Κινηματογράφος | Ταινίες

Βερολίνο, σ' αγαπώ , 2019 (Berlin, I Love You)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Νταϊάνα Άγκρον, Πίτερ Τσέλσομ, Φερνάντο Εΐμπκε, Τζάστιν Φράνκλιν, Ντένις Γκάνζελ, Ντάνι Λέβι, Ντάνιελ Λβόφσκι, Γιόζεφ Ρούζνακ, Τιλ Σβάιγκερ, Μάσι Τατζεντίν,Γκαμπριέλα Τσέρνιακ
Σενάριο
Φερνάντο Εΐμπκε, Τζάστιν Φράνκλιν, Ντένις Γκάνζελ, Ντάνι Λέβι, Μάσι Τατζεντίν, Γκαμπριέλα Τσέρνιακ, Άλισον Καθλίν Κέλι, Ντέιβιντ Βέρνον, Νιλ ΛαΜπιούτ
Πρωταγωνιστούν
Κίρα Νάϊτλι, Έλεν Μίρεν, Λουκ Ουίλσον, Τζιμ Στέρτζες, Μίκι Ρουρκ, Τζίνα Ντιούαν, Χεϊντεν Πανετιέρ, Σαρλότ Λε Μπον, Νταϊάνα Άγκρον
Διάρκεια
120
Χώρα
Γερμανία
Είδος
Σπονδυλωτό ρομαντικό δράμα
Πρεμιέρα
21 Μαρτίου 2019

Κάποιες (λίγες) πλευρές της γερμανικής πρωτεύουσας συνδυάζονται με μικρές ανθρώπινες ιστορίες made in Berlin, οι οποίες κυμαίνονται από πλαδαρές και προβλέψιμες, έως γκροτέσκα απαράδεκτες.

Μετά το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Ρίο, η ομαδική ερωτική επιστολή αυτού του ιδιότυπου κινηματογραφικού franchise αποστέλλεται στο Βερολίνο. Το εντελώς σημερινό Βερολίνο, έτσι; Ξεχάστε, δηλαδή, τη πάλαι ποτέ ψυχροπολεμική διαίρεση της τευτονικής μητρόπολης, ξεχάστε το Τείχος και το Μπάουχαους, ή ακόμη και «Τα φτερά του έρωτα»… Κι ας ξεκινάει η ταινία με φτερωτό άγγελο δίπλα στο Τείχος. Πρόκειται για νεαρό μίμο-ζωντανό άγαλμα (Ρόμπερτ Στάτλομπερ) που ποζάρει ακούνητος για κάνα ευρώ. Και που μέχρι το τέλος του φιλμ θα τα’ χει μπλέξει με φρεσκοαφιχθείσα ισραηλινή τραγουδιάρα δρόμου (Ράφαελ Κοέν), σε μια βινιέτα-σε-συνέχειες που διατρέχει την ταινία σαν συνδετικός κρίκος. Οι 10 ιστορίες που συναπαρτίζουν το φιλμ παρουσιάζουν (θεωρητικά, πάντα) μεγάλη ποικιλία. Δειγματοληπτικά: ερωτολαβωμένος νεαρός (Στέρτζες) με αυτοκτονικό ιδεασμό σώζεται χάρη σε… ομιλούσα BMWˑ χολιγουντιανός παραγωγός (Ουίλσον) με υπερκόπωση βρίσκει το raison d’ être του στο πρόσωπο ευειδούς κουκλοπαίκτριας (Άγκρον)ˑ η Μίρεν και η Νάιτλι, ως μάνα και κόρη, ψαύουν το προσφυγικό και τις συνέπειές του στη Δύση με αφορμή ένα ανήλικο Αραβάκι που έχει σπιτώσει η ακτιβίστρια θυγατέραˑ ένας γενεθλιάζων 16άρης (Μικελάντζελο Φορτούτσι) πίνει μπύρες αμπελοφιλοσοφώντας με κακότυχη ντραγκ-κουίν (Λούνα) κάτω απ’ τη γέφυρα Όπερμπαουμˑ κι ο Μίκι Ρουρκ, με ασπροασημένιο καρέ μαλλί (περούκα είναι, καλέ) και την γνωστή παραμορφωμένη απ’ τις πλαστικές φάτσα, υποδύεται αμερικανό επιχειρηματία που έχει, λέει, χάσει κάθε ίχνος της κόρης του, και ενδίδει στο απροσχημάτιστο καμάκι μιας πολύ νεότερης βερολινέζας καλλονής (ούτε λίγο, ούτε πολύ, η μοντέλα Τόνι Γκαρν)…

Παρά την ωραία δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας, Κόλγια Μπραντ, και κάποιες σεκάνς σε εμβληματικά σημεία της πόλης (αμφιθέατρο του Μάουερπαρκ, κλαμπ Berghain, η ταινία συλλαμβάνει ελάχιστα την πεμπτουσία του Βερολίνου. Δηλαδή, όλα όσα βλέπουμε θα μπορούσαν εύκολα να συμβαίνουν σε οποιαδήποτε δυτική μητρόπολη. Και γενικότερα, όμως, η ταινία δεν πείθει και δεν συνεγείρει καθόλου. Λογικό και μοιραίο, θα έλεγε κανείς, όταν στο τιμόνι της συνωθείται κάτι που θυμίζει 11άδα του ημεδαπού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες