Κινηματογράφος | Ταινίες

Ένα όμορφο αγόρι , 2018 (Beautiful boy)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Φέλιξ βαν Γκρένιγκεν
Σενάριο
Λουκ Ντέιβις, Φέλιξ βαν Γκρένιγκεν
Πρωταγωνιστούν
Στιβ Καρέλ, Τιμοτέ Σαλαμέ, Έιμι Ράιαν, Μόρα Τίρνεϊ, Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ, Όουκλι Μπουλ, Κέιτλιν Ντίβερ, Έιμι Ακουίνο
Διάρκεια
120
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Οικογενειακό δράμα
Πρεμιέρα
05 Μαρτίου 2019

Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η εξάρτηση ενός ευυπόληπτου 18άρη από κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη και η επίδρασή της στη σχέση του με τον πατέρα του, σε μια άνιση, κάπως μονότονη αφήγηση.

Το 2007, ο 20-φεύγα Καλιφορνέζος, Νικ Σεφ, εξέδωσε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Tweak», όπου περιέγραφε τα της πολύχρονης εξάρτησής του από την κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη. Λίγους μήνες αργότερα, ο πατέρας του, αρθρογράφος-συγγραφέας Ντέιβιντ Σεφ, που το 2005 είχε ήδη γράψει ένα άρθρο στο New York Times Magazine επί του θέματος, κυκλοφόρησε το «Beautiful Boy», την δική του εκδοχή για την όλη τραυματική εμπειρία του γιού του, του ίδιου, αλλά και ολόκληρης της οικογένειάς τους. Συνδυάζοντας στοιχεία από τις δυο αυτές ευπώλητες μαρτυρίες, το σενάριο της πρώτης αγγλόφωνης ταινίας του Βέλγου βαν Γκρένιγκεν, παρακολουθεί, χωρίς χρονολογική σειρά, σταθμούς στη σχέση πατέρα (Καρέλ) και γιού (Σαλαμέ), ειδικά αφ’ ότου έγινε αντιληπτό ότι ο Νικ είναι εξαρτημένος απ’ αυτό το εξόχως εθιστικό συνθετικό ναρκωτικό. Ο Νικ, που ήταν πάντα πρώτος μαθητής, ένα κοινωνικότατο, αθλητικό καμάρι μιας ευκατάστατης «καλής» οικογένειας… Υπάρχουν, βέβαια, και φλασμπάκ από τα παιδικά χρόνια του Νικ, πριν και μετά το διαζύγιο των γονιών του (την πολύ μονοδιάστατη μητέρα ενσαρκώνει η Ράιαν), και σκηνές που παρουσιάζουν την επίδραση που έχει ο εθισμός/ τα ψέματα/ οι καυγάδες στην οικογένεια που έχει ο Ντέιβιντ με την δεύτερη γυναίκα του (Τίρνεϊ) και τα δυο μικρά ετεροθαλή αδέλφια του Νικ. Κυρίως, όμως, η ταινία φιλοξενεί απανωτές απόπειρες αποτοξίνωσης και συνακόλουθες υποτροπές -ξανά, και πάλι, και ξανά μανά.

Θα μου πείτε, αυτό το μπρος-πίσω-επανάληψη είναι μια ωμά ρεαλιστική παράμετρος στην προσπάθεια κάθε εθισμένου να απεξαρτηθεί. Το πρόβλημα είναι πως σε μια ταινία που διαρκεί δυο ώρες -και οι παράπλευρες αποχρώσεις της εμφανίζονται κάπως αναιμικές-, η δύναμη αυτής της θεμιτής επανάληψης ξεφτίζει. Παρά την πολύ καλή ερμηνεία του Σαλαμέ. Φοβάμαι, ωστόσο, ότι το βαθύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι η ατυχής, όπως αποδεικνύεται, μεταπήδηση του βαν Γκρένιγκεν στο χολιγουντιανό πλαίσιο. Διότι ο ικανότατος στο μελόδραμα σκηνοθέτης του οσκαροϋποψήφιου «Ραγισμένα όνειρα» κλήθηκε, προφανέστατα, να συνδυάσει την δική του βερίστικα ποιητική ματιά με διάφορα στουντιακά κόλπα -όπως τον αμερικανότροπο διδακτισμό, λόγου χάρη, ή την πανταχού παρούσα υπογραμμιστική μουσική (υπάρχουν κι εξαιρέσεις, σαν την εξαιρετική χρήση μιας διασκευής του «Sunrise, Sunset» από τον «Βιολιστή στη στέγη»). Ε, κι αυτό το πάντρεμα, δυστυχώς, κλωτσάει…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες