Κινηματογράφος | Ταινίες

Τα δυο πρόσωπα του νόμου , 2018 (Dragged Across Concrete)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ες Κρεγκ Ζάλερ
Σενάριο
Ες Κρεγκ Ζάλερ
Πρωταγωνιστούν
Μελ Γκίμπσον, Βινς Βον, Τόρι Κιτλς, Ντον Τζόνσον, Ούντο Κίερ, Λόρι Χόλντεν, Τζένιφερ Κάρπεντερ, Τόμας Κρέτσμαν, Φρεντ Μέλαμεντ
Διάρκεια
158
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς
Είδος
Αστυνομική περιπέτεια
Πρεμιέρα
21 Μαρτίου 2019

Δυο σόλοικοι μπάτσοι σε διαθεσιμότητα, δυο-τρεις άλλοι χαρακτήρες, μια ληστεία τράπεζας, αφτιασίδωτη βία, και αυτάρεσκα έξυπνες ατάκες που πάνε κι έρχονται σε μια εξουθενωτικά μακριά και ηθελημένα άνευρη περιπέτεια.

Ο ψημένος αστυνομικός Μπρετ Ρίτζμαν (Γκίμπσον, καλός) έχει χοντρά θέματα: γυναίκα (Χόλντεν) με σκλήρυνση κατά πλάκας, κόρη (Τζόρνταν Άσλι Όλσον) που τραμπουκίζεται από μαυράκια στην υποβαθμισμένη γειτονιά τους – και τσουπ! του σκάει και δίμηνη άμισθη διαθεσιμότητα για αντιρατσιστική συμπεριφορά στη διάρκεια σύλληψης. Την ίδια ποινή δέχεται και ο Τόνι Λουρασέτι (Βον), ο αρκετά νεότερος συνεργάτης του Μπρετ, που ετοιμαζόταν να κάνει πρόταση γάμου στη δικιά του (Τατιάουνα Τζόουνς), αλλά τώρα, πού… Συγχρόνως, παρακολουθούμε τον Χένρι (Κιτλς, καλός), άρτι αποφυλακισμένο μαυρούλη, που επίσης χρειάζεται πάραυτα «κασέρι», διότι η ηρωινομανής μάνα του (Βανέσα Μπελ Κάλογουεί) ξανάρχισε να εκδίδεται κι έχει και μικρό αδελφό ΑΜΕΑ. Ε, και κάποια στιγμή (όχι πολύ σύντομα, με 158 λεπτά διάρκεια η ταινία πάει υπερβολικά με το πάσο της) αυτοί οι τρεις άντρες, μαζί με την Κέλι Σάμερ (Κάρπεντερ), μια μωρομάνα όλως σιχτιρισμένη που πρέπει να επιστρέψει στην τράπεζα για δουλειά, θα βρεθούν μπλεγμένοι σε αιματηρή ληστεία στην τράπεζα (της Κέλι).

Ο Ζάλερ, συγγραφέας που έγινε σκηνοθέτης-σεναριογράφος, είναι σίγουρα ειδική περίπτωση. Όπως ξέρουμε από τις δυο πρώτες (και καλύτερες) ταινίες του («Τσεκούρι από κόκκαλο» και «Καυγάς στο Μπλοκ 99»), έχει το χούι να αποδομεί με ξεχωριστό τρόπο διάφορα κινηματογραφικά είδη, πασπαλίζοντάς τα με ωμή βία, διάχυτο μαύρο χιούμορ, και σχοινοτενείς φιλοσοφικίζοντες διαλόγους. Α, κι όλες του οι ταινίες ξεπερνούν χαλαρά τη δίωρη διάρκεια. Τα ίδια κάνει κι εδώ ο Ζάλερ, έχοντας, μάλιστα, στο καστ του αρκετούς ηθοποιούς από τις προαναφερθείσες ταινίες –Βον, Κάρπεντερ, Κίερ, Μέλαμεντ, ο Τζόνσον στο ρόλο του αστυνομικού διευθυντή. Μόνο που τούτη τη φορά, η συνταγή-πατέντα δεν του βγαίνει, φοβάμαι. Η ακόμη πιο μεγάλη διάρκεια βγάζει μάτι κι εξοντώνει, οι διάλογοι πλειοδοτούν σε αυτάρεσκες, αψυχολόγητες εξυπνάδες, ενώ ο σφιχτός ρυθμός που χρειάζεται μια ληστρική περιπέτεια κάπου αλλού βολτάρει…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες