Κινηματογράφος | Ταινίες

Flashback , 2018 (Backtrace)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπράιαν Έι Μίλερ
Σενάριο
Μάικλ Μέιπλς
Πρωταγωνιστούν
Μάθιου Μοντίν, Σιλβέστερ Σταλόουν, Ράιαν Γκάζμαν, Μέντοου Ουίλιαμς, Κρίστοφερ ΜακΝτόναλντ, Κόλιν Έγκλσφιλντ, Τάιλερ Τζον Όλσον
Διάρκεια
92
Χώρα
Καναδάς, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Αστυνομική περιπέτεια
Πρεμιέρα
31 Ιανουαρίου 2019

Είναι ευτύχημα και κρίμα μαζί που ο Μοντίν πρωταγωνιστεί σε αυτή την απίθανη πατάτα υποδυόμενος αμνησιακό ληστή-κατάδικο που πιέζεται να θυμηθεί πού είναι κρυμμένο το μπαγιόκο. Ο Σλάι τον κυνηγάει…

Στις αστυνομοπεριπέτειες, είναι γνωστό τοις πάσι, πέφτει πιστολίδι. Ε, λοιπόν, τούτη δω το τερματίζει το θέμα. Δηλαδή, πιο πολύ ακούς πυροβολισμούς παρά μουσική υπόκρουση (τους διαλόγους, έτσι κι αλλιώς, καλύτερα να μην τους ακούς). Στην έναρξη, ας πούμε, προκύπτει μακρά ανταλλαγή πυρών μεταξύ των συνενόχων μιας ληστείας με αφορμή την μοιρασιά (20 εκατομμύρια δολάρια, έτσι;). Πέφτουν κορμιά, πέφτει στα τάρταρα η ποιότητα του μοντάζ, πολλά-πολλά δεν διακρίνουμε (σκοπίμως, σας το λέω), αλλά βλέπουμε ότι ο ληστής ΜακΝτόναλντ (Μοντίν) λαβώνεται μεν βαριά, αλλά δεν ξεψυχάει. Στο φινάλε της ταινίας, από την άλλη, ξαναπέφτει ακατάσχετο πιστολίδι μεταξύ μπάτσων, ομοσπονδιακών πρακτόρων και καινούριων παρανόμων, πάντα για το ίδιο μπαγιόκο και πάλι παρόντος του ΜακΝτόναλντ… Ενδιάμεσα, όμως, (αυτό είναι το καλυτερότερο), ο ΜακΝτόναλντ –που έπαθε αμνησία μετά τον αρχικό τραυματισμό του και νοσηλεύεται ε π τ ά  χρόνια φρουρούμενος μπας και θυμηθεί πού είναι κρυμμένα τα λεφτά– παθαίνει διαλείψεις και ξαναζεί τα πιστολίδια (μαζί κι εμείς). Και τα ξαναζεί ακόμη πιο έντονα, από την στιγμή που ένα παράξενο τρίο (ο ωραίος Γκάζμαν, η Ουίλιαμς, και ο Όλσον) τον βγάζει λάθρα από το νοσοκομείο, και του πατάει ένεση στη σπονδυλική στήλη με πειραματικό υγρό και απώτερο σκοπό την ανάκτηση της μνήμης του –ένεκα το μπαγιόκο, είπαμε.

Μέσα σε όλη αυτή την κακομονταρισμένη και άθλια φωτισμένη αναμπουμπούλα, ο 72χρονος Σταλόουν κρατάει (με το γνωστό του αχαροσυμπαθητικό στυλ) έναν δεύτερο ρόλο, ως αστυνομικός που καταδιώκει τον αμνησιακό ληστή-δραπέτη, ενώ συγχρόνως κοντράρεται με τον FBIκό Φρανκς (ο ΜακΝτόναλντ που θυμόμαστε σε καλύτερες στιγμές στο «Θέλμα και Λουίζ»). Είναι πέραν περιγραφής α) πόσο χαζά κι ελάχιστα είναι αυτά που συμβαίνουν, β) πόσο ανεκδιήγητοι είναι διάλογοι, και γ) πόσο τίμια προσπαθεί ο συμπαθέστατος Μοντίν να περισώσει τούτην την φιλμική παπάρα. «Όταν το κοινό φύγει από την αίθουσα, θέλω να νιώσει την ανάγκη να ξαναδεί την ταινία», έφη ο σκηνοθέτης. Μπράιαν μου, ειλικρινά, το θεωρώ επίτευγμα που δεν έφυγα από την αίθουσα πριν τελειώσει η ταινία –κι ας ένιωσα την ανάγκη…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες