Κινηματογράφος | Ταινίες

Σε πόλεμο , 2018 (En guerre)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στεφάν Μπριζέ
Σενάριο
Στεφάν Μπριζέ, Ολιβιέ Γκορς
Πρωταγωνιστούν
Βανσέν Λιντόν, Μελανί Ροβέ, Ζακ Μπορντερί, Νταβίντ Ρέι, Ολιβιέ Λεμέρ, Ιζαμπέλ Ρουφάν, Σεμπαστιάν Βαμέλ
Διάρκεια
113
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Κοινωνικό δράμα
Πρεμιέρα
21 Μαρτίου 2019

Η απεργιακή κινητοποίηση 1.100 εργατών μιας κερδοφόρας φάμπρικας που πάει για λουκέτο, και ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος του εξαίρετου Λιντόν, σε μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη μα μονότονη αφήγηση με λάθος τέλος.

Με τον ίδιο (λαμπρό) πρωταγωνιστή, με τον ίδιο διευθυντή φωτογραφίας (τον εκ του ντοκιμαντέρ προερχόμενο, Ερίκ Ντιμόν) και την ίδια βερίστικη ματιά, ο Μπριζέ ξαναπιάνει τον εργασιακό μεσαίωνα που τόσο λιτά και εντυπωσιακά είχε αναδείξει στο βραβευμένο του «Ο νόμος της αγοράς». Αυτή τη φορά βρισκόμαστε σε εργοστάσιο παραγωγής εξαρτημάτων αυτοκινήτου στην νοτιοδυτική Γαλλία, όπου, στην πρώτη κιόλας σκηνή, ο διευθύνων σύμβουλος (Μπορντερί) ανακοινώνει στους 1.100 εργαζόμενους ότι το εργοστάσιο θα κλείσει –ρίχνοντας, μάλιστα, χαλαρά το φταίξιμο στην μακρινή γερμανική ιδιοκτησία. Ο λαλίστατος και γκαζωμένος συνδικαλιστικός εκπρόσωπος, Λορόν (Λιντόν, θαυμάσιος, ολότελα φυσικός), αναλαμβάνει να θυμίσει στη διεύθυνση που πρόκειται για τους ίδιους εργαζόμενους που, δυο χρόνια νωρίτερα, είχαν συναινέσει σε μηδενικές αυξήσεις και απλήρωτες υπερωρίες με αντάλλαγμα τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους για μια πενταετία. Φωνές, αντεγκλήσεις, η κάμερα στριφογυρίζει τρελαμένη συλλαμβάνοντας την οργή του προλεταριάτου. Αποφασίζεται απεργία –οι εκκρεμείς παραγγελίες ας μείνουν μετέωρες. Οι φωνές, οι διαφωνίες, και η ένταση συνεχίζουν πλησίστιες στις απανωτές συνεδριάσεις των εργατών με ή χωρίς εκπροσώπους της διεύθυνσης. Οσονούπω, μπαίνει και η παράμετρος ΜΜΕ στο κάδρο. Άλλες φωνασκίες αυτές, άλλα ψέματα… Σιγά-σιγά, και υπό το δέλεαρ των 25.000 ευρώ αποζημίωσης, το μπλοκ των απεργών κλονίζεται. Μα ο Λορόν επιμένει…

Είναι, φυσικά, πέρα για πέρα αληθινά, γνωστά κι αποκαρδιωτικά όσα αφηγείται ο Μπριζέ. Και ο Λιντόν δίνει ακόμη μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία ως αναλώσιμος «κανένας» που πασχίζει να σηκώσει ανάστημα απέναντι στο ανθρωποφάγο οικονομικοκοινωνικό σύστημα. Δυστυχώς, αυτή τη φορά, ο υπερβολικά οξύς αφηγηματικός τόνος, που διατρέχει όλη (μα όλη) την ταινία, εξουθενώνει τον θεατή, όσο αληθοφανής κι αν είναι. Επιπλέον, δεν προκύπτει καμία άλλη, παράπλευρη υποπλοκή: τα πάντα εστιάζουν στον οργισμένο συνδικαλιστή και την απεργία. Και ακόμη πιο δυστυχώς, το μαξιμαλιστικό φινάλε είναι ξεκάθαρα λάθος, αφού δεν τακιμιάζει ντιπ με την προσωπικότητα του ιδεαλιστή, αλλά γειωμένου Λορόν.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες