Κινηματογράφος | Ταινίες

Επίθεση στη Βομβάη , 2018 (Hotel Mumbai)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άνθονι Μάρας
Σενάριο
Τζον Κολί, Άνθονι Μάρας
Πρωταγωνιστούν
Ντεβ Πατέλ, Άρμι Χάμερ, Ναζανίν Μπονιάντι, Ανουπάμ Κερ, Τίλντα Κόμπχαμ-Χέρβι, Τζέισον Άιζακς, Βιπίν Σάρμα
Διάρκεια
123
Χώρα
Ινδία, Αυστραλία, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπετειώδες δράμα αγωνίας
Πρεμιέρα
21 Μαρτίου 2019

Η τρομοκρατική επίθεση ισλαμιστών ενόπλων στο ξενοδοχείο Taj Mahal Palace του Μουμπάι τον Νοέμβριο του 2008 σε μια απίστευτα αληθοφανή, εναγώνια, αλλά και ολίγον ρηχή ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Μάρας.

Με λίγα μικρομηκάδικα φιλμάκια στο ενεργητικό του, ο Αυστραλός Μάρας ντεμπουτάρει στην μεγάλου μήκους μυθοπλασία με μια πρόσφατη αληθινή ιστορία, ειπωμένη με τρόπο που θυμίζει ένα υπερβολικά καλοφτιαγμένο ντοκιμαντέρ. Πραγματικά, δηλαδή, σε κάνει να αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι κι εσύ στο θρυλικό πολυτελές ξενοδοχείο του Μουμπάι, Taj Mahal Palace, όπου στις 26 Νοεμβρίου 2008 μπούκαραν τέσσερις πακιστανικής καταγωγής ένοπλοι ισλαμιστές –στο πλαίσιο μιας ευρύτερης, τριήμερης τρομοκρατικής επιχείρησης σε άλλα 10 σημεία του πολύβουου ινδικού λιμανιού-μεγαλούπολη. Με απίστευτη προσοχή στη λεπτομέρεια (εξαιρετικά τα σκηνικά του Στίβεν Τζόουνς-Έβανς), αποτελεσματικό μοντάζ (του σκηνοθέτη και του Πίτερ ΜακΝάλτι) και με τον (επίσης πρωτοεμφανιζόμενο) διευθυντή φωτογραφίας, Νικ Ρέμι Μάθιους, να κάνει παπάδες καταγράφοντας τον πανικό, τον φόβο, τις εκρήξεις, τους αγχωμένους διαλόγους, τους πυροβολισμούς, και τέλος την μεγάλη πυρκαγιά, παρακολουθούμε ταυτόχρονα όλες τις πλευρές του τραγικού περιστατικού. Μεταξύ των πελατών, εστιάζουμε κυρίως σε νιόπαντρο ζευγάρι (ο ωραίος Χάμερ και η Ιρανοβρετανή Μπονιάντι), του οποίου το μωρό έχει εγκλωβιστεί στο δωμάτιο με την νταντά του (Κόμπχαμ-Χέρβι), αλλά και σε έναν ερωτύλο ρώσο επιχειρηματία (Άιζακς, με την ανάλογη βαριά προφορά). Από το ευπειθές και ηρωικό προσωπικό του ξενοδοχείου –που παρέμεινε ακλόνητο στο πόστο του– ξεχωρίζουν ένας αεικίνητος σερβιτόρος (Πατέλ) και ο θαρραλέος αρχι-σεφ (Κερ, καλός).

Αλλά ο Μάρας δίνει αρκετό χώρο και στους τέσσερις τρομοκράτες (Αμαντίπ Σινγκ, Σουχάιλ Ναϊγιάρ, Γιας Τριβέντι, Γκαουράβ Πασουάλα), που εκτός από ανάλγητη βία, σύγχυση και αγωνία επιφυλάσσουν και πινελιές μιας κάποιας κωμικής αποφόρτισης στις σκηνές τους. Όλα φαντάζουν απίστευτα αληθοφανή –τόσο, που όταν ο σκηνοθέτης παρεμβάλλει αληθινά ειδησεογραφικά πλάνα αρχείου από την επίθεση, σχεδόν δεν το παίρνεις πρέφα. Εντάξει, γεγονός είναι ότι πέρα από ψυχοβγαλτική αγωνία και αληθοφανή δράση η ταινία δεν έχει τίποτα να πει για την βαθύτερη διάσταση του τραγικού συμβάντος, ή έστω για κάποιον από τους χαρακτήρες του μέσα από μια πιο ιδιαίτερη προσωπική ιστορία, ας πούμε. Αλλά για πρώτη ταινία, εντυπωσιάζει.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες