Κινηματογράφος | Ταινίες

Οι αδερφοί Σίστερς , 2018 (The Sisters Brothers)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζακ Οντιάρ
Σενάριο
Ζακ Οντιάρ, Τομά Μπιντεγκέν
Πρωταγωνιστούν
Τζον Σι Ράιλι, Γουακίν Φίνιξ, Τζέικ Τζίλενχαλ, Ριζ Άχμεντ, Ρούντγκερ Χάουερ, Κάρολ Κέιν
Διάρκεια
122
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Γουέστερν
Πρεμιέρα
14 Μαρτίου 2019

Μέσα του 19ου αιώνα, δυο αδέλφια-πιστολέρο στην Δυτική Ακτή, ο πυρετός της χρυσοθηρίας, η εκλέπτυνση κι η πρόοδος που υποσκάπτουν το καουμποϊλίκι, σε μια υποδόρια σκωπτική και υπέροχα εκτελεσμένη αφήγηση.

Βασισμένη στο (υποψήφιο για Μπούκερ) μυθιστόρημα του Καναδού Πάτρικ Ντεγουίτ, η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του βραβευμένου γάλλου σκηνοθέτη είναι ένα πολύ ξεχωριστό γουέστερν. Δηλαδή, στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια σπουδή πάνω στην ανδρική φύση με φόντο την πιο μάτσο (και πολυτραγουδισμένη) ιστορική περίοδο από τον Αδάμ και πέρα. Σαν το «Slow West» του Σκωτσέζου Μακλίν, το φιλμ του Οντιάρ επαναδιατυπώνει τους χαλκέντερους, μα ολίγον ντεμοντέ κώδικες του σκληροτράχηλου αντρουά στην Άγρια Δύση. Και το κάνει με μοναδικό στιλ, ρεαλιστική ανασύσταση εποχής -κι ένα ζουμερό μαύρο χιούμορ στη γωνία. Το ημερολόγιο δείχνει 1850. Σε επίπεδο σκέτου στόρι, εκείνο που κυρίως βλέπουμε είναι τα δυο αδέλφια-πιστολέρο Σίστερς (προφανές το λογοπαίγνιο -the Sisters brothers), τον πρεσβύτερο και ημερότερο, Ιλάι (Ράιλι, θαυμάσιος), και τον τρελαμένα αψίκορο και μπεκρή, Τσάρλι (Φίνιξ, πάντα καλός -ειδικά σε τέτοιους ρόλους), που κινάνε για Σαν Φρανσίσκο αναζητώντας κάποιον χαρτογιακά, ονόματι Χέρμαν Κέρμιτ Ουόρμ (ο Άχμεντ του «Νυχτερινού ανταποκριτή»), για λογαριασμό του Αφεντικού τους (Χάουερ) στο Όρεγκον. Συγχρόνως, βέβαια, το Αφεντικό έχει στείλει και τον Τζον Μόρις (Τζίλενχαλ), έναν γραμματιζούμενο, κομψευόμενο ντετέκτιβ, να βρει τον Ουόρμ, ο οποίος έχει επινοήσει κάτι που δυνητικά υπόσχεται τρελά λεφτά σε όποιον το βάλει στο χέρι…

Μέσα σε αυτό το φαινομενικά φτενό δραματουργικό πλαίσιο -και με ακόμη μια έξοχη μουσική υπόκρουση από τον Αλεξάντρ Ντεσπλά να ντύνει τα τεκταινόμενα- ο Οντιάρ παρακολουθεί μεν την εξέλιξη της ιστορίας, κυρίως, όμως, γεμίζει την οθόνη με μικρές ή μεγαλύτερες λεπτομέρειες που περιγράφουν την ωμή, ακατέργαστη, ανέραστη, αφασικά δυσεπικοινωνιακή ψυχή του αρχετυπικού καουμπόι. Τον οποίον εκπροσωπεί ιδανικά ο Τσάρλι. Αντίθετα ο ψαχνόμενος Ιλάι -που ακόμη και με την χοντρούλα-ασχημούλα πόρνη του σαλούν θέλει ρομάντζο, φιλί και αγκαλιά- ψαύει διστακτικά το καινούριο που σιγά-σιγά ξεπροβάλλει, με τη μορφή μιας οδοντόβουρτσας (απολαυστικό το πρώτο πλύσιμο των δοντιών του), ή με την αστική ζωή του Φρίσκο, ξερωγώ. Είναι υπέροχη (κι όχι απαραίτητα καταγγελτική) η ανατομή των ανδρικών εμμονών, και δη των αμερικανικών που χωρίς πολλές αναγωγές ανιχνεύονται μέχρι και στη σημερινή Αμερική του Τραμπ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες