Κινηματογράφος | Ταινίες

Holy Boom , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαρία Λάφη
Σενάριο
Έλενα Δημητρακοπούλου, Μαρία Λάφη
Πρωταγωνιστούν
Νένα Μεντή, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Σάμιουελ Ακινόλα, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Λούλι Μπίτρι, Σπύρος Μπαλεστέρος, Βάσω Καβαλιεράτου, Λάερτης Μαλκότσης
Διάρκεια
99
Χώρα
Ελλάδα, Αλβανία, Κύπρος
Είδος
Σπονδυλωτό δράμα
Πρεμιέρα
11 Απριλίου 2019

Σε μια υποβαθμισμένη πολυπολιτισμική γειτονιά της Αθήνας, τέσσερις διαφορετικές ανθρώπινες ιστορίες διαπλέκονται σε μια σπονδυλωτή ταινία καλών προθέσεων, που, ωστόσο, τραμπαλίζεται μεταξύ ρεαλιστικής παρατήρησης και γραφικής απλοποίησης.

Στην σημερινή Αθήνα, ειδικά στο μητροπολιτικό κέντρο της, διαβιούν Έλληνες, Αλβανοί, Πολωνοί, Πακιστανοί, Σύριοι, Νιγηριανοί, Φιλιππινέζοι, κι άλλες ακόμη εθνικότητες. Με αυτό το πολυπολιτισμικό χαρμάνι καταπιάνεται η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Λάφη, καταφέρνοντας να αποτυπώσει εύστοχα κάποιες πτυχές του, παρά μια κάποια σεναριακή αφέλεια –ή μια ανεπαίσθητη κατήχηση για την πολιτικώς ορθή ανεκτικότητα. Την νύχτα της Κυριακής των Βαΐων, ο 15χρονος Ιγκέ (Μπαλεστέρος), Φιλιππινέζος δεύτερης γενιάς και ταραχοποιό αντράκι, βάζει… αναστάσιμο δυναμιτάκι στο ταχυδρομικό κουτί της γειτονιάς μαζί με δυο φιλαράκια. Μπούμ! Γαμάτη φάση, κι έτσι… Μόνο που μέσα στο διαλυμένο πλέον κουτί των ΕΛΤΑ υπήρχαν, μεταξύ άλλων, τρεις φάκελοι οι οποίοι θα άλλαζαν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, τις ζωές των παραληπτών τους, εφόσον έφταναν στα χέρια τους. Για την αλβανίδα μωρομάνα Άντια (Μπίτρι, πολύ καλή), που μιλάει ελάχιστα ελληνικά, ήταν τα έγγραφα που θα οπισθογραφούσαν την νομιμοποίησή της και ενδεχομένως την απαλλαγή από το κύκλωμα που την εκμεταλλεύεται. Η ρέμπελη νεαρή Ελληνίδα Λένα (Κονίδη), που παίζει βιολί σε μια μπάντα, περίμενε εναγωνίως τον φάκελο με τα τριπάκια LSD, που είχαν αγοράσει διαδικτυακά με τον Μανού (Ακινόλα), τον δεύτερης γενιάς Νιγηριανό γκόμενό της, με σκοπό να τα σπρώξουν στον έμπορα Ξαβιέ (Σκιαδαρέσης). Α, και μην ξανοίγεστε: η όλη ιδέα με τα τριπάκια ήταν της κοπελιάς, όχι του «μαύρου ξένου»… Τέλος, ο φάκελος που προοριζόταν για την ανυποψίαστη Θάλεια (Μεντή, πάντα θαυμάσια), την μεσόκοπη γυναίκα-ραντάρ της γειτονιάς, αφορούσε μια πτυχή της νιότης της που αγνοούσε…

Μπαινοβγαίνοντας με άνεση σ’ αυτές τις τέσσερις παράλληλες ιστορίες –διότι βλέπουμε και τα εσαεί ανάρμοστα καμώματα του Ιγκέ στο σχολείο ή στο φιλιππινέζικο εστιατόριο των γονιών του–  η Λάφη πιάνει σωστά τον σφυγμό της πόλης, τη νοοτροπία κάποιων κατοίκων της, την βιωμένη (ή και όχι) πολυπολιτισμικότητα. Καταφεύγει και σε κάποιες εύκολες ή κοινότοπες πινελιές στη χαρακτηρολογία, συνολικά, όμως, στήνει μια κοινωνική συνθήκη που στέκεται αξιοπρεπώς στο κινηματογραφικό πανί. Απόδειξη, τα κάμποσα βραβεία που έχει ήδη μαζέψει σε διάφορα ευρωπαϊκά και βορειοαφρικανικά φεστιβάλ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες