιο «Στην Αγκαλιά του Φιδιού» – ξεκινάει με μια υπνωτιστικά υπέροχη σκηνή που διαδραματίζεται στα μέσα του 1960 στη βορειοανατολική Κολομβία, τόπο κατοικίας των αυτόχθονων Γουαγιού: η Σάιντα (Ρέγιες), κόρη της αξιοσέβαστης μητριάρχη Ούρσουλα (Μαρτίνες, καλή), περνάει στην ενηλικίωση με παραδοσιακό χορό ενώπιον ολόκληρης της φατρίας. Μεταξύ των μνηστήρων της όμορφης κοπέλας είναι ο Ραπαγιέτ (Ακόστα), που, εκτός του ότι βρίσκεται στις παρυφές της φατρίας, δεν έχει ούτε κατά διάνοια την προίκα που ζητάει η Ούρσουλα για να δώσει την κόρη της. Μια μέρα, εκεί που ο Ραπαγιέτ με τον φίλο του, Μόισες (Ναρβάες), διακινούν λαθραίο αλκοόλ και καφέ κοντά στα σύνορα, πέφτουν πάνω σε κάτι αμερικανούς χίπηδες που μοιράζουν αντικομουνιστικά φυλλάδια στους ντόπιους, αλλά στην πραγματικότητα ψάχνουν για άκρη που θα τους προμηθεύει μαριχουάνα για εμπόριο στις ΗΠΑ. Και καθώς ο Άνιμπαλ (Μαρτίνες), ξάδελφος του Ραπαγιέτ από άλλη φατρία, καλλιεργεί μια τεράστια έκταση κάνναβης μες στη ζούγκλα, το ντιλ γίνεται. Τα μονοκινητήρια αεροπλάνα εξ Αμερικής, ως άλλα «Αποδημητικά πουλιά», αλώνουν τη ζωή αυτών των ανθρώπων… Κι εμείς βλέπουμε πώς στο πέρασμα δυό δεκαετιών, ο ασύδοτος πλουτισμός του Ραπαγιέτ και των άλλων διακινητών μαριχουάνας διαρρηγνύει ανεπανόρθωτα (και προς το φινάλε, αιματηρά) τις παραδόσεις και τους δεσμούς των Γουαγιού.

Αν και εκ πρώτης όψεως πρόκειται για έναν κολομβιανό «Νονό» (οι σκηνές με τελετουργικές μαζώξεις της φατρίας επιτείνουν αυτή την αίσθηση), οι Γκέρα και Γκαγέγιο εστιάζουν λίγο στην παράνομη δράση των νεόκοπων μαφιόζων. Τους ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο οι κώδικες τιμής, οι παραδόσεις και τα μακραίωνα ήθη των Γουαγιού που παραμερίζονται βίαια και άκριτα για πολλές χούφτες δολάρια. Η υπέροχη σινεμασκόπ φωτογραφία (Νταβίντ Γαγιέγο), μαζί με την μουσική (Μιγέλ Σβερντφίνγερ) επιτείνουν την ποιητικότητα της αφήγησης, που επιστρατεύει παροιμίες, φολκλορικά τραγούδια ή ονειρικές σεκάνς για να υπογραμμίσει την ξενόφερτη μάστιγα που διέλυσε την κοινωνία των Γουαγιού. Κάπως σαν τα σμήνη ακρίδων που ενσκήπτουν λίγο πριν το τέλος…    

Ακολουθήστε το www.tospirto.net στο instagram! 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες