Κινηματογράφος | Ταινίες

Αμάντα , 2018 (Amanda)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μικαέλ Χερς
Σενάριο
Μικαέλ Χερς, Μοντ Αμελίν
Πρωταγωνιστούν
Βανσέν Λακόστ, Ιζόρ Μιλτιέ, Στέισει Μάρτιν, Οφελιά Κολμπ, Μαριάν Μπαλέρ, Γκρέτα Σκάκι
Διάρκεια
106
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
11 Απριλίου 2019

Τίμια, καλοπαιγμένη, αλλά κατά στιγμές πλαδαρή ταινία για ανέμελο νεαρό Παριζιάνο, που αναγκάζεται να αναλάβει την κηδεμονία της 7χρονης ανηψιάς του μετά τον θάνατο της μάνας της σε τρομοκρατικό χτύπημα.

Η 7χρονη Αμαντά (γλυκύτατη η πρωτοεμφανιζόμενη Μιλτιέ) ζει στο Παρίσι με την μονογονεϊκή μαμά Σαντρίν (Κολμπ), και πότε-πότε περνάει κάνα σαββατοκύριακο με τον 20-φεύγα θείο της, Νταβίντ (Λακόστ, καλός). Ο Νταβίντ, δενδροκόμος και κάτι σαν διαχειριστής πολυκατοικίας,  είναι ο ορισμός του ανέμελου νεαρού Παριζιάνου –και φρεσκοερωτευμένος με την Λενά (Μάρτιν). Τα δυο αδέλφια έχουν καλή σχέση, και μια εγγλέζα μάνα (η Σκάκι, θυμάστε;) στο Λονδίνο, με την οποία έχουν χρόνια να μιλήσουν. Μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα, ο Νταβίντ φτάνει καθυστερημένα με το ποδήλατό του για το κανονισμένο πικνίκ στο πάρκο με αδελφή και ανηψιά. Μόνο που φτάνοντας, το γρασίδι είναι σπαρμένο με πτώματα και βαριά τραυματίες από τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα… Η Σαντρίν είναι νεκρή, η μικρή Αμαντά τραυματισμένη. Η ζωή του Νταβίντ ανατρέπεται αυτοστιγμεί. Όχι μόνο επειδή πρέπει να εξηγήσει στην Αμαντά ότι η μαμά της πέθανε, αλλά, κυρίως, επειδή, μετά από σκέψη, αποφασίζει να αναλάβει ο ίδιος την κηδεμονία της ανηψιάς του μες στο στρατοκρατούμενο, φοβικό Παρίσι…

Προκρίνοντας τη δύναμη και την τρυφεράδα των ανθρώπινων δεσμών, έναντι του ζόφου και του τρόμου που ζώνουν την εμβληματική του πόλη, στον απόηχο των πραγματικών τρομομακελειών στο Παρίσι και άλλες γαλλικές πόλεις, ο Χερς παραδίδει μια ταινία ανθρώπινη και ευκολόπιοτη. Κατά στιγμές, υπερβολικά ευκολόπιοτη, στα όρια της τηλεταινίας... Υπάρχουν, δηλαδή, σκηνές –ειδικά το φινάλε, που παίζεται στις κερκίδες του τενιστικού τουρνουά Ουίμπλντον– που παραείναι απλοϊκές. Το δε Παρίσι, ίσως ηθελημένα, παρουσιάζεται ως η αρχετυπική καρτποστάλ του μύθου του, παρά την παρουσία πάνοπλων οργάνων της τάξης κάθε δεύτερη γωνία. Από την άλλη, βέβαια, υπάρχουν σαφώς περισσότερες σκηνές, όπου η χημεία μεταξύ Λακόστ και Μιλτιέ σπινθιρίζει, σκιαγραφώντας όμορφα το χτίσιμο της σχέσης μεταξύ της μικρής και του νεαρού θείου.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες