Κινηματογράφος | Ταινίες

Γενέθλια θανάτου 2 , 2019 (Happy Death Day 2U)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κρίστοφερ Λάντον
Σενάριο
Κρίστοφερ Λάντον
Πρωταγωνιστούν
Τζέσικα Ροθ, Φάι Βου, Ρούμπι Μοντίν, Ρέιτσελ Μάθιους, Ίσραελ Μπρουσάρντ, Σάρα Γιάρκιν, Σουράτζ Σάρμα
Διάρκεια
100
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κωμικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας (!)
Πρεμιέρα
28 Φεβρουαρίου 2019

Η φοιτήτρια της πρώτης ταινίας, κάμποσοι συμπρωταγωνιστές της, κι ένα κουλό μηχάνημα που… ξερνάει παράλληλα σύμπαντα παίρνουν αγκαζέ το χιούμορ και την σαρκαστική αυτοαναφορικότητα σε αυτό το αναπάντεχα καλό σίκουελ.

Αμφιταλαντεύτηκα κομμάτι, μήπως άξιζε 3/ 5 αυτό το απροσδόκητα ξύπνιο και χαριτωμένο σίκουελ του προπέρσινου κι επίσης ζουμερού «Γενέθλια τρόμου». Τελικά, αποφάσισα πως όχι -κυρίως, επειδή η νέα ταινία προϋποθέτει υπέρμετρα ότι ο θεατής έχει δει το πρώτο φιλμ. Ή ότι ψυχανεμίζεται τι παίζει με τις παράλληλες πραγματικότητες, ας πούμε… Στην αρχή, λοιπόν, του σίκουελ νομίζεις πως θα δεις μια καινούρια εκδοχή της «Μέρας της μαρμότας» (το εύρημα με την επανάληψη της ίδιας και της ίδιας μέρας πρωτοστατούσε στα πρώτα τρομογενέθλια), απλά με άλλον χαρακτήρα-πρωταγωνιστή. Με τον Ασιάτη Ράιαν (Βου), πιο συγκεκριμένα, τον συγκάτοικο του Κάρτερ (Μπρουσάρντ) στη φοιτητική εστίαˑ του Κάρτερ, που στην εναρκτήρια σκηνή φασώνεται στο εν λόγω δωμάτιο με την Τρι (Ροθ, θαυμάσια), την πρωταγωνίστρια της πρώτης ταινίας. Τέλος πάντων, για να συντομεύουμε, εδώ το εύρημα σχετίζεται περισσότερο με το «Επιστροφή στο μέλλον», αφού χάρη σε πειραματικό χρονομηχάνημα που έχουν στήσει (μα όχι τελειοποιήσει) ο Ράιαν κι άλλοι δυο συμφοιτητές (ο Σάρμα και η Γιάρκιν), η Τρι ξαναπαγιδεύεται στον χρόνο, επιστρέφει ξανά και ξανά στη μέρα των γενεθλίων της, μόνο που αυτή τη φορά ζει διαφορετικές εκδοχές της κβαντικής μας πραγματικότητας. Με συνέπεια, μια πτυχή του στόρι (η πιο αδύναμη, αλλά και πάλι όχι για πέταμα) να σχετίζεται, συναισθηματικώ τω τρόπω, με το ποια πραγματικότητα θε να επιλέξει η ηρωίδα μας για το υπόλοιπο του βίου της.    

Ο μασκοφόρος ψυχάκιας με την μάσκα μωρού, τα κωμικοτραγικά déjà vu, συν διάφοροι χαρακτήρες της πρώτης ταινίας (με προεξάρχουσα την ψηλομύτα μπίμπο της Μάθιους) συνεισφέρουν αβέρτα στον… κβαντικό τραγέλαφο. Αλλά αυτή τη φορά, η έμφαση δεν πέφτει σε μαχαιρώματα, ενέδρες κι άλλα τέτοια τρομολάγνα, αλλά σε μια σαλταρισμένη ανάγνωση της επιστημονικής φαντασίας. Που πάει αλά μπρατσέτα με ξύπνιο χιούμορ -οι διάφορες εκδοχές αυτόβουλου θανάτου της Τρι, στην προσπάθειά της να βρει τον αλγόριθμο που θα σταματήσει την αέναη χρονική λούπα, βγάζουν αρκετό γέλιο, ας πούμε. Και μεγάλο μέρος της επιτυχίας του σίκουελ -που αυτή τη φορά σκηνοθέτησε και έγραψε ο Λάντον- πιστώνεται στην Ροθ. Μια απολαυστική κωμίκα, που ανυπομονούμε να δούμε σε κάτι άλλο. Και δεν εννοώ σε ακόμη ένα σίκουελ των «Γενεθλίων»…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες