Κινηματογράφος | Ταινίες

Το πάρκο των θαυμάτων , 2019 (Wonder Park)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζος Άπελμπαουμ, Αντρέ Νέμεκ (στην μεταγλώττιση, Φώτης Πετρίδης)
Σενάριο
Τζος Άπελμπαουμ, Αντρέ Νέμεκ
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Πηνελόπη Σκαλκώτου, Γιώργος Λιανός, Τζίνη Παπαδοπούλου, Θάνος Λέκκας, Γιάννης Στεφόπουλος, Άγγελος Λιάγκος, Φώτης Πετρίδης, Άριελ Κωνσταντινίδη
Διάρκεια
79
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ισπανία
Είδος
Κινούμενα σχέδια (μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
14 Μαρτίου 2019

Σπινταριστές λήψεις, εξαιρετικό μοντάζ, πολύ χρώμα, άνισο σκίτσο και μια ιστορία που θα’θελε, αλλά τελικά δεν…, για μια 8χρονη με τεράστια φαντασία, που μαθαίνει να κουλαντρίζει τα δύσκολα της ζωής.

Η Τζουν, ένα κοκκινομάλλικο οκτάχρονο κοριτσάκι (φυσικά, με τεράστια πράσινα μάτια), έχει καλπάζουσα φαντασία και εφευρετική δημιουργικότητα. Ιδιότητες, που της τροφοδοτεί αγαπησιάρικα κι αδιαλείπτως η μαμά της (ο μπαμπάς είναι πιο συμβατικός), καθώς τα δυο θηλυκά παίζουν στο δωμάτιο της μικρής επιστρατεύοντας αυτοσχέδιες κατασκευές, ζωγραφιές και παιχνίδια. Το δημιούργημά τους είναι ένα μαγικό-φανταστικό λουναπάρκ, με ιπτάμενα ψάρια στο καρουζέλ, με τον σκαντζόχοιρο Στιβ ως φύλακα ασφαλείας, και το αρκουδάκι Μπούμερ στην υποδοχή… Σημειώστε, πάντως, πως το κοριτσάκι βρίσκεται σ’ εκείνο το ηλικιακό μεταίχμιο όπου η οργιώδης παιδική φαντασία αρχίζει να υποχωρεί μπρος στην έλλογη σκέψη. Έτσι, όταν η μαμά φεύγει από το σπίτι για να νοσηλευτεί (δεν διευκρινίζεται σαφώς το νόσημα), η Τζουν, περίλυπη και θυμωμένη, θα ξεμοντάρει, σκίσει, και αποθηκεύσει το δημιούργημά τους. Λίγο μετά, ένα απόκομμα της λουναπαρκικής διακόσμησης, που η Τζουν είχε πετάξει τσαντισμένη στο τζάκι, θα εμφανιστεί μπροστά της, περίπου ζωντανεμένο (όπως Μαίρη Πόπινς), καθώς η μικρή βολτάρει στο παρακείμενο δάσος. Και θα την οδηγήσει το χαρτάκι (ωραία σκηνή) σε έναν τόπο, όπου το μικρό αυτοσχέδιο λουναπάρκ του δωματίου της έχει μεταμορφωθεί σε κανονικό, τεράστιο και υπερφαντασιακό Πάρκο των Θαυμάτων. Και θα κληθεί η πιτσιρίκα, μαζί με τα ζωντανεμένα ζωάκια, να θέσει ξανά σε λειτουργία το πάρκο, που απειλείται από κάτι ορδές μικροσκοπικών (και χαρωπά απειλητικών) μαϊμούδων-παιχνιδιών.

«Μην πυροβολείτε την φαντασία σας», είναι το προφανές επιμύθιο αυτής της πρώτης ταινίας κινουμένων σχεδίων των Αμερικανών Άπελμπαουμ και Νέμεκ. Α, και αποδεχτείτε, μικροί μου φίλοι, πως η ζωή έχει και δυσκολίες (βλ. νοσηλεία μαμάς). Λοιπόν, σε επίπεδο δράσης, χρώματος και φαντασμαγορίας η ταινία τα πάει περίφημα -ειδικά το μοντάζ (Έντι Ιτσιόκα) είναι φο-βε-ρό. Το σκίτσο, από την άλλη, εμφανίζεται άνισο: η Τζουν, τα τοπία, και αρκετά από τα ζωάκια είναι οκέι (αν και ο αρκούδος Μπούμερ είναι κόπια του Μπαλού του κλασικού «Μόγλη»). Αντιθέτως, ο πίθηκος Φιστίκης -που με τον μαρκαδόρο του υλοποιεί όσα συλλαμβάνει η φαντασία της μικρής- είναι ένας απωθητικός γαλανομάτης με ανύπαρκτη έκφραση. Στον αντίποδα, ο ινδικής καταγωγής φίλος-γείτονας της Τζουν είναι όντως απολαυστικός (και καψούρης…). Αλλά το μείζον μείον της ταινίας είναι ότι επιχειρεί να αναπαραγάγει την μεγαλοφυή αντίστιξη μεταξύ του αληθινού έξω κόσμου και του εσώτερου πνευματικο-συναισθηματικού μικρόκοσμου της μικρής, που είδαμε στο αριστουργηματικό «Τα μυαλά που κουβαλάς». Και ούτε καν, βέβαια…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες