Κινηματογράφος | Ταινίες

Εμείς , 2019 (Us)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζόρνταν Πιλ
Σενάριο
Τζόρνταν Πιλ
Πρωταγωνιστούν
Λουπίτα Νιό’νγκο, Ουίνστον Ντιούκ, Ελίζαμπεθ Μος, Σαχάντι Ράιτ Τζόζεφ, Ίβαν Αλεξ, Τιμ Χάιντεκερ, Μάντισον Κάρι
Διάρκεια
116
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
20 Μαρτίου 2019

Κοκκινοντυμένοι σωσίες των ηρώων σπέρνουν αιματοβαμμένο τρόμο, παιδικά τραύματα απωθούνται στα καταγώγια της ύπαρξης, η κόλασή μας είμαστε εμείς, λέει ο Πιλ στην δεύτερη, πιο αρτιστίκ και αλληγορική ταινία του.

Δυο χρόνια μετά το πανέξυπνο «Τρέξε!», που απέσπασε, θυμίζω, Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου και γενικά συζητήθηκε ανέλπιστα πολύ, ο Πιλ ξαναχτυπά. Αυτή τη φορά, με μια ταινία πιο καθαρόαιμου, αιμοσταγούς, αλλά όχι ηδονοβλεπτικού ή ανεγκέφαλου τρόμου, που αναμιγνύεται δεξιοτεχνικά και αβίαστα με σατιρικό χιούμορ και φροϋδικές προβολές στο καταραμένο το id μας. Από τεχνικο-αισθητική άποψη, τούτη η δεύτερη ταινία του τέως τηλεοπτικού κωμικού είναι ακόμη καλύτερη από την πρώτη (δείτε, ξερωγώ, την εναρκτήρια νυχτερινή σκηνή στην παραλία, καθώς ξεσπάει η καταιγίδα, ή τις σκηνές με την μικρή μπαλαρίνα). Η δε μουσική, και πάλι του Μάικλ Έιμπλς, είναι κα-τα-πλη-κτι-κή και συνεισφέρει πολύ στην όλη ατμόσφαιρα. Σε επίπεδο στόρι, ωστόσο, το «Εμείς» (τι γαμάτος τίτλος!) είναι σίγουρα πολύ λιγότερο εύληπτο και σαφές. Δηλαδή, αν το ζουμί του «Τρέξε!» ήταν ένα πασιφανές σχόλιο για τον ρατσισμό κατά των μαύρων, εδώ δεν μπορείς με την ίδια ευκολία να βάλεις σε λέξεις αυτό που σχολιάζει ο Πιλ. Όχι πως πειράζει, βέβαια… Διότι αυτό που σχολιάζει ο Πιλ προσπερνάει τις λέξεις, έρχεται στα κρυφά από πίσω σου, και πριν καταλάβεις καν τι παίζει, έχουν τρυπώσει εντός εικόνες και σκηνές που στοιχειώνουν το υποσυνείδητο –και  γαργαλάνε τη σκέψη (για να μείνουμε εντός προεκλογικού κλίματος).

Πριν πέσουν οι τίτλοι έναρξης, έχουμε δει την ας-πούμε 7χρονη Άντελεϊντ (Κάρι) να ζει μια τραυματική μεταφυσική εμπειρία σε παραλιακό λουναπάρκ στη Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνια το μακρινό 1986. Δηλαδή, δεν έχουμε ακόμα καταλάβει ακριβώς τι παίχτηκε, αλλά από τα περιρέοντα συνάγουμε πως είναι κάτι που σημάδεψε το κοριτσάκι. Και που το κράτησε μέσα της. Τριάντα χρόνια μετά, η Άντελεϊντ (Νιό’νγκο, καλή), μαζί με τον άντρα της, Γκέιμπ Ουίλσον (Ντιούκ), την έφηβη κόρη (Ράιτ Τζόζεφ) και τον μικρό γιό (Άλεξ) τους φτάνουν για διακοπές στο εξοχικό των παιδικών της χρόνων. Τα υπόκωφα χιουμοριστικά σχόλια για την υλιστική αποβλάκωση, που η τυπική αμερικανική οικογένεια (oh yes, και η μαύρη) εκλαμβάνει ως επιθυμητή κανονικότητα, δίνουν τον τόνο αρχικά. Από κοντά, και μια ξύπνια αντιστροφή των έμφυλων στερεότυπων –που θα επιταθεί στο αιματοκύλισμα λίγο πριν το τέλος. Ο τόνος αλλάζει, όμως, όταν μια νύχτα οι Ουίλσον βλέπουν στον κήπο τους κάτι ακίνητες σιλουέτες, πιασμένες χέρι-χέρι, που μοιάζουν με τετραμελή οικογένεια. Εμ, είναι μια τετραμελής οικογένεια. Ή, όπως λέει έντρομος ο γιός, λίγο αργότερα που η άγνωστη οικογένεια έχει μπουκάρει στο σπίτι τους με άγριες διαθέσεις κραδαίνοντας ψαλίδια, «Είναι εμείς!». Ε, ναι, αυτό είναι το πολυσήμαντο εύρημα του Πιλ: διπλοί εαυτοί, όχι μόνο των Ουίλσον, αλλά και των γειτόνων (Μος και Χάιντεκερ), και του κόσμου όλου, όπως βλέπουμε στην καταληκτική σεκάνς. Διπλοί εαυτοί, που ζούνε απόκληροι και άλαλοι  δίπλα σε κουνέλια-πειραματόζωα, δεχόμενοι ανήμποροι να αντιδράσουν τις συνέπειες των επιλογών μας. Ή τέλος πάντων, κάτι τέτοιο.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες