Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Δρόμος του Κεραυνού , 2018 (Thunder Road)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζιμ Κάμινγκς
Σενάριο
Τζιμ Κάμινγκς
Πρωταγωνιστούν
Τζιμ Κάμινγκς, Κένταλ Φαρ, Νάικαν Ρόμπινσον, Τζόσελιν ΝτεΜούερ, Τσέλσι Έντμουντσον, Μέικον Μπλερ
Διάρκεια
92
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
04 Απριλίου 2019

Ο θάνατος της μητέρας του, η κόντρα για την επιμέλεια του παιδιού του, και οι αναποδιές της δουλειάς συνθέτουν το κωμικό, σπαρακτικό, παρορμητικό και απερίγραπτα αληθινό πορτρέτο ενός αστυνομικού.

Στην εναρκτήρια σεκάνς, που κρατάει κοντά 10λεπτο, παρακολουθούμε τον 30-φεύγα ένστολο αστυνομικό, Τζιμ Αρνό (σαρωτικός, εντυπωσιακός ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος Κάμινγκς), να εκτίθεται ολοσχερώς (άλλος θα έλεγε, να γίνεται ολίγον ρόμπα), καθώς εκφωνεί μες στην εκκλησία έναν συναισθηματικά φορτισμένο, αμήχανο, σχεδόν παραληρηματικό επικήδειο για την νεκρή μητέρα του –σε κάποιο σημείο, μάλιστα, υπό τους ήχους του «Thunder Road» του Σπρίνγκστιν που αναπαράγει προβληματικά το ροζ γκέτο-μπλάστερ της 10χρονης κόρης του (Φαρ)… Αυτή η σκηνή, ή τέλος πάντων μια πολύ παρόμοια, ήταν όλο κι όλο το 13λεπτο βραβευμένο φιλμάκι με τον ίδιο τίτλο που γύρισε ο Κάμινγκς το 2016, προξενώντας λίγο-πολύ τα ίδια ανάκατα, πλην αναπόδραστα, συναισθήματα στον θεατή: εκεί που σου φεύγουν νευρικά γελάκια με το κομπλαρισμένο παραλήρημα του χαροκαμένου ένστολου, σε καταλαμβάνει αλληλέγγυα θλίψη που τον βλέπεις να κλαίει (μορφάζοντας εντελώς αντικινηματογραφικά), ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιείς πως όσα παρακολουθείς είναι απίστευτα αληθοφανή. Άλλωστε, αυτό είναι, με δυο λόγια, και όλη η ταινία του Κάμινγκς: μια πετυχημένη ισορροπία τρόμου μεταξύ οδύνης και ηλεκτρισμένης κωμωδίας τύπου Τζιμ Κάρεϊ. Και η ερμηνεία αυτού του αναδυόμενου ταλέντου του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά αποδεικνύεται ιδανικό όχημα για το εγχείρημα.

Καθώς η μια σκηνή διαδέχεται την άλλη, ο τόνος αλλάζει, συχνά σχιζοφρενικά απότομα. Σαν την ψυχική κατάσταση του πρωταγωνιστή… Παρακολουθούμε τον ευπαρουσίαστο και καλοπροαίρετο, μα εγωκεντρικό και χαοτικό Τζιμ στην επαφή του με την κόρη του –τρεις φορές τη βδομάδα, με περίσσευμα στοργής, αλλά πενιχρή αποτελεσματικότητα–, στις συναντήσεις με την ειρωνική τέως σύζυγο (ΝτεΜούερ), ή στη βάρδια με το περιπολικό παρέα με τον εσαεί υποστηρικτικό συνάδελφο, Νέιτ (Ρόμπινσον). Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνει κάθε μια από αυτές τις (καλογραμμένες) σκηνές είναι να επιβεβαιώνει το προφανές: αυτός ο τυπικός Αμερικανός, που έχει βάλει τη ζωή του στον αυτόματο καμωνόμενος πως όλα βαίνουν καλώς, βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης. Ταμάμ, δηλαδή, η επίσης μακριά και κωμικοτραγική σεκάνς-ξέσπασμα του φινάλε. Μια σεκάνς που φέρνει τον Τζιμ –κι όλους τους λαλημένους συμπατριώτες του MAGA, βέβαια– ενώπιος ενωπίω με το δικό τους μερτικό ευθύνης για όλη αυτή την κωλοκατάσταση.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες