Κινηματογράφος | Ταινίες

Η νηπιαγωγός , 2018 (The Kindergarten Teacher)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σάρα Κολάντζελο
Σενάριο
Σάρα Κολάντζελο, Ναντάβ Λαπίντ
Πρωταγωνιστούν
Μάγκι Τζίλενχαλ, Πάρκερ Σέβακ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ρόζα Σάλαζαρ, Μάικλ Τσέρνους
Διάρκεια
96
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ψυχολογικό δράμα
Πρεμιέρα
14 Φεβρουαρίου 2019

Νηπιαγωγός ξεσηκώνεται ολοσχερώς (και αμετροεπώς) με το σπάνιο ποιητικό ταλέντο ενός 5χρονου αγοριού σε αυτή την χαμηλότονη και αναπάντεχα αμερόληπτη ανεξάρτητη ταινία με το θαυμάσιο πρωταγωνιστικό ντουέτο.

Κατ’ αρχάς, τα του Καίσαρος: η θαυμάσια σεναριακή ιδέα και τα καίρια ζητήματα που εγείρει πιστώνονται στον 43χρονο Ναβάντ Λαπίντ, τον ισραηλινό σκηνοθέτη και γραφιά που το 2014 υπέγραφε την ομότιτλη πρωτότυπη ταινία, την οποία η Κολάντζελο διασκευάζει εδώ επί τον αμερικανικότερο. Η Λίσα Σπινέλι (Τζίλενχαλ, εξαιρετική) είναι μια 40-φεύγα νηπιαγωγός, παντρεμένη και με δυο παιδιά στο τέλος της εφηβείας. Λατρεύει τη δουλειά της –στο σπίτι τα πράματα είναι οφθαλμοφανώς καθισμένα–, ενώ πιθανότατα έχει συγγραφικό απωθημένο, κρίνοντας από το εργαστήριο ποίησης που παρακολουθεί με καθηγητή έναν απολαυστικό Μπερνάλ. Παρεμπιπτόντως, τα ποιήματα που γράφει η Λίσα δεν ενθουσιάζουν καθηγητή και συμφοιτητές… Μια μέρα, στο νηπιαγωγείο, η ευαίσθητη εκπαιδευτικός ακούει τον Τζίμι (απίθανος ο μικρός Σέβακ), ένα σοβαρό-σοβαρό 5χρονο μελαχρινάκι, να απαγγέλει σχεδόν σαν υπνωτισμένος κάτι που μοιάζει με αυθόρμητο ποίημα. Και είναι κάτι αφαιρετικό, ουσιαστικό, πηγαία δυνατό… Συγκλονισμένη, η Λίσα θα καταληφθεί από μια εμμονή: να αναδείξει το ταλέντο του Τζίμι, αυτού του μικρού Μότσαρτ της ποίησης που πιθανότατα θα ενταφιάσει την ποιητική του ευαισθησία στην καλωδιωμένη, ρηχή εποχή όπου ζούμε.

Με την ωραία μουσική υπόκρουση του Άσερ Γκόλντσμιθ να ντύνει (δυστυχώς, ακατάπαυστα) την αφήγηση, σενάριο και σκηνοθεσία διατηρούν τους τόνους χαμηλούς, καίτοι οι ενέργειες της νηπιαγωγού σε σχέση με τον μικρό Τζίμι γίνονται ολοένα και πιο ακραίες. Προσωπικά, βρήκα εύστοχο και του γούστου μου το ότι η Κολάντζελο δεν προσπαθεί να απαντήσει στα εύλογα ερωτήματα που εγείρει η στάση της Λίσα. Πάει, άραγε, να εκμεταλλευτεί τα ποιήματα του πιτσιρικιού για δικό της όφελος; Μήπως βγάζει απλά το συγγραφικό απωθημένο της; Ή δεν αντιλαμβάνεται ότι (ειδικά στις πολιτικώς ορθές μέρες μας) η εμμονική ενασχόληση ενός ενήλικα με ένα 5χρονο, τα ξεμοναχιάσματα, ή κάτι ακόμη πιο αψυχολόγητο που κάνει η νηπιαγωγός λίγο πριν το τέλος, είναι πράματα δυνητικά επιλήψιμα και κολάσιμα; Η ταινία κυλάει νατουραλιστικά, χωρίς να παίρνει θέση. Μέχρι που έρχεται το ύστατο πλάνο, κι ένας τόσος δα ψίθυρος έρχεται και βάζει τα πράματα στη θέση τους. Εγείροντας, όμως, ακόμη περισσότερα ερωτήματα –για την ποίηση που δεν χωράει σε like, σταρ-σίστεμ και καλώδια, ας πούμε…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες