Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο διερμηνέας , 2018 (The Interpreter)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μάρτιν Σούλικ
Σενάριο
Μάρεκ Λέστσακ, Μάρτιν Σούλικ
Πρωταγωνιστούν
Πέτερ Σιμόνισεκ, Γίρι Μένζελ, Ζουζάνα Μαουρέρι, Ανίτα Σβρσέκ, Άνα Γιάκαμπ Ρακόβσκα, Ρέκα Ντέρζι
Διάρκεια
113
Χώρα
Αυστρία, Σλοβακία, Τσεχική Δημοκρατία
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
21 Μαρτίου 2019

Εβραιοσλοβάκος, γιός θύματος του Ολοκαυτώματος, και ο γιός υψηλόβαθμου ναζιστή, σε ένα γλυκόπικρο ταξίδι αυτογνωσίας, που αναδεικνύει, μέσα από θαυμάσιες ερμηνείες, τη λήθη και την επούλωση, αλλά τα χαλάει στο φινάλε.

Ο Σλοβάκος Σούλικ επιφυλάσσει μια φρέσκια, αρκετά στοχαστική προσέγγιση στο πολυφορεμένο (μα πάντα καίριο) ζήτημα του Ολοκαυτώματος. Κυρίως δε, στις συνέπειες της ζοφερής ιστορικής περιόδου στις ζωές σημερινών, υπαρκτών ανθρώπων. Σαν τον 80χρονο Εβραιοσλοβάκο, Άλι Ούνγκαρ (Μένζελ, υπέροχος), χαμηλότονο χήρο μεταφραστή, που καταφθάνει, αμήχανα οπλοφορών, στη Βιέννη για να εκδικηθεί τον αξιωματούχο των Ες Ες, Γκράουμπνερ –μεταφράζοντας τα απομνημονεύματά του ανακάλυψε περιγραφή της εκτέλεσης των γονιών του… Μόνο που στο όμορφο βιενέζικο διαμέρισμα τον υποδέχεται ο 70άρης μπον- βιβέρ Γκέοργκ Γκράουμπνερ (Σιμόνισεκ, απολαυστικός ο σταρ του «Τόνι Έρντμαν»), γιός του μακαρίτη ναζιστή. Παρά την αρχική παγωμένη αντιπαράθεση των δυο αντρών, ο παρορμητικός Γκέοργκ, λίγες μέρες μετά, θα καβαλήσει μια κατακόκκινη παλιά Mercedes, θα πάει στην Μπρατισλάβα, θα βρει τον Άλι, και θα του προτείνει δουλειά μεταφραστή σε ένα οδοιπορικό στην πρώην Τσεχοσλοβακία, στα μέρη όπου κάποτε «έδρασε» ο ναζιστής πατέρας του. Κάτι η ανάγκη του για χρήματα, κάτι η ανάγκη του για πιθανές απαντήσεις σχετικά με την δική του οικογενειακή πληγή, ο Άλι δέχεται.

Το ταξίδι των δυο αντρών είναι, αρχικά, γεμάτο οξυδερκείς πινελιές-σχόλια που φλερτάρουν με την κομεντί. Διαμετρικά αντίθετοι ως ιδιοσυγκρασίες, με πρόδηλες πολιτισμικές διαφορές, και το δικό του ιστορικο-οικογενειακό άχθος ο καθένας, ο Άλι και ο Γκέοργκ μετά βίας συνεννοούνται, παρά τις άφθονες γλώσσες που αμφότεροι μιλάνε (ο Αυστριακός είναι συνταξιούχος καθηγητής ξένων γλωσσών). Προοδευτικά, ωστόσο, η κωμική πατίνα της αφήγησης ξεφτίζει, το ανάλαφρο τσέλο-με-πιάνο του Βλαντιμίρ Γκόνταρ σοβαρεύει, και η ωραία φωτογραφία του Μάρτιν Στρμπα ανοίγει τα πλάνα της για να συλλάβει κάτι μεγαλύτερο, βαθύτερο και πιο σημαντικό από την σχέση των δυο αντρών. Το θαυμάσιο πρωταγωνιστικό ντουέτο περνάει αβίαστα σε πιο στοχαστικά εδάφη ψαύοντας θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα. Όταν, ξερωγώ, κάτι οδυνηρό δεν μνημονεύεται πια, είναι επειδή γιατρευτήκαμε και το «αποθηκεύσαμε» κατάλληλα εντός μας, ή απλά το λησμονήσαμε αστόχαστα με κίνδυνο να το ξαναβρούμε μπροστά μας; Αν η ταινία του Σούλικ τέλειωνε κάπου εδώ –ή, αν πρόκρινε διαφορετικό τέλος– θα ήταν μια πολύ όμορφη ταινία, άξια για 3/ 5. Δυστυχώς, το και-καλά ανατρεπτικό φινάλε έρχεται στο 90’ να της αφαιρέσει πόντους.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες