Κινηματογράφος | Ταινίες

Styx , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Βόλφγκανγκ Φίσερ
Σενάριο
Ίκα Κίντσελ, Βόλφγκανγκ Φίσερ
Πρωταγωνιστούν
Σουζάνε Βολφ, Γκίντιον Όντουορ Ουεκέσα, Κέλβιν Μουτούκου Ντίντα
Διάρκεια
98
Χώρα
Γερμανία, Αυστρία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
11 Απριλίου 2019

Με ντοκιμαντερίστικη δύναμη, αλλά και συναισθηματική αποστασιοποίηση, η ταινία παρακολουθεί μια γερμανίδα γιατρό που, μόνη πάνω στο ιστιοπλοϊκό της, βρίσκεται απέναντι σε ακυβέρνητο σαπιοκάραβο γεμάτο με αφρικανούς μετανάστες…

Στην εναρκτήρια σεκάνς, παρακολουθούμε ένα (πολύ αληθοφανές) επείγον περιστατικό σε γερμανικό νοσοκομείο. Αμέσως μετά, βλέπουμε την Ρίκε (Βολφ, καλή), την νεαρή γιατρό που  είχε επιληφθεί του περιστατικού, σε μια μαρίνα –φεύγει μόνη με ιστιοπλοϊκό για ταξίδι αναψυχής-αποσυμπίεσης-ενδοσκόπησης που τόσο χρειάζεται. Το πρώτο 20λεπτο θυμίζει αρκετά το «Όλα χάθηκαν», καθώς παρακολουθούμε την Ρίκε να κάνει με σιγουριά τα ναυσιπλοϊκά δέοντα στην πορεία της για το Νησί της Αναλήψεως στα ανοικτά της Αγκόλα. Η Βολφ είναι, λέει, δεινή ιστιοπλόος από μόνη της, οπότε το όλον είναι απόλυτα πειστικό. Μετά, το «Έιζα Γκρέι», το μικρό σκάφος της Ρίκε, πέφτει σε βαρβάτη καταιγίδα –και οι λήψεις του διευθυντή φωτογραφίας Μπένεντικτ Νόιενφελς επιτείνουν την αίσθηση ντοκιμαντέρ. Με το που κοπάζει ο χαλασμός κι έρχεται νηνεμία, αρχίζει η ουσιαστική καταιγίδα του φιλμ: διότι λίγες εκατοντάδες μέτρα από το «Έιζα Γκρέι» υπάρχει αίφνης ένα ακυβέρνητο σαπιοκάραβο, γεμάτο με απελπισμένους αφρικανούς μετανάστες… Πιστή στον όρκο του Ιπποκράτη, αλλά και στην προσωπική της ηθική πυξίδα, η Ρίκε επικοινωνεί μέσω ασύρματου με την ακτοφυλακή (δεν μαθαίνουμε ποιας χώρας) και εκθέτει την κατάσταση ζητώντας άμεση επέμβαση. Η ακτοφυλακή, όμως, της βάζει πάγο, υπογραμμίζοντας με έμφαση ότι η ίδια δεν πρέπει να κάνει καμιά κίνηση προς τους στοιβαγμένους Αφρικανούς.

Το πλεούμενο των λαθρομεταναστών μπάζει νερά, η απελπισία περισσεύει, η Ρίκε επιμένει στις εκκλήσεις της –και η ακτοφυλακή άλλο τόσο στην απραξία της. Οπότε, η ευσυνείδητη γιατρός αποφασίζει να δράσει μονάχη της. Όσα ακολουθούν, με έναν έφηβο μετανάστη-επιβάτη (Ουεκέσα), είναι αληθοφανή, θυμίζοντας και πάλι ολιγόλογο ντοκιμαντέρ. Το στόρι είναι, λέει, εμπνευσμένο από αληθινό περιστατικό, και η ταινία εικονογραφεί με διαύγεια και πειθώ αυτή την αδόκητη σύμπλευση του καλοζωισμένου πρώτου κόσμου με την απέλπιδα τριτοκοσμική εξαθλίωση. Η μόνη μου ένσταση (που κουτσούρεψε τις τρεις φλογίτσες στην αξιολόγηση) είναι ότι η ηθικοσυναισθηματική αμφιταλάντευση της ηρωίδας παρουσιάζεται υπερβολικά συγκρατημένα κι αποστασιοποιημένα –παρά την ταγμένη ερμηνεία της Βολφ. Είναι η σκηνοθεσία του Φίσερ που δημιουργεί αυτή την αίσθηση ψυχρής, «αντικειμενικής» καταγραφής, αποδυναμώνοντας την μυθοπλασία κι απομακρύνοντας το συναίσθημα του θεατή.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες