Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο σερβιτόρος , 2018 (The Waiter)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στηβ Κρικρής
Σενάριο
Στηβ Κρικρής
Πρωταγωνιστούν
Άρης Σερβετάλης, Γιάννης Στάνκογλου, Κιάρα Τζενζίνι, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Αντώνης Μυριαγκός, Μαρία Καλλιμάνη
Διάρκεια
97
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Νεονουάρ
Πρεμιέρα
04 Απριλίου 2019

Ωραίο φινίρισμα, καλή φωτογραφία, κι έντονο μινιμαλιστικό στιλιζάρισμα στο συμπαθητικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη για έναν μοναχικό, ψυχαναγκαστικά οργανωμένο σερβιτόρο που έλκεται από ζευγάρι αγνώστων σε πράγματι ακραίες καταστάσεις.

Όπως βλέπουμε στο ηθελημένα τυπολατρικό πρώτο 15λεπτο, ο Ρένος (Σερβετάλης, μανιερίζει πια) είναι ένας άνθρωπος με απαρέγκλιτα σαφές πλαίσιο ζωής: μοναχικός, ολιγόλογος, δουλεύει ως γκαρσόνι σε παλιομοδίτικο ζαχαροπλαστείο, καθημερινά σιδερώνει στην εντέλεια τη στολή του, και ασχολείται εμβριθώς με τα αναρίθμητα φυτά που ζώνουν το μικρό διαμέρισμά του. «Αυτός είμαι τώρα», δηλώνει με φλατ προσωδία στον σαφώς πιο αλέγρο συνάδελφό του (Μαυρόπουλος), που έχει το παρατσούκλι «Κεραυνός». Ο Ρένος, λοιπόν, αυτός ο σχολαστικός παρατηρητής των πάντων που μένει πεισματικά στην απέξω, θα εξωθηθεί σε κοσμογονική αλλαγή πλεύσης. Η αρχική αφορμή είναι ότι ο Μιλάν (Μυριαγκός), ο κομψευόμενος νοικάρης του απέναντι διαμερίσματος με τον οποίον ανταλλάσσουν βιαστικές καλησπέρες, έχει εξαφανιστεί. Και τη θέση του στο διαμέρισμα έχει πάρει ένας αψηλός (Στάνκογλου), που αυτοσυστήνεται ως «Ξανθός» και φίλος του Μιλάν. Λίγο αργότερα, ο Ρένος θα βρει στον σκουπιδοκάδο έξω απ’ την πολυκατοικία το κομμένο χέρι του Μιλάν… Ύστερα, θα αποδεχθεί πρόσκληση για δείπνο του Ξανθού. Όπου, εκτός από το ακραιφνώς κρεατοφαγικό μενού, θα τον απασχολήσει και η Τζίνα (Τζενζίνι), η ωραία συνοδός του οικοδεσπότη του. Δεν θα πούμε περισσότερα εδώ, αλλά αυτοί οι δυο τύποι έχουν ήδη διατρήσει την ψυχαναγκαστικά ζεν φούσκα του σερβιτόρου. Κι εκείνος, εκών άκων, τους ακολουθεί σε ανείπωτα μονοπάτια –έως το τέλος, που γράφεται μακριά από την πόλη και την αλφαδιασμένη του καθημερινότητα, σε ένα δάσος.

Η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Ελληνοαμερικανού Κρικρή εμπνέεται, λέει, από αληθινά γεγονότα που συνέβησαν στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’80. Με όχημα τους διαχρονικούς κώδικες του νουάρ, αλλά με ένα φινίρισμα μοντερνιστικό (που μαρτυρά τη θητεία του σκηνοθέτη σε διαφημιστικά σποτ), ο «Σερβιτόρος» επιχειρεί μια υπαρξιακή ανατομή της έξης-δευτέρας-φύσης, πασπαλίζοντας το όλον με άχνη μυστηρίου. Σε γενικές γραμμές, η ταινία του έχει στυλ, μινιμαλιστική αισθητική, και ωραία φωτογραφία (Γιώργος Καρβέλας), που αντανακλούν την ψυχαναγκαστική τάξη του πρωταγωνιστή. Οι διάλογοι και το σκουρόχρωμο weird χιουμοράκι, βέβαια, πέφτουν στο γνωστό πηγάδι του νέου ελληνικού σινεμά…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες