Κινηματογράφος | Ταινίες

Ακίνητο Ποτάμι , 2019 (Still River)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άγγελος Φραντζής
Σενάριο
Άγγελος Φραντζής, Σπύρος Κρίμπαλης
Πρωταγωνιστούν
Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Ίντρα Μπουρκόφσκα, Γιούρις Μπαρτκέβιτς, Ίβαρς Πούγκα, Γκούνα Ζαρίνα
Διάρκεια
133
Χώρα
Ελλάδα, Λετονία, Ρωσία
Είδος
Αλληγορικό δράμα
Πρεμιέρα
21 Μαρτίου 2019

Με φόντο την παγωμένη, βιομηχανική Σιβηρία και μερικές υπέροχες εικόνες, ζευγάρι Ελλήνων καταδύεται σε μια αλλόκοτη μεταφυσικίζουσα ιστορία ανάμεσα στη θρησκευτική πίστη και τον παραλυτικό ορθολογισμό.

Τριάμισι χρόνια μετά το επίσης καλαίσθητο μα αμήχανο «Σύμπτωμα», ο Φραντζής παραδίδει μια πολύ πιο πλήρη και αφηγηματικά στρωτή ταινία, που εκτυλίσσεται σε βιομηχανική πόλη της παγωμένης Σιβηρίας (τα γυρίσματα έγιναν στη Λετονία, εξού και η συμπαραγωγή). Εκεί, λοιπόν, βρίσκεται για δουλειά ο έλληνας πολιτικός μηχανικός, Πέτρος (Κωνσταντίνου, καλός πάντα) μαζί με τη σύντροφό του, Άννα (Γκουλιώνη). Ο Πέτρος διαπραγματεύεται με τοπικούς παράγοντες την σχεδιαζόμενη εκτροπή ενός ποταμού, διότι η περιοχή απειλείται με περιβαλλοντική καταστροφή από την βιομηχανική ρύπανση. Το ότι το προτεινόμενο σημείο εκτροπής συμπίπτει με παλιά (υπέροχη) εκκλησία, την οποία οι ντόπιοι θεωρούν αγιασμένη (μαζί με τα νερά του ποταμού) αποδεικνύεται πως είναι το μικρότερο πρόβλημα του Πέτρου. Διότι, αίφνης, η Άννα ανακαλύπτει πως είναι έγκυος. Καίτοι το τελευταίο (αρκετό) διάστημα, το ζευγάρι δεν έχει ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή λόγω στητικών προβλημάτων του Πέτρου… Τι συνέβη, αλήθεια; Μπλέκοντας την θριλερική αγωνία περί του πώς σκατά γκαστρώθηκε η κοπέλα, με μεταφυσικές νύξεις για «καρπόν της κοιλίας» και παραδοσιακές θρησκοληψίες των ντόπιων, ο Φραντζής καταφέρνει, στη μεγαλύτερη διάρκεια του φιλμ να ισορροπήσει μεταξύ φευγάτης πνευματικότητας και ορθολογισμού, ακολουθώντας μια ονειρική αφήγηση με θαυμάσιους φωτισμούς και καλαίσθητο στίγμα.

Υπάρχουν κάνα-δυό εξαιρετικές σκηνές, όπως εκείνη όπου μες στο πάλευκο χιόνι, μια λευκοντυμένη και μεταρσιωμένη Άννα βαπτίζεται στο αγιασμένο νερό του ποταμού από τους ντόπιους, με τους οποίους έχει έρθει πολύ κοντά, σε αντίθεση με τον σύντροφό της. Υπάρχει, από την άλλη, και μια διάχυτη αίσθηση ότι ο σκηνοθέτης, παρά το σαφές και καλοκουρδισμένο καλλιτεχνικό όραμά του, επιχειρεί να πει πάρα πολλά για πάρα πολλά -από την πίστη και τις σχέσεις των δυο φίλων, μέχρι την οικολογία, τις κλειστές κοινωνίες, τον έρωτα, και το ντετεκτιβικό μυστήριο. Θαυμάσια η φωτογραφία του Σιμόν Μποφίς, συμπαγής ατμόσφαιρα -γενικά μια αξιοπρεπής προσπάθεια, παρά τις κάποιες (σεναριακές, κυρίως) αδυναμίες.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες