Κινηματογράφος | Ταινίες

Arctic , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζο Πένα
Σενάριο
Τζο Πένα, Ράιαν Μόρισον
Πρωταγωνιστούν
Μαντς Μίκελσεν, Μαρία Θέλμα Σμαραντότιρ
Διάρκεια
97
Χώρα
Ισλανδία
Είδος
Δραματική περιπέτεια
Πρεμιέρα
14 Μαρτίου 2019

Εντυπωσιακά γυρίσματα στο επιβλητικό παγωμένο τοπίο, αυθεντική αίσθηση, κι ένας θαυμάσιος Μίκελσεν που φέρει κυριολεκτικά μόνος την μινιμαλιστική αφήγηση αυτής της ενδιαφέρουσας ταινίας του πρωτοεμφανιζόμενου βραζιλιάνου γιουτιούμπερ.

Μετά από μια «χειροποίητη» καριέρα ως ο MysteryGuitarMan του YouTube (όπου ερμήνευε με κιθάρα ή διάφορα κουφά αυτοσχέδια όργανα μουσικές κάθε είδους σε γοργομονταρισμένα ή stop motion φιλμάκια), ο Βραζιλιάνος Πένα κάνει το άλμα στο σινεμά. Και καλά κάνει. Αν και το σενάριο -που ο Πένα συνέγραψε με τον μοντέρ του, Ράιαν Μόρισον- δεν τα πολυκαταφέρνει σε επίπεδο σασπένς, η παρουσία ενός εξαιρετικού Μίκελσεν προσδίδει κύρος, συναίσθημα και αληθοφάνεια στο φιλμ. Ο δανός σταρ ενσαρκώνει τον Όβεργκαρντ (το όνομά του το μαθαίνουμε μόνο στο ζενερίκ του τέλους), έναν άντρα που στην εναρκτήρια σκηνή σκάβει μεθοδικά στο χιόνιˑ στο χιόνι-αιωνιότητα, πιο συγκεκριμένα, αφού πασιφανώς βρίσκεται κάπου στον αρκτικό κύκλο. Το πλάνο ανοίγει και μας αποκαλύπτεται ότι αυτό που σκάβει ο άντρας είναι ένα τεράστιο SOS στο χιόνι… Δεν θα μάθουμε ποτέ τι έκανε ο Όβεργκαρντ στην παγωμένη εσχατιά του πλανήτη, όταν το αεροπλάνο του κατέπεσε και ο συνεπιβάτης του σκοτώθηκε. Ούτε και τίποτα σώψυχα ή παρελθοντικά θα μας εκχωρήσει το σενάριο για τον επιζήσαντα. Τον παρακολουθούμε, όμως, διαρκώς στο εδώ και τώρα, καθώς μεθοδικά ψαρεύει για τον επιούσιον, συντηρεί τα τρία γράμματα στο χιόνι, ή γυρίζει την μανιβέλα ενός πομπού στέλνοντας σήμα σε τυχόν ευήκοα αεροσκάφη. Κι όταν ένα ελικόπτερο θα τον εντοπίσει, όλα μοιάζουν να τελειώνουν ιδανικά. Πρόκειται, όμως, για την κομβική ανατροπή της ταινίας: το ελικόπτερο, νικημένο από τους θυελλώδεις παγωμένους ανέμους, θα γκρεμοτσακιστεί μπρος στα μάτια του (πάντα ψύχραιμου) άντρα.

Η ανεύρεση μιας βαριά τραυματισμένης γυναίκας (Σμαραντότιρ) στα συντρίμμια του ελικοπτέρου θα ανατρέψει την μεθοδική, μελετημένη ρουτίνα του Όβεργκαρντ. Διότι τώρα, το «κάθομαι και περιμένω την διάσωση» δεν αποτελεί πια επιλογή. Επιστρατεύοντας γνώσεις, επινοητικότητα και ολύμπια ψυχραιμία, όπως ακριβώς έκανε κι ο Ρέντφορντ στο συγγενές (μα πιο στοχαστικό) «Όλα χάθηκαν», ο Όβεργκαρντ θα αποφασίσει να μετακινηθεί. Μαζί με την τραυματία, φασκιωμένη πάνω σε αυτοσχέδιο έλκηθρο… Κι έτσι, η σκέτη περιπέτεια επιβίωσης μετατρέπεται σε ύμνο περί αλτρουισμού, με τον Μίκλεσεν να πείθει απόλυτα ως αρχετυπικός άνθρωπος απέναντι στα στοιχεία της φύσης. Εντάξει, οι χιονοθύελλες, οι αναποδιές και μια (τουλάχιστον;) πολική αρκούδα θα κάνουν ξανά, και ξανά, και ξανά-μανά την εμφάνισή τους, κι αυτό κουράζει σε κάποιο βαθμό. Αλλά δεν είναι και ψέμα, έτσι; Αντιθέτως, τίποτα ηρωικές απιθανότητες, ή ρομαντζάδες μεταξύ των δυο ηρώων είναι που θα φάνταζαν ψεύτικα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες