Κινηματογράφος | Ταινίες

Η θετική πλευρά της ζωής , 2017 (The Upside)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Νιλ Μπέργκερ
Σενάριο
Τζον Χάρτμιρ
Πρωταγωνιστούν
Μπράιαν Κράνστον, Κέβιν Χαρτ, Νικόλ Κίντμαν, Τζουλιάνα Μάργκουλις, Γκολσιφτέ Φαραχανί, Άτζα Νεϊόμι Κινγκ
Διάρκεια
126
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
31 Ιανουαρίου 2019

Μετριότατο αμερικανικό ριμέικ σουξεδάτης γαλλικής ταινίας, για την παράδοξη φιλία μεταξύ τετραπληγικού πολυεκατομμυριούχου και του φτωχοδιάβολου φροντιστή του, που αποπνέει ρηχή χυδαιότητα και δεν πείθει.

Ο Ντελ Σκοτ (Χαρτ, πολύ λίγος), μαύρος αποφυλακισμένος μικροπαράνομος της Ν. Υόρκης, πρέπει να αποδείξει στον επιτηρητή της αναστολής του ότι όντως ψάχνει για δουλειά. Συγχρόνως, καλό θα ήταν να έβρισκε και κάνα φράγκο να συνδράμει την πρώην του (Κινγκ, μέτρια) στο μεγάλωμα του 12χρονου γιού τους. Εμφανίζεται, λοιπόν, χωρίς ουσιαστικές βλέψεις, στο υπερπολυτελές ρετιρέ του τετραπληγικού πολυεκατομμυριούχου, Φίλιπ Λακάς (Κράνστον, καλός), ο οποίος αναζητά εσώκλειστο προσωπικό φροντιστή –δεδομένου ότι από τον λαιμό και κάτω δεν κουνιέται τίποτα. Ανέλπιστα, και προς μεγάλη έκπληξη της Ιβόν (Κίντμαν, καλή), της πιστής και πολύ καθωσπρέπει γραμματέως-βοηθού του, ο εκλεπτυσμένος μπον-βιβέρ Φίλιπ θα προτιμήσει τον άξεστο, χοντροκομμένο, μα ζεστό κι ακομπλεξάριστο Ντελ από αρκετούς άλλους πολύ πιο κατάλληλους υποψήφιους. Οι δυο άντρες θα δεθούν ουσιαστικά, καθώς ο μεν φτωχοδιάβολος βγάζει τον ανάπηρο από την περιχαρακωμένη, τυπολατρική ευζωία του (με τσιγαρλίκια, χοτ-ντογκ, πλάκες κι αθυροστομίες), ενώ ο ζάπλουτος, με τη σειρά του, μυεί τον παρία στις χαρές του εκλεπτυσμένου πνεύματος (με όπερα, μοντέρνα ζωγραφική, ευγένεια και ανέσεις).

Ε, προφανώς κάτι σας θυμίζει το στόρι: πρόκειται για ριμέικ της καρασουξεδιάρικης (και πολύ χαριτωμένης) γαλλικής ταινίας «Άθικτοι», που το 2011 μετέφερε στο σινεμά την αληθινή ιστορία του Φιλίπ Ποτσό ντι Μποργκό (του κορσικανού ιδιοκτήτη της σαμπάνιας Pommery, μεταξύ άλλων) και του γαλλο-αλγερινού φροντιστή του, Αμπντέλ Σελού. Κι αν ο έμπειρος Κράνστον πλάθει έναν τετραπληγικό ισάξιο με εκείνον του Φρανσουά Κλουζέ, ο Χαρτ, γνωστός για την μανική κωμική μανιέρα του, απέχει παρασάγγας από την ανθρώπινη ζεστασιά που απέπνεε ο Ομάρ Σι στο ρόλο του ανορθόδοξου φροντιστή. Συγχρόνως, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, στην προσπάθειά τους να κάνουν το ριμέικ πιο προσιτό στον μέσο (πολύ μέσο, όμως) αμερικανό θεατή, έχουν αλλάξει (τα φώτα σε) κάποια σημεία της ιστορίας –ειδικά όσα άπτονται της σχέσης των δυο αντρών με το γυναικείο φύλο. Αν εξαιρέσεις, δηλαδή, την σκηνή στο χάι-τεκ ντους που βγάζει γέλιο, ή κάνα-δυο άλλες που αναπαράγουν συμπαθητικά σεκάνς του γαλλικού πρωτότυπου, η ταινία αναδίδει μια αγοραία βαρβαρότητα, με χαζά λογοπαίγνια You’re Verdi ugly»), αχρείαστες στύσεις, και την Αρίθα Φράνκλιν να τραγουδάει «Nessun dorma» για ξεκάρφωμα… Απαπα!

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες