Κινηματογράφος | Ταινίες

Η τρύπα , 2019 (The Hole in the Ground)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λι Κρόνιν
Σενάριο
Λι Κρόνιν, Στίβεν Σιλντς
Πρωταγωνιστούν
Σιάνα Κερσλέικ, Τζέιμς Κουίν Μάρκι, Κάτι Ούτινεν, Σιμόν Κέρμπι, Στιβ Ουόλ, Τζέιμς Κόσμο
Διάρκεια
90
Χώρα
Βέλγιο, Ιρλανδία, Φινλανδία
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
28 Μαρτίου 2019

Ντεμπούτο του σκηνοθέτη με μια ιστορία ψυχολογικού ζόφου για μια χωρισμένη μάνα και τον 8χρονο γιό της που αίφνης αλλάζει, σε μια υποβλητική, φροντισμένη ταινία που τα χαλάει στο τέλος.

Στην εναρκτήρια σεκάνς, που παραπέμπει στην αντίστοιχη της κιουμπρίκειας «Λάμψης», βλέπουμε από ψηλά ένα παλιό τζιποειδές να διασχίζει την ιρλανδική εξοχή. Μέσα του είναι η Σάρα (Κερσλέικ, καλή και ξεχωριστή φάτσα) και ο 8χρονος γιός της, Κρις (Μάρκι, θαυμάσιος). Οι δυο τους κάνουν μια νέα αρχή (κλασικά, σε μεγάλο/ παλιό/ ερημικό σπίτι) μετά τον πρόσφατο χωρισμό της Σάρα από τον πατέρα του παιδιού, γεγονός που έχει επηρεάσει και τους δυο. Το πρώτο αλλούτερο συμβάν είναι η εμφάνιση μιας οφθαλμοφανώς λαλημένης ηλικιωμένης γυναίκας (Ούτινεν) μες στη μέση του δρόμου (οι ντόπιοι την αποκαλούν ουόκι-τόκι, επειδή περπατάει και παραμιλάει…), που κοπανάει το κεφάλι της στο τζάμι του οδηγού φωνάζοντας «Δεν είναι δικό σου το παιδί!». Αργότερα, στο νέο τους σπίτι, ο Κρις κάνει διάφορα πείσματα, υπάρχει ένταση, ώσπου ένα βράδι το αγόρι εξαφανίζεται από το δωμάτιό του. Η θεοανήσυχη μάνα το αναζητά στο παρακείμενο δάσος, και τελικά το βρίσκει, μες στην καλή χαρά, δίπλα σε μια μεγάλη απειλητική τρύπα (δολίνη, επί το γεωλογικότερο). Από κει κι ύστερα, η συμπεριφορά του Κρις γίνεται όλο και πιο παράξενη –ή έτσι το προλαμβάνει η φρικαρισμένη Σάρα, που χαπακώνεται για το άγχος και βλέπει και εφιάλτες…

Θυμίζοντας αρκετά το (σαφώς ανώτερο) «Οι σελίδες του τρόμου» https://tospirto.net/cinema/movie/1411 της Αυστραλέζας Τζένιφερ Κεντ, τούτη η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ιρλανδού Κρόνιν «αξιοποιεί» τους ενοχικούς φόβους κάθε μαμάς που έρχεται αντιμέτωπη με μια… νέα φάση του παιδιού της (ξέρετε, «Δεν σε αναγνωρίζω πια!», και τα ρέστα). Η ατμοσφαιρική φωτογραφία (Τομ Κόμερφορντ) και πρωτίστως η εξαιρετική μουσική του Στίβεν ΜακΚέον προσθέτουν πόντους, ενώ το σενάριο προσεταιρίζεται και διάφορες ιρλανδικές παραδόσεις/ προλήψεις για κρυμμένα οικογενειακά μυστικά και, κυρίως, για αλλαξοπαίδια (παιδιά που έχουν απαχθεί από κακές νεράιδες κι αντικατασταθεί από δαιμονικά πλάσματα με την ίδια φάτσα). Δυστυχώς, ενώ η πρώτη ώρα κυλάει έτσι αμφίθυμα και υπαινικτικά –βρε, μπας και τα φαντάζεται όλα η μπουχτισμένη μάνα;– το τελευταίο μισάωρο πριμοδοτεί την τρύπα (του δάσους και του τίτλου) και τον συμβατικό μεταφυσικό τρόμο του συρμού.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες