Κινηματογράφος | Ταινίες

Hellboy: Ξαναγύρισα από την Κόλαση , 2019 (Hellboy)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Νιλ Μάρσαλ
Σενάριο
Άντριου Κόζμπι
Πρωταγωνιστούν
Ντέιβιντ Χάρμπορ, Ίαν ΜακΣέιν, Σάσα Λέιν, Μίλα Γιόβοβιτς, Ντάνιελ Ντάε Κιμ, Άλιστερ Πέτρι, Πενέλοπι Μίτσελ
Διάρκεια
120
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπέτεια φαντασίας
Πρεμιέρα
11 Απριλίου 2019

Ετοιμόλογος ρεμπεσκές βελζεβούλης, που δουλεύει ως κυνηγός παραφυσικών απειλών, προσεγγίζεται από αναστημένη μάγισσα του 5ου αιώνα για να συνταχθεί με το Κακό, σε αυτή την φασαριόζικη αναβίωση του Hellboy.

Το 1993, ο Μάικ Μινόλα δημιούργησε τον αντισυμβατικό υπερήρωα-εκ-κολάσεως Χέλμποϊ, που έγινε σχεδόν αμέσως καλτ. Δεν έχω διαβάσει κανένα από τα γραφιστικά του μυθιστορήματα (στα ελληνικά, από το «Οξύ»), αλλά το σκίτσο είναι πολύ καλό –και σκοτεινό. Το 2004 ο Μπενίσιο ντελ Τόρο σκηνοθέτησε τον Ρον Πέρλμαν στην παρθενική σινεμεταφορά του θηριώδους κόκκινου υπερήρωα με την ουρά και τα λιμαρισμένα κέρατα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, Μπενίσιο και Ρον γύρισαν και σίκουελ. Δεν έχω δει καμία από τις δυο ταινίες. Αν, λοιπόν, είστε άσχετοι σαν εμένα, και πάτε να δείτε τον καινούριο Χέλμποϊ, έστε προετοιμασμένοι. Θέλω να πω, δεδομένου ότι ο ήρως μας είναι μισοδαίμονας (η μάνα του, λέει, πλάγιασε με τον εξαποδώ), και στο στόρι προκύπτουν α) ναζιστές αποκρυφιστές (αυτοί τον έφεραν μωράκι από την Κόλαση, αλλά ο Χέλμποϊ δεν τους πάει μία), β) το Γραφείο Παραφυσικής Έρευνας και Άμυνας (B.P.R.D., αγγλιστί), μια μυστική αμερικανική ΜΚΟ στην οποία δουλεύει ο Χέλμποϊ (Χάρμπορ, καλός) προστατεύοντας την ανθρωπότητα από βρικόλακες, μάγισσες, γίγαντες κι άλλα κακόβουλα πλάσματα, και γ) η καταχθόνια μάγισσα Νίμουε (Γιόβοβιτς), γνωστή και ως Βασίλισσα του Αίματος εκ του μεσαιωνικού θρύλου του Αρθούρου, του Μέρλιν κλπ, ε, μια αλλόκοσμη ντεθαμάρα την αποπνέει το φιλμ. Μόνο που ο όλος τόνος είναι ταυτόχρονα εξυπνακίστικα χιουμοριστικός, καθότι ο Χέλμποϊ δεν χαμπαριάζει, όλα τα γειώνει ψιλοσαρκαστικά, και κατά βάθος είναι ψυχούλα.

Η ως άνω σκοτεινοσατανιστική χροιά της ταινίας ενισχύεται από το σάουντρακ που κάθε τόσο παιανίζει μεταλάδικα, και, φυσικά, από μαξιμαλιστικά, πλην… σκωπτικά, αιματοκυλίσματα (κρανία που κόβονται στη μέση με σπαθιά τύπου Εξκάλιμπερ, σώματα που σκίζονται στα δυό αλά Πιτυοκάμπτη, κ.τ.τ.). Το βασικό διακύβευμα της ταινίας είναι η επανεμφάνιση της Νίμουε –μετά από 15 αιώνες που πέρασε διαμελισμένη–, και η προσπάθειά της να προσεταιριστεί τον παντοδύναμο Χέλμποϊ, ώστε να κυριαρχήσουν οι δυνάμεις του σκότους στη Γη. Αν κατάλαβα καλώς, το κόμικ έχει ένα διαρκές υπαρξιακό παιχνίδισμα μεταξύ της ανθρώπινης και της δαιμονικής φύσης του Χέλμποϊ –εξάλλου, ο καθηγητής-αφεντικό της B.P.R.D. (ΜακΣέιν), τον ανέθρεψε σαν κανονικό αγόρι (λέμε τώρα). Στην ταινία, πάλι, το όλον εξαντλείται σε χιουμοράκι, αίμα, ψηφιακά εφέ και κολασμένο χαβαλέ. Για να μη πω, «κολάσιμο»…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες