Κινηματογράφος | Ταινίες

Θέλημα Θεού , 2019 (Grâce à Dieu)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Φρανσουά Οζόν
Σενάριο
Φρανσουά Οζόν
Πρωταγωνιστούν
Μελβίλ Πουπό, Ντενί Μενοσέ, Σουάν Αρλό, Ερίκ Καραβακά, Φρανσουά Μαρτουρέ, Μπερνάρ Βερλέ, Μαρτίν Ερέλ, Ζοσιάν Μπαλασκό
Διάρκεια
137
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
04 Απριλίου 2019

Πραγματικό, απόλυτα επικαιρικό, και μακριά από το σύνηθες ύφος του Οζόν, το φιλμ καταπιάνεται με διαβόητο παιδεραστικό σκάνδαλο στην αρχιεπισκοπή της Λυών –κυρίως, από τη σκοπιά των θυμάτων.

Αφήστε τον «Διπλό εραστή», ή την «Καινούρια φιλενάδα», προσπεράστε τα τραβηγμένα σεξο-χιτσκοκικά σενάρια –γενικά, ξεχάστε το όλως αναγνωρίσιμο, κομψά λάγνο ύφος του Οζόν. Εδώ, για πρώτη φορά, ο γάλλος στυλίστας αφηγείται μια στρωτή ιστορία, που όχι μόνο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά είναι και στον αφρό της γαλλικής ειδησεογραφίας. Ο λόγος, για τις εκκρεμούσες ακόμη κατηγορίες εις βάρος του ιερέα Μπερνάρ Πρεϊνά (Βερλέ), ο οποίος από τον Γενάρη του 2016 κατηγορείται για σεξουαλική κακοποίηση 70 παιδιών, που τώρα πια είναι, βέβαια, ενήλικες. Συνεπώς, τα αδικήματα έχουν παραγραφεί, καίτοι με αφορμή την υπόθεση άλλαξε η γαλλική νομοθεσία αυξάνοντας το όριο παραγραφής στα 30, από τα 20, χρόνια. Εκκινώντας από τον ιστότοπο αλληλοϋποστήριξης «Απελευθερωμένος λόγος» που έστησαν τα θύματα, και προσπερνώντας γρήγορα την αρχική ιδέα για ντοκιμαντέρ, ο Οζόν έφτιαξε μια ταινία που εστιάζει στις προσωπικές ιστορίες τριών από τα θύματα αλλάζοντας μόνο τα επώνυμά τους, ή περιφερειακές λεπτομέρειες της ζωής τους.

Ο Αλεξάντρ (Πουπό, καλός), τραπεζικό στέλεχος, θρησκευόμενος Καθολικός και πατέρας πέντε παιδιών, αποφασίζει να γράψει στην Αρχιεπισκοπή της Λυών, μόλις μαθαίνει πως ο Πρεϊνά, που τον σεξοκακοποιούσε επί τρία χρόνια όταν ήταν προσκοπάκι, εξακολουθεί να ασχολείται με την κατήχηση παιδιών σε άλλη εκκλησία της Λυών. Τα voice over των επιστολών που ανταλλάσσει ο χαμηλότονος Αλεξάντρ με τον Αρχιεπίσκοπο Μπαρμπαράν (Μαρτουρέ) της Λυών στην αρχή της ταινίας είναι κάπως κουραστικά ή αντικινηματογραφικά, αλλά θέτουν σαφώς το πλαίσιο: η εκκλησία λυπάται σφόδρα που σας γάμησε την παιδική σας ψυχή, αλλά τι να κάνουμε, μετά από τόσα χρόνια; Παρεμπιπτόντως, λίγο μετά την έξοδο της ταινίας στις γαλλικές αίθουσες (την οποία επιχείρησε ανεπιτυχώς να φρενάρει η εκκλησία), ο Μπαρμπαράν κρίθηκε ένοχος για συγκάλυψη σεξουαλικής κακοποίησης  ανηλίκων –και παραιτήθηκε. Με τα πολλά, ο Αλεξάντρ έρχεται σε επαφή με άλλους δυο ομοιοπαθείς άντρες: α) τον Φρανσουά (Μενοσέ, πάντα θαυμάσιος), έναν θερμοκέφαλο άθεο που, παρά την αρχική του απροθυμία να σκαλίσει τα παλιά, σοκάρεται που ο τραγόπαπας συγχρωτίζεται ακόμη με παιδιά και μετατρέπεται λάβρο κατήγορο της εκκλησιαστικής υποκρισίας, και β) τον πολύ ευάλωτο Εμανουέλ (Αρλό, εξαιρετικός και με το φετινό Σεζάρ ανδρικού ρόλου), έναν νεότερο άνεργο άνδρα με εμφανή τα ψυχολογικά προβλήματα που του κληροδότησε η χρόνια σεξοκακοποίηση από τον Πρεϊνά.

Είναι προς τιμήν του Οζόν που, αν και δεδηλωμένος άθεος, δεν καταφεύγει σε φαντεζί αφορισμούς, προτιμώντας να διερευνήσει την ρευστή σχέση μεταξύ ελέους και απονομής δικαιοσύνης, καθώς και την ευθραυστότητα της θρησκευτικής πίστης μέσα στην οργανωμένη (και προδήλως αραχνιασμένη) εκκλησία. Κινηματογραφικά μιλώντας, πάντως, η ταινία είναι κάπως μονότονη και μεγάλης διάρκειας, αλλά το θέμα της είναι τόσο καυτό και ουσιαστικό (συν τις καλές ερμηνείες), που αξίζει το 3άρι.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες