Κινηματογράφος | Ταινίες

Αν η οδός Μπιλ μπορούσε να μιλήσει , 2018 (If Beale Street Could Talk)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπάρι Τζένκινς
Σενάριο
Μπάρι Τζένκινς
Πρωταγωνιστούν
Κίκι Λέιν, Στίβεν Τζέιμς, Ρετζίνα Κινγκ, Κόλμαν Ντομίνγκο, Τεγιόνα Πάρις, Μάικλ Μπιτς, Οντζάνουε Έλις, Ντέιβ Φράνκο, Ντιέγκο Λούνα, Πέδρο Πασκάλ
Διάρκεια
119
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ρομαντικό δράμα
Πρεμιέρα
21 Φεβρουαρίου 2019

Τέλη δεκαετίας του ‘60, νεαρό ζευγάρι θεοερωτευμένων μαύρων του Χάρλεμ χωρίζεται εξαιτίας της άδικης σύλληψης εκείνου, σε αυτή την απερίγραπτα καλαίσθητη μα εξιδανικευμένη μεταφορά του μυθιστορήματος του Μπόλντουιν.

Στην υπέροχη εναρκτήρια σεκάνς της νέας ταινίας του Τζένκινς, δυο χρόνια μετά το οσκαρικό του αριστούργημα, Moonlight, η 19χρονη Τις (Λέιν) και ο λίγο μεταλύτερος Φόνι (Τζέιμς), παιδιόθεν γειτονάκια στο ανήσυχο μαύρο Χάρλεμ του ‘60, περπατούν χέρι-χέρι κάτω από τα κιτρινισμένα φθινοπωρινά φύλλα των δέντρων. Τα ρούχα τους εναρμονίζονται με την παλέτα του περιβάλλοντος, τα βλέμματά τους, οι ανάσες τους, οι λιγοστές κουβέντες τους μαρτυρούν τον ολόφρεσκο, ειδυλλιακό έρωτά τους… Άμεση αλλαγή σκηνικού, με τους δυο μαύρους εραστές χωρισμένους από το τζάμι του επισκεπτηρίου της φυλακής: ο Φόνι έχει αδίκως μπουζουριαστεί για τον βιασμό μιας Πορτορικανής (Έμιλι Ρίος) -και η Τις τον πληροφορεί πως είναι έγκυος. Πλην όμως, ο ειδυλλιακός τόνος της πρώτης σκηνής διατηρείται. Γιατί τα παιδιά αγαπιούνται συθέμελα, πέρα από τα δυσβάσταχτα εμπόδια που ρίχνει στο διάβα τους το λευκοκρατούμενο σύστημα. Ακολουθώντας μη γραμμική αφήγηση, ο Τζένκινς πηγαινοέρχεται μεταξύ της αρχής της σχέσης (με την πάντα τρυφερή και ειδυλλιακή “πρώτη τους φορά”, λόγου χάρη) και της τωρινής τους πάλης ενάντια στο προκατειλημμένο δικαστικό κατεστημένο. Και δίπλα στον αυταπόδεικτο, ολάνθιστο έρωτα των δυο νεαρών, η ταινία αναδεικνύει κι έναν δεύτερο ακρογωνιαίο λίθο που λειτουργεί ως κυματοθραύστης στον λευκό ρατσισμό: την οικογένεια. Την μαύρη οικογένεια. Κυρίως δε της Τις, που, με προεξάρχουσα την αγέρωχη μάνα (θαυμάσια η οσκαροϋποψήφια β’ ρόλου Κινγκ), αγκαλιάζει αβλεπί την κόρη τους, τον άνθρωπό της, και τον επερχόμενο καρπό της κοιλίας της. Αντιθέτως, η υστερικά θρησκευόμενη μάνα (Έλις) του Φόνι φρίττει με την άκαιρη εγκυμοσύνη της κοπέλας.

Η υπέροχη, ζεστή φωτογραφία του Τζέιμς Λάξτον, μαζί με την λυρική (και υποψήφια για Όσκαρ) μουσική επένδυση του Νίκολας Μπρίτελ υπογραμμίζουν ανά πάσα στιγμή το βαθύ, άσπιλο συναίσθημα που ορίζει αυτούς τους μαύρους Αμερικανούς στα τέλη του ‘60, εξωραΐζοντας όσα τραγικά και άδικα τους συμβαίνουν. Και είναι αλήθεια πως ο Τζένκινς αποδεικνύεται ακόμη μια φορά μέγας δεξιοτέχνης στην χειροπιαστή αποτύπωση ατόφιου συναισθήματος στο πανί. Στα χέρια του, μια ταινία κοινωνικού ρεαλισμού μετατρέπεται σε πανέμορφο ποίημα, όλο ουμανισμό και καλαισθησία. Μια άλλη αλήθεια, βέβαια, είναι πως το εξαιρετικό ομότιτλο μυθιστόρημα του κορυφαίου Τζέιμς Μπόλντουιν από το 1974, το οποίο μεταφέρει ο Τζένκινς στο σινεμά (αποσπώντας, μάλιστα, την τρίτη οσκαρική υποψηφιότητα της ταινίας), δεν τα βλέπει όλα τόσο ιδανικά και ρόδινα. Ούτε καν την τόση εξωτερική ομορφιά του ζευγαριού, δηλαδή… Στην πραγματικότητα, ο Τζένκινς στήνει ένα ιδανικό, απερίγραπτα καλαίσθητο αφροαμερικανικό love story, μέσω του οποίου αναδεικνύει ξανά τι σημαίνει να είσαι μαύρος στις ΗΠΑ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες