Κινηματογράφος | Ταινίες

Ευτυχισμένος Λάζαρος , 2018 (Lazzaro Felice)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλίτσε Ρορουάκερ
Σενάριο
Αλίτσε Ρορουάκερ
Πρωταγωνιστούν
Αντριάνο Ταρντιόλο, Λούκα Τσικοβάνι, Νικολέτα Μπράσκι, Τομάσο Ράγκνο, Άλμπα Ρορουάκερ, Σέρχι Λόπες
Διάρκεια
127
Χώρα
Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία, Γαλλία
Είδος
Αλληγορικό δράμα
Πρεμιέρα
28 Μαρτίου 2019

Μια δράκα κολίγων στη δούλεψη ξεπεσμένης μαρκησίας μετεξελίσσεται σε άστεγους παρίες του σήμερα, με συνδετικό κρίκο τον αγαθιάρη ή υπερβολικά καλό Λάτζαρο, σε μια καλαίσθητη, μα αδέξια παραβολική ταινία.

Η τρίτη ταινία της Ρορουάκερ ξεκινάει στους λόφους της Ινβιολάτα, έξω απ’ τη Ρώμη, όπου 54 άνθρωποι –άντρες, γυναίκες και παιδιά κάθε ηλικίας– ζουν ως κολίγοι δουλεύοντας στα καπνοχώραφα, τις στάνες και το υποστατικό της μαρκησίας Αλφονσίνα ντα Λούνα (Μπράσκι). Ανάμεσά τους, ο Λάτζαρο (ωραία φυσιογνωμία ο πρωτοεμφανιζόμενος Ταρντιόλο), ένας υπερβολικά καλός, ή οριακά αγαθός μετέφηβος, τον οποίον όλοι οι υπόλοιποι φορτώνουν με διάφορες δουλειές. Αρχικά, από τον τρόπο ζωής (η ταινία ξεκινάει με παλιομοδίτικη καντάδα-πρόταση γάμου, υπό το φως λάμπας πετρελαίου) και την νοοτροπία των κολίγων, υποθέτεις πως το στόρι εκτυλίσσεται το πολύ στις αρχές του 20ού αιώνα. Πλην όμως, η παρουσία αυτοκινήτου, παλιομοδίτικου κινητού, μοτοποδήλατου κι άλλων πραγμάτων που χρησιμοποιούν όλοι πλην των κολίγων, οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα πως βρισκόμαστε γύρω στα 1990. Μόνο που οι δουλοπάροικοι της καταχρεωμένης μαρκησίας το αγνοούν… Κι ας την θέτει προ των ευθυνών της ο κακομαθημένος οξυζεναρισμένος γιός της, Τανκρέντι (Τσικοβάνι), με τον οποίον θα πιάσει λατρευτική φιλία ο Λάτζαρο. Αυτό το πρώτο, και σαφώς καλύτερο, τμήμα της ταινίας (που εμπνέεται, παρακαλώ, από αληθινό περιστατικό) τελειώνει κάπου εδώˑ και μάλιστα, με ένα δυστύχημα, για το οποίο δεν κάνει να πούμε περισσότερα.

Οπότε γύρω στα μισά του φιλμ, ένα σα-να-πούμε εύρημα της Ρορουάκερ μεταφέρει την αφήγηση στο σήμερα. Εδώ, με την ωραία διεύθυνση φωτογραφίας της Ελέν Λουβάν να απομακρύνεται από τον λυρισμό του πρώτου μέρους, παρακολουθούμε μια δράκα άστεγων-μικροπαρανόμων, πάλι πασών των ηλικιών, που υπό τον Ισπανό, Ούλτιμο (Λόπες, καλός) επιβιώνουν στις παρυφές μιας σύγχρονης μεγαλούπολης. Κι αίφνης, να’σου κι ο Λάτζαρο… Ίδιος κι απαράλλαχτος, με το ίδιο μεσαιωνικού στιλ ντύσιμο, με το ίδιο αγγελικό κι αλαφροΐσκιωτο ύφος, με το πλεόνασμα (χριστιανικής;) αγάπης για τον πλησίον. Μην προδώσουμε την πλοκή, αλλά σε κάθε περίπτωση, το βρήκα πολύ αφελές και αδούλευτο αυτό το αλληγορικό που (μάλλον) εισηγείται η Ρορουάκερ. Άσε και που οι ερμηνείες δεν φυσάνε…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες