Κινηματογράφος | Ταινίες

Αλίτα | Ο Άγγελος της Μάχης , 2019 (Alita: Battle Angel)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ
Σενάριο
Τζέιμς Κάμερον, Λέτα Καλογκρίντις, Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ
Πρωταγωνιστούν
Ρόζα Σάλαζαρ, Κρίστοφ Βαλτς, Τζένιφερ Κόνελι, Κίαν Τζόνσον, Μαχέρσαλα Αλί, Εντ Σκρέιν, Τζάκι Ερλ Χέιλι, Μισέλ Ροντρίγκεζ
Διάρκεια
122
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Αργεντινή, Καναδάς
Είδος
Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (3D)
Πρεμιέρα
14 Φεβρουαρίου 2019

Οπτική ψηφιο-φαντασμαγορία, εφηβικό ρομάντζο, κυβερνοπάνκ περιβάλλον, αισθητική κόμικ, αλλά και επιεικώς κοινότοπο ψαχνό σε αυτή την πολυδιαφημισμένη μεταφορά ιαπωνικού μάνγκα στο σινεμά δια χειρός Ροντρίγκεζ και Κάμερον.

Κατά πως επιτάσσει το ομότιτλο κόμικ μάνγκα του Γιουκίτο Κισίρο, στο οποίο βασίζεται το φιλμ, βρισκόμαστε στα 2563 (έτη, όχι μέτρα). Έχουν περάσει τρεις αιώνες από τον παροιμιώδη μεγάλο πόλεμο και τον συνακόλουθο λοιμό, και η εναπομείνασα ανθρωπότητα συζεί με ρομπότ και ανθρωποειδή (πολλά εξ αυτών είναι κολοβοί άνθρωποι που μπουστάρησαν το δέμας με ρομποτικά μέλη). Μια μέρα στην Άιρον Σίτι –ένα συνονθύλευμα φουτουριστικών διευκολύνσεων και αναχρονιστικών σκουπιδοκουφαριών κάπου μεταξύ «Metropolis» και «Blade Runner»–, καθώς ο επιστήμονας δρ. Ντάισον Ίντο (Βαλτς, πάντα συμπαθής) ψάχνει για κελεπούρια σε τεχνολογική χωματερή, βρίσκει το κεφάλι και την σπονδυλική στήλη ενός θηλυκού ανθρωποειδούς. Τα παίρνει σπίτι και, με τα πολλά, ανασυνθέτει την οντότητα χρησιμοποιώντας το σωματικό κέλυφος που είχε φτιάξει για την αδικοχαμένη τετραπληγική του κόρη. Βαφτίζει το σαρκορομποτικό κορίτσι  Αλίτα –εις μνήμην της θυγατέρας. Την Αλίτα υποδύεται η ανερχόμενη Σάλαζαρ. Ή καλύτερα, μια πειραγμένη εκδοχή της ηθοποιού, με τεράστια μάνγκα μάτια, πρόσθετα μεταλλικά μέλη, και ψηφιοποιημένη κίνηση που υπηρετείται από εννέα, παρακαλώ, κασκαντέρ. Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή –και η τσούπρα, και οι ικανότητές της, και τα ευφάνταστα μαντμαξικά οχήματα, και κάτι απίθανες σκηνές ξύλου/ κυνηγητού/ εκρήξεων, που πραγματικά είναι σαν να βλέπεις ζωντανεμένο κόμικ. Όχι πως περίμενε κανείς κάτι λιγότερο από τον δημιουργό του «Avatar».

Από την άλλη, βέβαια, το στόρι είναι απερίγραπτα λιγνό: η έφηβη Αλίτα αρχίζει να γυρνοβολάει στην Άιρον Σίτι, όπου γνωρίζεται και φλερτάρει με τον Χιούγκο (Τζόνσον, καλός), έναν νεαρό μηχανικό που την μυεί στο μότορμπολ, ένα βίαιο άθλημα-ναρκωτικό των μαζών, που κοπιάρει στεγνά το κλασικό «Ρόλερμπολ» του Τζούισον. Συγχρόνως, στο διάβα της Αλίτα προκύπτουν α) η Σίρεν (Κόνελι), πρώην γυναίκα του Ίντο, β) ο Βέκτορ (Αλί, ελάχιστα αξιοποιημένος), γενικός δερβέναγας του μότορμπολ, και γ) ο Ζάπαν (Σκρέιν, καλός), ένας κακός κυνηγός επικηρυγμένων. Ακόμη πιο συγχρόνως, η ηρωίδα μας ανακαλύπτει προοδευτικά ότι στο DNA είναι γραμμένη μια χιλιόχρονη παράδοση πολεμικής τέχνης (που για κάποιον ανεξήγητο λόγο φέρει το γερμανικό όνομα «panzer kunst», ήγουν «τεθωρακισμένη τέχνη»), η οποία την ωθεί να γίνει η μαχητής-τιμωρός που της πέπρωται. Ε, και τα κάνει λαμπόγυαλο η σβέλτη Αλίτα, πάντα φαντασμαγορικά, και πάντα για καλό σκοπό. Πέφτει και το καινούριο άσμα της Ντούα Λίπα και χαίρονται ακόμη περισσότερο οι έφηβοι θεατές στους οποίους, φοβάμαι, απευθύνεται η ταινία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες